Bir zamanlar İran'da bilginler ve şairler, "suskunlar meclisi" adıyla bir
topluluk oluşturmuşlardı. Üye sayısı otuz kişiydi ve bunu arttırmıyorlardı.
Üyeliğin ilk şartı çok düşünmek, az yazmak ve çok az konuşmaktı.


O zamanlar meşhur şair ve bilgin Molla Camî, bu meclisin aşkındaydı. Günün
birinde suskunlar meclisinin bir üyesinin öldüğünü duyunca, onun yerine aday
olmak için bilginlerin bulunduğu köşke geldi. Kendisini karşılayan kapıcıya
bir şey söylemeden, ismini bir kağıda yazarak o sırada toplantı halinde
bulunan suskunlar meclisine gönderdi.


Meclis üyeleri bu teklifi görünce biraz üzüldüler. Molla Camî oraya layık
bir bilgindi ama ölen üyenin yerine başka birini almışlardı. Yeni bir üye
için yer yoktu.


Meclisin başkanı, bir bardağı tamamen suyla doldurduktan sonra Molla Camî'ye
gönderdi. Zeki bilgin durumu kavramıştı. Bir damla daha olsa bardak
taşacaktı. Bunun üzerine o da hemen oracıktaki bir gül dalından küçük bir
yaprak koparıp, nazikçe suyun üstüne koyuverdi. Bardak taşmamıştı. Bunu
içeri gönderdi. Meclistekiler bu kibar cevabın manasını anlamışlardı: Zarif
insanların yeri başkaydı.


Üyeler, bu değerli bilgini de aralarına almaya karar verdiler. Başkan
listeye Molla Camî'nin adını ekledi. Otuz sayısının önüne bir sıfır koyarak,
300 yazdı. Bununla Molla Camî sayesinde, meclisin değerinin on misli
arttığını belirtiyordu.


Listenin son şekli Molla Camî'ye gelince, meseleyi anladı. Ancak sayının
büyük gösterilmesinden hoşlanmadı. Sağdaki bir sıfırı silerek, otuz
sayısının soluna koydu. Yani 030 yazdı. Alçak gönüllü Molla Camî, böylece
kendisini solda sıfır sayıyor, bardağı taşırmadığı gibi, o meclisin yapısını
da etkilemeyeceğini söylemek istiyordu. Diğer üyeler bunu görünce, saygı ve
hayranlıkları bir kat daha artmış olarak suskunlar meclisinin yeni üyesini
selamladılar.