Satranç ancak sahabe devrinde İslâm dünyasınca tanınmış ve hükmünde görüş ayrılığı meydana gelmiştir:
Sahabeden Hz. Ali, İbn Ömer, mezheblerden hanefi ve hanbelîlere göre haramdır.
İbn Abbâs, Ebû-Hüreyre, İbn Sîrîn, Said b. El-Müseyyeb, İbn Cübeyr gibi sahabe ve tâbiûn fakahasına göre mubah, Şafiî ve Malikilere göre haram değil, mekruhtur. Nevevi'nin nakline göre «tenzihen» mekruh nev'ındendir. (Şevkâni, ag. esr., C. VIII, s. 98 vd.; İbn el-Hümâm. ag. esr., C. VI. s. 39. (Şevkânî, İmâm Mâlik'in de haram dediğini naklediyor))
Satrancı haram saymak için sağlam bir delilin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Diğer mubah oyunlar gibi bunun da caiz olması aşağıdaki şartlara bağlıdır:
a) Oynamaya dalıp namazı geçirmemek.
b) Kumara âlet etmemek.
c) Oyun sırasında dilini kötü sözlerden sakınmak.