.:: Tavan Arası ::.

Geri git   İslamportali.com - İslami Forum > HZ.MUHAMMED MUSTAFA (S.A.V) > Sahabe-i Güzin Efendilerimiz
Yardım Üye Listesi Ajanda Arama Bugünki Mesajlar Forumları Okundu Kabul Et

Cevapla
 
LinkBack Seçenekler
Alt 10-26-2010, 07:13   #1 (permalink)
Yeni Kullanıcı
Bilgiler
Üyelik tarihi: Oct 2010
Cinsiyet:
Mesajlar: 68
Seviye: 7 [♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥]
Aktiflik: 0 / 153
Güç: 22 / 1745
Deneyim: 15%
İletisim
Lightbulb Müslüman Oluş Sıralarına Göre İlk Müslümanlar

Edenler bulur elbet, takdir-i İlahidir bu,

Dönerde kuduz köpek, ısırır sahibini.

Üflenerek söner güneş, yıkılır belki evren,

Yıkılmaz Din-i Mubin uğrunda ölen varken.
.................................................. ..............


MÜSLÜMAN OLUŞ SIRALARINA GÖRE

İLK MÜSLÜMANLAR (R.ANHÜMA) -1


KAYNAK GÖSTERME KAYDIYLA ALINTI YAPILABİLİR.

Bu eser ilk günden hicrete kadar Müslüman olanları Müs-lüman oluş sıralarına göre düzenlenmiştir. Yazmaktaki ama-cımız İslam dininin çekirdeğini oluşturan bu mübarek insan-ları unutturmamak, hayırla anılmalarını vesile olmaktır.

Hüdai ÇAKMAK



Bismillahirrahmanirrahim.

Rahman ve Rahim olan Allah’ın (c.c) adıyla,

Şahadet ederiz ki O’nun eşi, şeriki yoktur. Yerlerin, göklerin, ikisi arasındakilerin ve din gününün sahibidir. Her şeye gücü yeter. Yalnız O’na ibadet eder, yalnız ondan yardım dile-riz.
Yine şahadet ederiz ki Muhammed (a.s) O’nun kulu ve resulüdür. O Muhammed (a.s) ki Habibullah’tır, Resul-ü Kibriya’dır, Hatem-i Enbiya’dır. Cahiliye dönemi insanlarının ufuk-larını aydınlatan, yollarını gösteren Allah (c.c) tarafından gönderilmiş bir Nurdur.
Bu nurlu yola davet kolay olmadı. Peygamber efendimiz bu kutlu yolda pek çok eziyetlere, işkencelere, zorluklara maruz kaldı. İnsanların bir kısmı tasdik ederken, bir kısmı tarafından da şiddetle ret ve inkâr edildi.
Tasdik edenler O mübarek insanın yoldaşı, arkadaşı, yardımcısı olma şerefine ulaştılar. O’nun ve getirdiği din için işkencelere uğradılar, acılar çektiler, mallarını saçarcasına harcadılar, yurtlarını terk ettiler, gerektiğinde canlarını verdiler. O insanlara bu gün rahmet ve minnetle andığımız Ashab-ı Kiram adı verildi.
Peygamberimiz gibi bu mübarek insanları rahmet ve minnetle anmak, en azından unutmamak boynumuzun borcudur.
Bu kitabımızda nübüvvetin verilişinden hicrete kadarki dönemde tespit edebildiğimiz ilk Müslümanları erkek, kadın, çocuk, yaşlı, genç, köle, efendi, siyah, beyaz, zengin, fakir, ırk, dil, cins ayırımı yapmadan Müslüman oluş sıralarına dikkate alarak yazmaya, kısa da olsa hayatları hakkında bilgiler vermeye, bu mübarek insanları tanıtmaya çalıştık.
Unuttuklarımız ya da okuduğumuz kaynaklarda geçmediği için isimlerini bilmediklerimiz varsa onları da bu mübarek zümreye katar, rahmet ve şükranla anmayı bir borç biliriz.
Peygamberimizle birlikte bu mübarek insanları da hayırla anmanın rahmet ve berekete vesile olacağı umuduyla; gelmiş geçmiş tüm peygamberlere, hassaten peygamberimiz Hz. Muhammed’e (a.s) ve O’nun ashabına, din âlimlerimize ve bu yolda canlarını vermiş aziz şehitlerimize bir kez daha rahmet, minnet ve şükranla anar, salat-ü selamlarımızı göndeririz.
İnayet Allah’tandır.
Hüdai ÇAKMAK

==========
View tersinim's Resim Albumu tersinim isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Alt 10-26-2010, 07:14   #2 (permalink)
Yeni Kullanıcı
Bilgiler
Üyelik tarihi: Oct 2010
Cinsiyet:
Mesajlar: 68
Seviye: 7 [♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥]
Aktiflik: 0 / 153
Güç: 22 / 1745
Deneyim: 15%
İletisim
Lightbulb

ASHAB-I KİRAM (R.ANHÜMA)

(ALFABETİK SIRAYA GÖRE)

ABBAS B. UBÂDE B. NADLE EL ENSARÎ (R.A)…………
ABBAD B. KAYS EL ENSARİ (R.A)………………………
ABDULLAH B. AMR B. HARAM EL ENSARİ (R.A)…

