bir lise öğretmeni bir gün derste öğrencilerine bir teklifte bulunur:
bir hayat deneyimine katılmak istermisiniz
öğrenciler tereddütsüz kabul ederler .
ozaman bundan sonra ne dersem yapacağınıza söz verin.
şimdi yarın ki , ödevinize hazır olun . yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksiniz
öğrenciler bu işten pek bişey anlamamışlardır. ama ertesi sabah hepsinin sıralarında patatesler ve torbalar hazırdır.
kendisine meraklı gözlerle bakan öğrencilere şöyle der öğretmen :
şimdi, bugüne dek affetmeyi reddettiğiniz herkişi için bir kişi için bir patates alın. o kişinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun .
bazı öğrenciler torbalarına üçer beşer tane patates koyarken bazılarının torbaları neredeyse ağzına kadar dolmuştur.
öğretmen, kendisine peki şimdi ne olacak der gibi bakan öğrenccilere ikinci açıklamasını yapar:
bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin. bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız. yattığınız yatakta bindiğiniz otobüste , okuldyken sıranızın üstünde , hep yanınızda olacaklar.
aradan bir hafta geçmiştir. öğretmenleri sınıfa girer girmez , denileni yapmış olan öğrenciler şikayete başlarlar:
hocam bu kadar torbayı her yere taşımak çok zor
hocam patatesler kokmaya başladı . vallahi insanlar tuhaf bakıyo artık bana
hem sıkıldık , hem yorulduk.
öğretmen gülerek öğrencilerine şu dersi verir:
görüyorsunuz ki , affetmeyerek asıl kendinizi cezalandırıyorsunuz . kendinizi ruhunuzda ağır yükler taşımaya mahkum ediyorsunuz . affetmeyi karşınızdaki kişiye bir ihsan olarak düşünüyorsunz, halbuki affetmek en başta kendinize yaptığınız bir iyiliktir.