En kısa gebelik süresi altı ay, en uzun süre ise Hanefîlere göre iki yıl, Şafiî ve Hanbelîlere göre dört yıl, Mâlikîlerden meşhur görüşe göre ise beş yıldır.
Gebeliğin en kısa süresi âyetle sabittir. Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyurulur: "Çocuğun ana karnında taşınması ile sütten kesilmesinin süresi otuz aydır". (el-Ahkâf, 46/15.) "Çocuğun sütten ayrılması da iki yıl sürmüştür". (Lukmân, 31/14.) İlk âyetteki toplam otuz aylık süreden ikinci âyetteki sütten ayrılma süresi olan iki yıl çıkarılınca altı ay gebeliğin en kısa süresi olarak ortaya çıkar. Nitekim evlilikten altı ay sonra doğum yapan bir kadına Hz. Osman zina cezası uygulamayı düşünürken Abdullah İbn Abbas (r. anhümâ)'nın yukarıdaki iki âyeti okuyarak bunun normal doğum sayılması ve nesebinin babaya bağlanması gerektiğini söylemesi üzerine ceza uygulamasından vazgeçildiği nakledilir. (el-Kâsânî, a.g.e., III, 211,212; İbnü'l-Hümâm, a.g.e., III, 300; İbn Rüşd, a.g.e., II, 352.)
Gebeliğin en uzun süresi ile ilgili açık bir nass bulunmadığı için müctehitler günlük çocuk doğum tecrübelerine dayanarak süreler belirlemişlerdir. Özellikle kocanın ölümü veya boşanmadan itibaren ne kadar süre sonra doğan çocuğun nesebi babaya nisbet edilecektir?
Hanefîlere göre ric'î boşamada, kadın iddetin sona erdiğini ikrar etmedikçe iki yıl ve daha fazla bir süre sonra doğacak çocuğun nesebi sabit olur. Çünkü kadının temizlik süresi uzamış olabileceği gibi, bu çeşit boşamada eşlerin iddet içinde de cinsel temasta bulunmuş olması muhtemeldir.
Bâin talakla boşamada ise, kadın iddetin sona erdiğini ikrar etmiş olmadıkça boşanma tarihinden itibaren iki yıl içinde doğan çocuğun nesebi sabit olur. Çünkü, süre bakımından çocuğun boşama sırasında anne rahminde bulunma ihtimali vardır. Ancak ayrılma gününden itibaren iki yıl geçtikten sonra doğacak çocuğun nesebi baba yönünden sabit olmaz. Çünkü kesin (bâin) boşamada iddet süresi içinde cinsel temas caiz değildir. Ancak kocanın bu çocuğun nesebini benimsemesi durumu müstesnadır. Böyle bir durumda, boşanan eşlerin iddet içinde şüpheye dayalı olarak cinsel temasta bulundukları düşünülür.
Kocası vefat eden kadının iki yıl içinde doğuracağı çocuğun nesebi baba yönünden sabit olur. Ancak kadının daha önce iddetinin sona erdiğini ikrar etmemesi şarttır. Diğer yandan vefat eden koca ile cinsel temasın olması da şart değildir (bk. "Nesep" konusu).
İddet beklemekte olan bir kadın, iddetinin sona erdiğini itiraf ettikten sonra altı ayın içinde doğum yapsa, çocuğun nesebi sabit olur. Çünkü böyle bir durumda ikrarı geçersiz sayılır.
Gebeliğin en uzun süresini dört yıl olarak kabul eden Şafiî ve Hanbelîlerle, bu süreyi beş yıla kadar çıkaran Mâlikîler kocanın ölümünden veya boşamadan sonra bu süreler içinde doğacak çocuğun nesebini baba yönünden sabit görürler. (el-Kâsânî, a.g.e., III, 211 vd.; İbn Rüşd, a.g.e., II, 352; ez-Zühaylî, a.g.e., VII, 663; ayrıntı için bk. «Nesep» konusu.)