Rabiatü'l-Adeviyye, bir adamın yanından geçerken,

kızarmış bir koyun görür. Ona uzun uzun bakar ve ağlar.

Adam Ona şöyle seslenir:

"Galiba ondan yemek istiyorsun da ondan ağlıyorsunuz!"

"Hayır! onun için ağlamadım"

"Ya ne için ağladınız?"

"Ateşe, hayvanlar ancak öldükten sonra girerler.

İnsanlar ise DİRİ DİRİ girerler."
(alıntıdır)

Aç açabildiğin kadar sineni ummanlar gibi olsun,
inançla geril ve saygı duy!
kalmasın el uzatmadığın ve alaka duymadığın bir mahzun gönül!

Kavak ağacının yanında bir kabak filizi boy göstermiş. Bahar ilerledikçe, kabak filizi kavak ağacına sarılarak yükselmeye başlamış. Yağmurların ve güneşin etkisi ile müthiş hızla büyümüş ve neredeyse kavak ağacı ile aynı boya gelmiş. Bir gün dayanamayıp sormuş kavağa:

"Sen kaç ayda bu hale geldin ağaç?"

"On yılda," demiş kavak.

"On yılda mı ?" diye gülmüş ve çiçeklerini sallamış kabak. "
Ben neredeyse iki ayda seninle aynı boya geldim bak!"
"Doğru" demiş ağaç.

Günler günleri kovalamış ve sonbaharın ilk rüzgarları başladığında kabak önce üşümeye başlamış ve sonra yapraklarını düşürmeye; soğuklar arttıkça da aşağıya doğru inmeye başlamış. Sormuş endişeyle kabağa: "Neler oluyor bana ağaç?" "Ölüyorsun", demiş kavak.
"Niçin?"

Aç açabildiğin kadar sineni ummanlar gibi olsun,
inançla geril ve saygı duy!
kalmasın el uzatmadığın ve alaka duymadığın bir mahzun gönül!