ABDULLAH B. CAHŞ (r.anh)…………………………………
ABDULLAH B. CÜBEYR EL ENSARİ (R.A)………………
ABDULLAH B. HUZAFE (r.anh)……………………………
ABDULLAH B. HÜBEYB (r.anh)……………………………
ABDULLAH B. HARİS (r.anh)………………………………
ABDULLAH B. MAHREME (r.anh)…………………………
ABDULLAH B. MAZ’UN (r.anh)………………………………
ABDULLAH B. MES’UD (r.anh)………………………………
ABDULLAH B. REVAHA EL ENSARİ (R.A)………………
ABDULLAH B. SÜFYAN (r.anh)……………………………
ABDULLAH B. SÜHEYL (r.anh)……………………………
ABDULLAH B. ÜNEYS EL ENSARİ (R.A)…………………

ABDULLAH B. YÂSİR (r.anh)………………………………
ABDURRAHMAN B. AVF (r.anh)……………………………
ABDURRAHMAN B. HÜBEYB (r.anh)……………………
ABS B. ÂMİR EL ENSARİ (R.A)……………………………
ADİYY B. NADLE (r.anh)……………………………………
ÂKİL B. EBİ BÜKEYR (r.anh),………………………………
AMR B. GANEME(ANEME) EL ENSARİ (R.A)……………
AMR B. HARİS EL ENSARİ (R.A)……………………………
AMR B. TÜFEYL EL EZDİ……………………………………
ÂMİR B. EBİ VAKKAS (r.anh)………………………………
ÂMİR B. FÜHEYRE (r.anh)……………………………………
ÂMİR B. REBİA (r.anh)…………………………………………
AMİRE BİNT-İ SA’DİY (r.anha)………………………………
AMMAR B. YÂSİR (r.anh)……………………………………
AMR B. ABESE (r.anh)………………………………………
AMR B. CEHM (r.anh)…………………………………………
AMR B. EBİ SERH (r.anh)……………………………………
AMR B. GANEME (.ANH)……………………………………
AMR B. GAZİYYE EL ENSARİ (R.A)………………………
AMR B. HÂRİS (r.anh)………………………………………
AMR B. OSMAN (r.anh)………………………………………
AMR B. SAİD (r.anh)………………………………………
AMR B. ÜMEYYE (r.anh)……………………………………
AMRE (UMEYRE) Bint-i SÂDİ (r.anha)……………………
AVF B. HARİS (R.A)……………………………………………
AYYAŞ B. EBİ REBİA (r.anh)…………………………………
BERÂ B. MA’RUR EL ENSARİ (R.A)………………………
BEREKE Bint-i YESAR (r.anha)………………………………
BEŞİR B. SA’D EL ENSARİ (R.A)……………………………
BİLÂL-İ HABEŞİ(r.anh.)………………………………………
BİŞR B. BERÂ EL ENSARİ (R.A)……………………………
BİŞR B. HARİS (r.anh)…………………………………………
BÜREYDE B.HUSAYB B. ABDULLAH (R.A)………………
CABİR B. ABDULLAH (R.A)…………………………………
CABİR B. ABDULLAH EL ENSARÎ (R.A)……………………

CABiR B. SÜFYAN (r.anh)……………………………………
CEBBAR B. SAHR EL ENSARİ (R.A)………………………
CEHM B. KAYS (r.anh)………………………………………
CUAYL B. SÜRÂKA (r.anh)…………………………………
CÜNADE B. SÜFYAN (r.anh)…………………………………
DAHHÂK B. HARİSE EL ENSARİ (R.A)……………………
DIMAD B. SALEBET’EL EZDİ (r.anh)………………………
EBU AHMED ABD. B. CAHŞ (r.anh)…………………………
EBU ABDULLAH CABİR B. ABDULLAH (R.A)……………

EBU ABDULLAH CEBBAR B. SAHR EL ENSARİ (R.A)…
EBU ABDULLAH KÂB B MALİK EL ENSARİ (R.A)………
EBU ABDULLAH SA’D B. HAYSEME EL ENSARİ (R.A)..

EBU ABDURRAHMAN MUAZ B. CEBEL EL ENSARİ (R.A)

EBU BÜRDE HANİ B. NİYAR (R.A)…………………………
EBU CABİR ABDULLAH B. AMR B. HARAM (R.A)……

EBU EYÜP EL ENSARİ (R.A)…………………………………
EBU FÜKEYHE (r.anh)…………………………………………
EBU HALİD HARİS B. KAYS EL ENSARİ (R.A)……………
EBU HUZEYFE B. UTBE B. REBİA (r.anh)…………………
EBU KAYS B. HÂRİS (r.anh)…………………………………
EBU MABED EKSEM. CEVN(ABDÜLUZZA) (R.A)………
EBU MUAVİYE UBEYDE B. HÂRİS (r.anh)…………………
EBÛ MUSA’L’EŞ’ARİ (r.anh)………………………………
EBÛ RÂFİ (r.anh)………………………………………………
EBU SABİT SA’D B. UBÂDE EL ENSARİ (R.A)…………
EBÛ SEBRE B. EBİ RUHM (r.anh)…………………………
EBU SELEME ABDULLAH . ABDÜLESED (r.anh)…………
EBU ŞUBAS HADîC B. SELÂME EL ENSARİ (R.A)………
EBU TALHA ZEYD B. SEHL EL ENSARİ (R.A)…………
EBU UBEYDE (B. CERRAH) ÂMİR B. ABDULLAH (r.anh).
EBU YAHYA ABDULLAH B. ÜNEYS EL ENSARİ (R.A)

