İslâmdan önce zina ve geçici bir zaman için evlenme yaygın idi. İlk müslümanları tedricen bu âdetten uzaklaştırmak ve evlenme imkânına kavuşuncaya kadar kolaylık sağlamak üzere. Hz. Peygamber (s.a.v.) muvakkat (belli bir zaman için) evlenmeye izin vermiş, sonra yasaklamıştır. Bu izin ve yasaklamanın tekrarlandığı ve fetih yılında tamamen menedildiği anlaşılmaktadır. Sahabenin cumhuru son yasaklamanın müebbet olduğu görüşündedir. İbn Abbâs bunun, domuz eti gibi zarurete bağlı olduğunu ifâde etmiştir. Kötüye kullanıldığını anlayınca bu fetvasından rucû ettiği de nakledilmiştir. (Hadîsler ve açıklamalar için bk. İbn Hacer, ag. esr. C. XI, s. 70-79.) Buna göre İslâmî evlilik bir kaç günlüğüne gönül eğlendirmek ve tatmin olmak için değil, bir yastıkta kocamak, çoluk-çocuk sahibi olmak, Allah'a kulluk yolunda yardımlaşmak... niyetiyle yapılacaktır. Geçici evlilik ancak zaruret hallerinde, zinaya düşmemek için uygulanmıştır.