Kocanın ölümü veya boşanma sırasında gebe olan kadının iddetinin doğumla sona ereceği konusunda görüş birliği vardır. Allahü Teâlâ şöyle buyurur:
"Gebe kadınların iddetlerinin sonu, çocuklarını doğurmalarıdır". (et-Talâk, 65/4.) Çünkü gebe kadının rahmi ancak doğumla temiz hale gelir. Nitekim ashab-ı kiramdan Haris kızı Sübey'a (r. anhâ) gebe iken kocası vefat etmiş ve on gün sonra da doğum yapmıştı. Hz. Peygamber ona, iddetinin sona erdiğini ve isterse evlenebileceğini bildirmiştir. (Buhârî, Talâk, 39; Nesâî, Talâk, 56; A. b. Hanbel, VI, 432; eş-Şevkânî, Neylü'l-Evtâr, VI, 286, 287.) Bu duruma göre kocası ölen veya boşanan kadın gebe olunca ölüm veya boşama iddetlerine değil; gebelik iddetine tabi olur. Çünkü Abdullah İbn Mes'ûd (ö. 32/652) gebe kadının iddetinin doğumla sona ereceğini bildiren Talak Sûresi 4 ncü âyetin, ölüm veya boşama iddetlerini belirleyen âyetlerden daha sonra indiğini ve bu yüzden onların anlamını tahsis ettiğini söylemiştir. (ez-Zeylaî, Nasbu'r-Râye, III, 256; ez-Zühaylî, a.g.e., VII, 635.)
Hz. Ali ve İbn Abbas'a göre ise kocası ölen gebe kadın iki iddetten uzun olanına uyar.
İddetli kadının düşük yapması durumunda, düşüğün yaratılışı belirgin ise iddet sona erer. Aksi halde düşükle iddet kesilmez. Çünkü şüphe ile iddet düşmez ve kadın boşama veya ölüm iddetini ya da üç aylık iddeti tamamlar. Anne rahmindeki çocuk ölse dışarı çıkarılmadıkça iddeti sona ermez. (Bilmen, İstilâhât-ı Fıkhıyye Kamusu, II, 375; M. Zihni, Münâkehât, s. 232.)