EBÛ ZERR’EL’GIFARİ (r.anh)………………………………
EBULYESER KÂ’B B. AMR EL ENSARİ (R.A)……………
EBULHEYSEM MALİK B. TEYYİHAN (R.A)………………
EBUL MÜNZİR YEZİD B. AMR (AMİR) (R.A)……………
EBUL VELİD RİFÂA B. AMR EL ENSARİ (R.A)…………
EBÜRRUM B. UMEYR (r.anh)………………………………
ERKAM B. EBİL’ ERKAM (r.anh)……………………………
ES’AD B. ZÜRARE (r.a)…………………………………………
ESMÂ BİNT-İ EBU BEKİR (r.anha)…………………………
ESMÂ BİNT-İ SELÂME (r.anha)………………………………
ESMA Bint-i ÜMEYS (r.anha)…………………………………
ESVED B. NEVFEL (r.anh)……………………………………
EVS B. SABİT EL ENSARİ (R.A)……………………………
FÂTIMA BİNT-İ ALKAMA (r.anha)…………………………
FATIMA BİNT-İ ESED B. HAŞİM (r.anha)…………………
FATIMA BİNT-İ HATTAB (r.anha)………………………
FATIMA BİNT-İ MÜCELLEL (MUHACCEL) (r.anha)……
FATIMA BİNT-İ SAFVAN (r.anha)…………………………
FERVE B. AMR EL ENSARİ (R.A)……………………………
FİRAS B. NADR (r.anh)………………………………………
FÜKEYHE Bint-i YESAR (r.anha)……………………………
HABBAB B. ERETT……………………………………………
HADîC B. SELÂME EL ENSARİ (R.A)……………………
HALİD B. AMR (R.ANH)……………………………………
HALİD B EBİ BÜKEYR (r.anh)………………………………
HALİD B. KAYS EL ENSARİ (R.A)…………………………
HÂLİD B. SAİD (r.anh)……………………………………. …
HÂLİD B. HIZAM (r.anh)……………………………………
HÂMÂME HATUN (r.anha)……………………………………
HARICE B. ZEYD EL ENSARİ (R.A)…………………………
HARİS B. ABD. KAYS (r.anh)………………………………
HARİS B. HARİS (r.anh)………………………………………
HÂRİS B. HÂLİD (r.anh)……………………………………
HARİS B. KAYS EL ENSARİ (R.A)………………………
HARMELE BİNT-İ ABD (r.anha)……………………………
HARİS B. HATIB (r.anh)………………………………………
HASENE HATUN………………………………………………
HAŞİM B. EBİ HUZEYFE (r.anh)……………………………
HÂTIP B. AMR (r.anh)…………………………………………
HÂTIP B. HÂRİS (r.anh)……………………………………
HATTAB B. HÂRİS (r.anh)……………………………………
HEBBAR B. SÜFYAN (r.anh)…………………………………
HİŞAM B. AS (r.anh)…………………………………………
HUNEYS B. HUZÂFE (r.anh)…………………………………
HÜZEYME B. CEHM……………………………………………
HZ. ABBAS B. ABDÜLMUTTALİB (r.anh)…………………
Hz. ALİ B. EBU TALİB (k.v)……………………………………
HZ. CAFER B. EBU TALİB (r.anh)……………………………
Hz. EBU BEKİR ABDULLAH ATİK B. EBİ KUHAFE (r.anh)
HZ. ERVA BİNT-İ ABDÜLMUTTALİB (r.anha)……………
Hz. FATIMATÜZZEHRA BİNT-İ RESULALLAH (r.anha)
HZ. HAMZA B. ABDÜLMUTTALİB…………………………
Hz. HATİCE BİNT-İ HÜVEYLİD (r.anha)………………
Hz. OSMAN B. AFFAN (r.anh)………………………………
HZ. ÖMER B. HATTAB (r.anh)………………………………
Hz. RUKAYYE BİNT-İ RESULALLAH (r.anha)……….. ……
Hz. SEVDE Bint-i ZEM’Â (r.anha)…………………………
Hz. ÜMMÜ HABİBE REMLE Bint-i EBU SÜFYAN………
Hz. ÜMMÜ SELEME HİND BİNT-İ EBİ ÜMEYYE (r.anha).
Hz.ÜMMÜ KÜLSÜM BİNT-İ RASULALLAH………………
Hz. ZEYNEB bint-i HUZEYME…………………………………
İBN. ÜMMÜ MEKTUM B. KAYS (r.anh)…………………
İYAS B. EBİ BÜKEYR (r.anh)…………………………………
İYAS B. MUAZ (r.anha)………………………………………
İYAS B.MUAZ (R.ANH)………………………………………
İYAZ B. ZÜHEYR (r.anh)………………………………………
KÂB B. MALİK EL ENSARİ (R.A)…………………………
KAYS B. ABDULLAH (r.anh),………………………………
KAYS B. EBİ SA’SAA EL ENSARİ (R.A)……………………
KAYS B. HUZAFE (r.anh)……………………………………
KUDÂME B. MAZ’UN (r.anh)…………………………………
KUTBE B. AMİR (R.A)…………………………………………
LEYLA Bint-i EBİ HASME (r.anha)……………………………
LÜBEYNE HATUN (r.anh)…………………………………
MUHAMMED B.HATIB (R.ANH)…………………………
MAHMİYE B. CEZ’ (r.anh)……………………………………
MA’KIL B. MÜNZİR EL ENSARİ (R.A)……………………
MALİK B. TEYYİHAN EL ENSARÎ (R.A)…………………
MÂLİK B. ZEM’Â (r.anh)……………………………………
MÂMER B. ABDULLAH (r.anh)……………………………
MÂMER B. HÂRİS (r.anh)……………………………………
MA’N B. ADİYY (R.A)…………………………………………
MUTTALİB B. EZHER (R.A)…………………………………
MES’UD B. HÜNEYDE (R.A)…………………………………
MES’UD B. REBİ (REBİA) (r.anh)……………………………
MES’UD B. SÜVEYD (r.anh)…………………………………
MES’UD B. YEZİD EL ENSARİ (R.A)………………………
MEYSERE B. MESRUK (r.anh)………………………………
MIKDAD B AMR (ESVED) (r.anh)…………………………
MUAYKIB B. EBİ FATIMA (r.anh)…………………………
MUATTİB B. AVF (r.anh)…………………….………………
MUAVVİZ B. HARİS EL ENSARİ (R.A)……………………
MUAZ B. AMR B. CEMUH EL ENSARİ (R.A)……………
MUAZ B. CEBEL EL ENSARİ (R.A)…………………………

