Bazı din ve mezhebler, Allah'a ibâdet için evliliği terketmeyi, kadınlardan uzak durmayı tavsiye etmiş veya gerekli görmüşlerdir. Halbuki İslâm evliliği teşvik etmiş, kendini ibâdete vermek maksadıyle de olsa evlenmeden kaçınmayı hoş görmemiştir. Sahabeden bazılarının böyle bir temayül göstermeleri üzerine «Ey imân edenler! Allah'ın size helâl kıldığı temiz şeyleri haram kılmayın, hududu da aşmayın; doğrusu Allah aşırı gidenleri sevmez» (el-Mâide, 5/ 87) âyeti nazil olmuştur.
Gene böyle bir temayül karşısında Rasûl-i Ekrem (s.a.v.): «Sünnetimi terkeden benden değildir.» (Buhâri, K. el-Nikâh. 1; Müslim, K. en-Nikâh, 1.) buyurmuştur.
Fıkıh bilginleri, «evlenmediği takdirde zinaya düşmekten korkan, evlenmeye de kudreti olan kimsenin evlenmesi farz, ibâdete kendini vermek için bekâr kalmaktan ise evlenmek daha evlâdır» hükmünü benimsemişler; ancak evlendiği takdirde evlilik hukukuna riâyet edemiyeceğinden korkan veya bunu bilen kimse için nikâhın mekruh ve memnû olduğunu ifâde etmişlerdir. (İbnu'l-Humâm, Fethu'l-Kadir (Nikâh bahsinin girişi). C. II. s. 339 vd.; H. Karaman, Mukayeseli İslâm Hukuku, s. 276.)