Bir İfade-i Meram
Malum olsun ki; ben Risale-i Nur’un kıymetini ve ehemmiyetini beyan etmekle Kur’an hakikatlarını ve imanın rükünlerini ilan etmek ve zaaf-ı imana düşenleri onlara davet etmek ve onların kuvvetlerini ve hakkaniyetlerini göstermek istiyorum. Yoksa, haşa! kendimi ve hiçbir cihetle beğenmediğim nefs-i emmaremi beğendirmek ve methetmek değildir. Hem Risale-i Nur zahiren benim eserim olmak haysiyetiyle sena etmiyorum. Belki yalnız Kur’anın bir tefsiri ve Kur’an’dan mülhem bir tercüman-ı hakikisi ve imanın hüccetleri ve dellalı olmak haysiyetiyle meziyetlerini beyan ediyorum. Hatta, bir kısım risaleleri ihtiyarım haricinde yazdığım gibi, Risale-i Nur’un ehemmiyetini zikretmekte ihtiyarsız hükmündeyim. İmam-ı Ali’nin (RA), Ayetü’l-Kübra namını verdiği “Yedinci Şua” risalesini yazmakta çok zahmet çektiğime bir mükafat-ı acile ve bir alamet-i makbuliyet ve bir medar-ı teşvik olarak bu keramet-i Celcelutiye, inayet-i İlahiye tarafından verildiğine şüphem kalmamış. Tahdis-i ni’met kabilinden bunu “Sekizinci Şua” olarak yazdım. Yoksa haşre dair mühim bir ayetin mu’cizeli olan bürhanlarını yazacaktım.

Evet, Üstad meramını bu şekilde ifade etmiş. Gayet açık… Daha öncede bahsetmişimdir Risale okurken hepsinin birbirini çağrıştırdığını fark edersiniz. Hiç biri birinden kopuk değildir. Yukarda ki meramda Risale-i Nur’ların değeri var, Kur’an’ın tefsiri olduğu var. Ve Üstad bunu “Belki” diyerek açıklamış. Yani kesinlik manasında. Ve aklıma uhuvvet, ihlas ve ene bahsi geldi. Üstad kendi meramını ifade etmekte aynı zamanda Nur talebesi gönüllülerine mesajlar vermekte. Belki de ben öyle anladım, bilinmez. Şöyle ki paragrafta kendi nefsini sıfırlıyor, bunu çoğu yerde yapmakta zaten ama burası daha farklı gibi daha özel gibi çünkü işin içinde Risale-i Nur’ların yazımı var. Bakın okuyunca aklıma gelen bölümler var:

Ben çekirdek gibi çürüdüm ve kurudum. Bütün kıymet, hayat ve şeref o çekirdekten çıkan şecere-i Risale-i Nur’a ve mu’cize-i maneviye-i Kur’aniyeye geçmiş biliyorum. Bütün kıymet bir mu’cize-i Kur’aniye olan Risale-i Nur’dadır.

Bu zamanda en büyük bir ihsan, bir vazife, imanını kurtarmaktır, başkaların imanına kuvvet verecek bir surette çalışmaktır. Sakın, benlik ve gurura medar şeylerden çekin. Tevazu, mahviyet ve terk-i enaniyet, bu zamanda ehl-i hakikata lazım ve elzemdir. Çünkü, bu asırda en büyük tehlike benlikten ve hodfuruşluktan ileri geldiğinden; ehl-i hak ve hakikat,mahviyetkarane daima kusurunu görmek ve nefsini itham etmek gerektir.
Emirdağ Lahikası(1)

İhtar: Teveccüh-ü nas istenilmez, belki verilir. Verilse de ondan hoşlanılmaz. Hoşlansa ihlası kaybeder, riyaya girer. Şan-ü şeref arzusuyla teveccüh-ü nas ise, ücret ve mükafat değil, belki ihlassızlık yüzünden gelen bir itab ve bir mücazattır. Evet, amel-i salihin hayatı olan ihlasın zararına teveccüh-ü nas ve şan-ü şeref, kabir kapısına kadar muvakkat olan bir lezzet-i cüz’iyeye mukabil, kabrin öbür tarafında azab-ı kabir gibi nahoş bir şekil aldığından, teveccüh-ü nası arzu etmek değil, belki ondan ürkmek ve kaçmak lazımdır. Şöhretperestlerin ve şan-ü şeref peşinde koşanların kulakları çınlasın!
Yirminci Lem’a

Evet bunlar Risale okumalarımda yanımda bulunan defterciğime kaydettiklerim sadece…
Dua ile…

Allah Razı olsun.. istifade buyurduk..

elinize sağlıkk

Evet aynen öyle...

Allah razı olsun hepinizden,Rabbim Nurlar'dan hakkıyla faydalanabilmeyi nasip etsin bizlere..

__________________
\"Ey iman edenler! Siz kendinize bakın, siz doğru yolda iseniz, herhangi bir sapkın kimse size zarar veremez...\"

amin amin, bu guzel ve kiymetli yaziyada
kiymetli degerler le ifade etmisiniz arkdaslar
gercektende Risalei Nur eserlri baska bir hazine
Yuce Allah c.c bize bu eserleri okurken hakkiyla anlama
ve kavramak ve ibret almak nasip eder insaallah
ama sir bol bol okumak ve temiz bir dille, temiz bir gozle, temiz bir kafa (akila)
ve temiz bir kalple okumakla olur