MUAZ B. HARİS EL ENSARÎ (R.A)…………………………
MUHAMMED B. HATIB )r.anh)……………………………
MUHRİZ B. NADLE (R.A)……………………………………
MUS’AB B. UMEYR (r.anh)…………………………………
MUTTALİB B. EZHER (r.anh)…………………………………
MÜNZİR B. AMR EL ENSARİ (R.A)…………………………

NEHDİYE HATUN (r.anha)…………………………………
NUAYM (NAHHAM) B. ABDULLAH (r.anh)……………
NUMAN B. ADYY (r.anh)……………………………………
NÜHEYRB. HEYSEM EL ENSARİ (R.A)……………………
OSMAN B. ABD. GANM (r.anh)……………………………
OSMAN B. MAZ’UN (r.anh)…………………………………
OSMAN B. REBİA (r.anh)……………………………………
RAFİ B. MALİK (r.a)……………………………………………
REMLE Bint-i AVF (r.anh)……………………………………
REYTA Bint-i HÂRİS (r.anha)………………………………
RİFAA B ABDÜLMÜNZİR EL ENSARİ (R.A)……………
RİFÂA B. AMR EL ENSARİ (R.A)……………………………
SABİT B. CIZ’ (SALEBE) EL ENSARİ (R.A)………………
SAD B. HAVLE (R.ANH)………………………………………
SA’D B. EBİ VAKKAS…………………………………………
SA’D (SAİD) B. ABD. KAYS (r.anh)…………………………
SA’D B.MUAZ (R.ANH)………………………………………
SA’D B. REBİ (R.ANH)…………………………………………
SA’D B. UBÂDE EL ENSARİ (R.A)…………………………

SÂİB B. OSMAN (r.anh)………………………………………
SAİB B. HARİS (r.anh)…………………………………………
SAİD B. HARİS (r.anh)………………………………………
SAİD B. ZEYD (r.anh)…………………………………………
SA’LEBE B. GANEME (ANEME) EL ENSARİ (R.A)………
SALİT B. AMR (r.anh)…………………………………………
SAYFÎ B. SEVAD EL ENSARİ (R.A)…………………………
SEHL B. ATİK EL ENSARİ (R.A)……………………………
SEHLE Bint-i SÜHEYL B. AMR (r.anha)……………………
SEKRAN B. AMR (r.anh)……………………………………
SELEME B. HİŞAM (r.anh)……………………………………
SELEME B. SELÂME EL ENSARİ (R.A)……………………
SİNAN B. SAYFİ EL ENSARİ (R.A)…………………………
SÜFYAN B. MÂMER (r.anh)…………………………………
SÜHEYB B. SİNAN (SÜHEYB-İ RUMİ) (r.anh)……………
SÜHEYL B. BEYZÂ (r.anh)……………………………………
SÜLEYM B. AMR (AMİR) EL ENSARİ (R.A)………………
SÜMEYYE Bint-i HUYYAT (HUBAT) (HUBBAT) (r.anha).
SÜRAKA B. MALİK B. CUŞUM EL MÜDLİCİ (R.A)…….
SÜVEYBİT B. SA’D (r.anh)……………………………………
SÜVEYD B SAMIT (r.a)………………………………………
ŞEMMAS B. OSMAN B. ŞERİD (r.anh)……………………
ŞURAHBİL B. HASENE (r.anh)………………………………
TALHA B. UBEYDULLAH (r.anh)……………………………
TÜFEYL B. AMR EL EZDİ……………………………………
TÜFEYL B MALİK EL ENSARİ (R.A)…………………………
TÜFEYL B. NUMAN EL ENSARİ (R.A)………………………
TULEYB B. UMEYR (r.anh)……………………………………
UBADE B. SAMİT EL ENSARÎ (R.A)………………………
UBEYDULLAH B. CAHŞ………………………………………
UKBE B. AMİR (R.A)……………………………………………
UKBE B. VEHB (R.A)……………………………………………
UMARE B. HAZM EL ENSARİ (R.A)…………………………
UMEYR B. EBİ VAKKAS (r.anh)………………………………
UMEYR (İMRAN) B. RİAB (r.anh)…………………………
UMEYR B. HARİS (R.ANH)…………………………………
URVE B. ÜSASE (r.anh)………………………………………
UTBE B. GAZVAN (r.anh)……………………………………
UTBE B. MES’UD (r.anh)………………………………………
UVEYM B. SAİDE EL ENSARÎ (R.A)………………………
UMEYR B. HARİS EL ENSARİ (R.A)………………………
ÜMEYNE (HÜMEYNE) bint-i HALEF……………………
ÜMMÜ CEMİL FATIMA Bint-i MÜCELLEL (r.anha)……
ÜMMÜLHAYR SELMA BİNT-İ SAHR (r.anha)……………
ÜMMÜ KÜLSÜM Bint-i SÜHEYL B. AMR (r.anha)………
ÜMMÜ MABED ATİKE BİNT-İ HALİD (r.anh)……………
ÜMMÜ MENİ’ ESMA EL ENSÂRİ (R.ANHA)……………
ÜMMÜ ÜBEYS HATUN (r.anha)…………………………
ÜMMÜ ÜMÂRE NESİBE EL ENSARİ (R.ANHA)………
ÜMMÜLFAD LÜBÂBETÜLKÜBRÂ Bint-i HÂRİS (r.anha)
ÜSEYD B. HUDAYR EL ENSARİ (R.A)………………………
VÂKID B. ABDULLAH (r.anh)………………………………
YÂSİR B. ÂMİR (r.anh)………………………………………
YEZİD B AMR (AMİR) EL ENSARİ (R.A)…………………
YEZİD B. HARAM EL ENSARİ (R.A)………………………
YEZİD B. MÜNZİR EL ENSARİ (R.A)………………………
YEZİD B. SÂ’LEBE EL ENSARİ (R.A)………………………
YEZİD B. ZEM’A (r.anh)………………………………………
ZEKVAN B. ABD. KAYS (R.A)………………………………
ZEYD B. HARİSE (r.anh)………………………………………
ZİNNİRE HATUN (r.anha)…………………………………
ZİYAD B. LEBİD EL ENSARİ (R.A)…………………………
ZÜBEYR B. AVVAM (r.anh)…………………………………
ZÜHEYR B. RAFİ’ EL ENSARİ (R.A)…………………………
View tersinim's Resim Albumu tersinim isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Alt 10-26-2010, 07:16   #3 (permalink)
Yeni Kullanıcı
Bilgiler
Üyelik tarihi: Oct 2010
Cinsiyet:
Mesajlar: 68
Seviye: 7 [♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥]
Aktiflik: 0 / 153
Güç: 22 / 1745
Deneyim: 15%
İletisim
Lightbulb

