İbni Abbas hazretleri buyurdu ki: “Muhakkak Allah, hayâ sahibi ve kerîmdir. Allahü teâlâ, Kur’an-ı kerimde, cimâ’ için dokunmak (lems) kelimesini söylemiştir.

Fuhuş söylemek günahtır. Fuhuş, çirkin söz demektir. Haddi aşan her şeye fâhiş denir. Burada, çirkin olan işleri başkalarına açık kelimelerle anlatmak demektir. Cimâ’ yani cinsel ilişki için ve abdest bozmak için kullanılan kelimeleri söylemek böyledir. Bu kelimeleri söylemek fuhuştur, günahtır. Çünkü bunları söylemek, edebe, mürüvvete ve dine uygun değildir ve hayâyı, utanmayı giderir ve başkalarını gücendirir.

Bunun için Cimâ’ı ve abdest bozmayı anlatmak lâzım olduğu zaman, açık olarak söylememeli, kinâye olarak söylemelidir. (Kinâye), bir şeyi, açık mânaları başka olan kelimelerle anlatmaktır. Edepli olan, sâlih olan, fuhuş söylemeye mecbûr olunca, kinâye olarak söyler.

Hadis-i şerifte, “Fuhuş söyleyenlerin Cennete girmeleri haramdır” buyuruldu. Yâni, bunun azâbını çekmedikçe Cennete giremezler.

Bu sözlerin fâhişlik, aşırılık dereceleri farklıdır. Bazıları bazısından daha fahiştir, kötüdür. Bunlar çoğu zaman memleketin âdetine göre de değişik manalarda kullanılırlar. Bu bakımdan böyle şeyleri açık ibarelerle söylememek daha uygundur. Çünkü açıkça söylemek fâhiş konuşmak demektir. Kadınlardan kinaye yoluyla bahsetmek, âdeten güzel sayılır.

İmam-ı Gazali hazretleri buyurdu ki: “Konuşma esnasında ‘Benim hanım şöyle dedi, şöyle yaptı’ denilmemelidir. ‘Bizim evden şöyle denildi veya çocukların annesi şöyle dedi’ denilmelidir. Çünkü bu lâfızlarda incelik göstermek güzeldir. Edebi hayayı gösterir.”

Ölçüsüz, açık konuşmalar fâhiş, kötü konuşmaya sevk eder. Kendisinde alaca hastalığı, kellik ve basur gibi birtakım zahirî ayıplar bulunan ve o ayıplardan utanan bir kimseye hitap etmek de böyledir. Bu bakımdan onun o ayıplarının açıkça söylenmesi uygun değildir. ‘Şikayet ettiği hastalık’ ve benzeri tabirler kullanılmalıdır. Bu bakımdan bu hastalıkları açık ibarelerle belirtmek, fâhiş, kötü konuşmaya dahildir...