MÜSLÜMAN OLUŞ SIRALARINA GÖRE İLK MÜSLÜMANLAR


ÜMMÜLMÜMİNİN Hz. HATİCETÜLKÜBRA BİNT-İ HÜVEYLİD (r.anha)

Peygamberimiz Hz. Muhammed’e (a.s.v) ilk iman eden insan sevgili eşi Hz. Hatice (r.anha) validemizdir.
Hz. Hatice’nin (r.anha) soyu peygamberimizin soyu ile Kusayy b. Kilab’da birleşmektedir.
Hz. Hatice (r.anha) cahiliye döneminde Tahire diye anılırdı. Kureyş kadınları içinde soyca en üstün şerefçe en büyük servetçe en zengin olanı idi. İşini çok iyi bilir ve sıkı tutardı. Kendisi akıllı, uyanık ve ince ruhlu, ince düşünceli, mübârek bir kadın idi.
Cebrail (a.s) Hira dağında gelip Alak suresinin ilk üç ayetini getirdikten sonra peygamberimiz çok korkmuş bir halde evine dönmüştü. Her zaman olduğu gibi kendisini sevgili eşi Hatice (r.anha) karşıladı. Peygamberimiz Onu görünce:
-Ey Hatice! Uykuda gördüğüm ve sana anlattığım şeyi yüce Rabbim bana Cebrail’i (a.s.) göndererek açıkladı buyurup yüce Allah (c.c) tarafından gelenleri ve Cebrail’den (a.s.) işittiklerini haber verdi.
Hz. Hatice R.anha):
-Ey Muhammed! Müjdeler olsun. Vallahi Allah Senin hakkında hayırdan başka bir şey yapmaz. Sana Allah’tan gelen hak ve gerçektir. Sen muhakkak Allah’ın resulüsün dedi ve Ona inanan ilk insan olma şerefine ulaştı.
Peygamberimiz Ona Cebrail’den (r.anha) öğrendiği gibi abdest almayı ve namaz kılmayı öğretti.
Hz. Hatice (.anha) peygamberimize peygamberlik geldiği Pazartesi gününün sonuna doğru herkesten önce iman etmek ve namaz kılmak şerefine eren, Allah (c.c.) tarafından Cennet’te inciden bir köşkle müjdelenen mutlu Cennet Hatunu idi.
Aynı zamanda O Allah’ın (c.c.) selamına da nail oldu.
Peygamberimiz sırtında olan nübüvvet görevini taşımakta güçlük çektiği, kavmi tarafından yalanlandığı, ret olunduğu, türlü eziyetlere, işkencelere maruz kaldığı dönemlerde üzüntü içinde evine döndüğü zaman yüce Allah (c.c.) Resulünün üzüntüsünü Hz. Hatice’nin (a.anha) teselli ve teskin edici sözleriyle hafifletir, Onu Onunla güçlendirir, vazifesini Onunla kolaylaştırırdı.
Peygamberimiz onun hakkında:
-Halk beni inkârla karşıladığı zaman O bana inandı.
Halk ben yalanladığı zaman O beni tasdik etti.
Halk beni mahrum ettiği zaman O Bana malına ortak etti.
Kadınlar bana evlattan mahrum ettiği zaman Allah (c.c.) bana ondan evlatlar nasip etti.
Kendi zamanında kadınların en hayırlısı İmran’ın kızı Meryem idi.
Bu ümmet kadınlarının en hayırlısı da Hatice’dir.
Cennet kadınlarının üstünü Hatice bint-i Hüveylid, Fatıma bint-i Resulallah, Meryem bint-i İmran ve firavunu zevcesi Asiye bint-i Müzahim’dir buyurmuştur.
Hz. Hatice (r.anha) nübüvvetin onuncu yılında, ramazan ayının başlarında vefat etti. Vefat ettiği za-man altmış beş yaşında idi.
Hz. Hatice (r.anha) Hacun kabristanına defnedildi. Gömüleceği zaman peygamberimiz kabrinin içine girdi.
Resulallah’a peygamberlik verildiği sıralarda ailesi, korumasına aldığı Hz. Ali b. Ebu Talib (k.v) ve evlatlık edindiği Zeyd b. Harise (r.anha) ile birlikte yedi kişi idi.
En büyük kızı Hz. Zeynep (r.anha) henüz on ya-şında olduğu halde Ebul As ile evlendirilmişti. Bu yüzden evde değildi.

Allah (c.c.) ondan razı olsun.

==============

Hz. RUKAYYE BİNT-İ RESULALLAH (r.anha)

Hz. Hatice (r.anha) Müslüman olduğu zaman peygamberimiz yanına gelen ikinci kızı Hz. Rukayye’ye (r.anha) İslamiyet’i anlattı ve Müslüman olmasını istedi. O da Müslüman oldu. Hz. Rukayye (r.anha) Müslüman olduğunda yedi yaşlarındaydı ve peygamberimizin amcası Abdüluzza’nın (Ebu Leheb’in) oğullarından Utbe ile nişanlıydı.
Peygamberimizin diğer kızları Hz. Ümmü Külsüm (r.anha) altı, Hz. Fatıma (r.anha) ise henüz beş yaşındaydı. Yedi yaşına girince ikisi de Müslüman oldular.
Hz. Ümmü Külsüm (r.anha) Abdüluzza’nın (Ebu Leheb’in) diğer oğlu Uteybe ile nişanlıydı. Gerek Hz. Rukayye (r.anha) gerekse Hz. Ümmü Külsüm (r.anha) yaşları küçük olduğundan evlenme gerçekleşmemişti.
Ebu Leheb’in oğlu Uteybe Hz. Rukayye’nin (r.anha) nişanını çok kötü bir şekilde atınca onun bu davranışı peygamberimizi çok üzmüştü. Peygamberimizin üzüntüsünü fark eden Hz. Osman b. Affan (r.anh) dünürcüler göndererek Hz. Rukayye’yi kendisi için istetti. Hz. Rukayye (r.anha), Hz. Osman (r.anh) ile evlendiğinde henüz sekiz yaşındaydı.
Hz. Rukayye (r.anha) kocası Hz. Osman b. Affan (r.anh) ile birlikte birinci ve ikinci Habeş hicretine katıldı. Habeş ülkesinden Mekke’ye döndü. Oradan Medine’ye hicret ederek üç hicreti birleştirme şerefine erdi.
Bedir savaşına çıkıldığı sıralarda Hz. Rukayye (r.anha) çok hasta idi. Bu nedenle kocası Hz. Osman (r.anh) Bedir savaşına katılamadı. Bedir dönüşünden kısa bir zaman sonrada vefat etti. Peygamberimiz tarafından cenaze namazı kılınarak Baki kabristanına defnedildi.

Allah (c.c.) ondan razı olsun.

==========


Hz. ALİ B. EBU TALİB (k.v)

Müslüman olan üçüncü kişi Hz. Ali’dir (k.v.). Hz. Ali (k.v.) peygamberimizin amcası Ebu Talib’in en küçük oğludur. Annesi Ebu Talib’in amcasının kızı olan Fatıma bint-i Esed’tir. (r.anha) Fatıma bint-i Esed (r.anha) Haşimî kadınları içinde hem Haşimî erkek sülbünden erkek çocuk doğuran, hem de halife anası olanların ilkidir. Hz. Ali (k.v.) soy olarak peygamberimize en yakın olandır.
Yüce Allah (c.c.) Hz. Ali’ye (k.v.) olan nimetlerin-den ve onun hakkında dilediği iyiliklerden birisi de Kureyşîlerin kıtlığa ve açlığa uğrayıp peygamberimizin Hz. Ali’yi (k.v.) bakmak üzere küçük yaşlarda yanına alıp büyütmesidir. O pey-gamberimizin terbiyesi altında büyümüştür.
Hz. Ali (k.v.), Hz. Hatice’den (r.anha) sonra pey-gamberimize inanan, onunla birlikte namaz kılan, yüce Allah’tan (c.c.) gelenleri tasdik eden ilk mümin ve Müslüman’dır.
Bu konuda Hz. Ali (k.v.):
“-Resulallah aleyhisselam Pazartesi günü pey-gamber gönderildi. Bende Salı günü Müslüman ol-dum. Ben, Resulallah aleyhisselam ile ilk namaz kılan adamım” demiştir.
Hz. Ali (k.v.) Müslüman olduğunda on yaşındaydı.
Peygamberimizle Hz. Hatice’yi (r.anha) namaz kılarlarken görünce:
-Ya Muhammed! Şu yaptığınız nedir? Diye sordu.
Peygamberimizde:
-Ya Ali! Bu Allah’ın kendisi için seçtiği peygam-berlerini onunla göndermiş olduğu dinidir. Ben seni bir ve tek olan Allah’a imana ve Ona ibadet etmeye, ne yarar nede zarar veremeyecek olan Lat, Uzza ve diğer putlara inkâra davet ediyorum buyurdu.
O’nun bu sözleri üzerine Hz. Ali (k.v.):
-Ya Muhammed! ben şu teklif ettiğin dini bu güne kadar hiç işitmedim. Ben babam Ebu Talib’e söyleyip ona danışmadıkça böyle bir iş yapmam dedi.
Peygamberimiz peygamberlik işinin henüz açık-lanmasına uygun bulmuyordu. Bu nedenle:
-Ey Ali! Sana söylediğimi yaparsan yap. Yapmayacak, Müslüman olmayacaksan teklif ettiğim şu işi gizli tut, açığa vurma. Onun açığa vurulma zamanı henüz gelmemiştir dedi.
Hz. Ali (k.v.) o gece bekledi. Yüce Allah (c.c.) kalbine İslam sevgisini düşürdü. Sabah olunca peygamberimizin yanına giderek:
-Ya Muhammed! Senin dün bana söylediğin şey ne idi? Sen bana onu bir kez daha anlat dedi.
Peygamberimizde:
-Ey Ali! Sen Lâ İlâhe İllallâhü vahdehû la şerîke leh diyerek kendisinden başka ilah bulunmayan, bir olan, şeriki ortağı bulunmayan Allah’a şahadet edecek, Lat’a, Uzza’ya ve diğer putlara ret ve inkâr edecek, Allah’a (c.c.) denk tutulan her çeşit putlardan uzak duracaksın. İşte benim getirdiğim din budur buyurdu.
Hz. Ali (k.v.) artık tereddüt etmedi. Hemen pey-gamberimizin buyruğunu yerine getirerek Müslüman oldu. Fakat Müslümanlığını babası Ebu Talib’ten çekinerek açığa vurmadı, bir müddet gizli tuttu ve peygamberimizin yanından hiç ayrılmadı.
Hz. Ali (k.v.) Müslüman olduğunda on yaşındaydı.
Peygamberimiz Hz. Ali’nin (k.v.) okuma yazma öğrenmesini sağlamıştı. Araplar arasında okuma yazma bilenler pek az olduğu halde Hz. Ali okuma yazma bilirdi.
Gerek Hz. Ali (k.v.) gerekse Zeyd b. Harise (r.anh) peygamberimizin yanından hiç ayrılmazlardı.
Dağların, tepelerin, ağaçların arasından geçip giderlerken karşılarına çıkan hiç bir dağ, hiç bir tepe, hiç bir ağaç yoktu ki peygamberimize:
-Esselâmü Aleyke ya Resulallah = Selam olsun sana ey Allah’ın resulü diyerek selam vermesin.
Peygamberimiz kuşluk vaktinde Kâbe’ye gider, orada kuşluk namazı kılardı.
İlk dönemlerde Kureyş müşrikleri bu namazdan pek hoşnutsuzluk göstermezler, tedirgin olmazlardı. Onun kıldığı namazı Kâbe’ye yapılmış bir tazim hareketi zannederlerdi.
Bundan sonra başka günlerde peygamberimiz namaz kılacağı zaman Hz. Ali (k.v.) ve Zeyd b. Harise (r.anh) o namaz kılarken oturup gözcülük yaparlardı.
Peygamberimiz namaz vakti gelince Mekke vadilerinden bir vadiye doğru çıkar gider, Hz. Ali (k.v.) ve Zeyd b. Harise (r.anh) müşrik kişilerden gizli olarak peygamberimizle birlikte giderler, namazlarını oralarda kılarlar, akşamleyin döner-lerdi.
Allah’ın (c.c.) dilediği bir zamana kadar böyle devam edildi. Fakat onların bu durumları bazı kişilerin dikkatlerini çekmişti.
Bir gün Hz. Ali’nin (k.v.) annesi Fatıma bint-i Esed (r.anha) kocası Ebu Talib’e:
-Ali’nin Muhammed’in yanına devam ettiğini ondan hiç ayrılmadığını görüyorum. Senin başına Muhammed tarafından oğlun hakkında güç yetiştiremeyeceğin bir iş gelmesinden korkuyorum dedi.
Ebu Talib nice zamandır oğlu Ali’yi (k.v.) görmemişti. Onu merak edip durmaktaydı. Hanımına dönerek:
-Demek oğlum bana bunun için mi görünmüyor? Diye sordu. Sonra peygamberimizle Hz. Ali’nin (k.v.) ardına düştü. Onları gizlice takip etti. Onları Batn-ı Nahle’de Ebu Dübb vadisinin ıssız bir yerinde namaz kılarlarken buldu.
Peygamberimize:
-Ey Kardeşimin Oğlu! Edindiğini gördüğüm şu din ne dinidir? Ben bu dini ne, gördüm ne de duy-dum. Sen bana bunu anlat dedi.
Peygamberimiz:
-Ey amca! Bu Allah’ın (c.c.) dinidir.
Allah’ın (c.c.) meleklerinin dinidir.
Allah’ın (c.c.) peygamberlerinin dinidir.
Babamız İbrahim’in (a.s.) yitirilmiş dinidir ki Al-lah (c.c.) beni peygamber olarak bulunla bütün kullarına gönderdi.
Ey amca!
Öğütleyeceğim, doğru yola kılavuzlayacağım kimselerden buna en çok layık olan sensin. Bu yoldaki davetim kabul etmeye ve bu hususta bana yardımcı olmaya da sen herkesten daha layıksın.
Ey amca!
Sen her şeyi yaratıp kuşatan Allah’ın (c.c.) birliğine inan. Putlara taparak ona eş ve şerik koşma. Sen Lât’ı da Uzza’yı da diğer putları da terk et. Getirdiğim şu dine gir de kurtuluşa erenlerden ol buyurup amcasını İslamiyet’e, tevhide, Allah’ın (c.c.) birliğine inanmaya ve putları tapmaktan vazgeçmeye davet etti.
Ebu Talib biraz düşündükten sonra:
-Ey Kardeşimin Oğlu! Vallahi yaptığınız ya da söyledikleriniz şeylerde benim için bir sakınca yok-tur. Fakat siz benim oturağımı hiç bir zaman havaya kaldıramazsınız. Ben istesem bile atalarımın dinin-den ve ona olan bağlılıktan ayrılmaya güç yetiremem. Fakat sen gönderildiğin şey üzerinde dur. Vallahi ben sağ oldukça yapmak istediğini tamamlayıncaya kadar sana hoşlanmayacağın bir şey erişmeyecektir dedi. Hz. Ali’ye (k.v.) de onun hoşlanmayacağı bir şey söylemedi. Ona sadece:
-Ey oğulcuğum! Üzerinde bulunduğun bu din nedir? Diye sordu.
Hz. Ali (k.v) de:
-Babacığım! Ben Allah’a, Allah’ın resulüne iman ve Onun Allah tarafından getirdiklerini de tasdik ettim. Ben onunla birlikte namaz kıldım ve kendisine tabi oldum dedi.
Bunun üzerine Ebu Talib:
-Ey oğulcuğum! Şüphesiz ki Amcanın Oğlu seni ancak iyiliklere ve güzelliklere davet eder. Ondan gelenler senin için ancak hayırdır. O seni kötü yola kılavuzlamaz. Amcanın Oğlunun girmiş olduğu ve seni davet ettiği yola seninde isteyerek girmen ve ona yardım etmen yaraşırdır dedi.
Ebu Talib’in bu sözleri peygamberimizi çok se-vindirdi.
Ebu Talib Hz. Ali (k.v.) ile peygamberimizi namaz kılar bir halde bırakıp evine geri döndü. O dönünce hanımı Fatıma hatun:
-Ey Ebu Talib! Amcamın oğlu! Ben seni oğlunu arayıp bulmak üzere gider gördüm ama şimdi yalnız gelmektesin. Oğlun nerede? Diye sordu.
Ebu Talib onun bu sorusuna:
-Sen onu ne yapacaksın? Diye soruyu soruyla yanıtladı.
Fatıma hatun:
-Ey amcamın oğlu! Kadın kölem oğlunu Ecyad’ta namaz kılarken görmüş bulunmaktadır. O görülmemiş, bilinmeyen bir din üzerindedir. Sen oğlunun dinini değişmiş bulmayı uygun görür müsün? Diye çıkıştı.
Ebu Talib:
-Ey kadın! Sus! Sen bu işte oğlunu kendi haline bırak. O Amcasının Oğlunun yolu ve izi üzerindedir. Amcasının Oğluna arka ve yardımcı olmak elbet herkesten çok ona düşer. Vallahi eğer nefsimi Abdulmuttalib’in dinini bırakmak hususunda bana boyun eğmiş bulsaydım, eğer Kureyş kadınlarının beni kınamalarından korkmasaydım bende muhakkak Muhammed’e tabi olurdum. Çünkü O hâlimdir, emîndir ve tahirdir. O her kime kılavuz olduysa muhakkak ki hayırlara götürür dedi.
Peygamberimiz yanında Hz. Hatice (r.anha) ve Hz. Ali (k.v.) olduğu halde bazen Kâbe’nin yanına gelirler, Onu karşılarına alıp bu şekilde namaz kılarlardı. Müşrikler ilk dönemlerde onların bu namazlarına ses çıkarmazlardı.
Bu konuda Afif’el Kindî der ki:
-Ben ticaret adamı idim. Peygamberimizin amcası Abbas b. Abdülmuttalib’te ticaret adamı idi. Yemene geldiğinde misafirim olur, Yemen ıtırı satın alıp, hac mevsiminde satardı. Kendisi yakın dostla-rımdandı.
Cahiliye döneminde ticaret için Mekke’ye gelmiş, Abbas b. Abdülmuttalib’in evine inmiş, ona misafir olmuştum. Ondan aile halkım için Mekke elbisesi ve ıtır satın almak istiyordum. Ben Abbas’ın yanında oturuyordum. Güneş gökte iyice yükselmiş olduğu halde Kâbe’ye bakıp duruyordum. O sırada olgunluk çağına girmiş genç bir adam Kâbe’nin yanına vardı. Başını göğe kaldırıp baktı, sonrada ayakta olduğu halde Kâbe’ye yöneldi. Sonra br çocuk gelip onun sağına durdu. Çok geçmeden bir kadın gelip onların arkalarına durdu. Sonra genç adam eğilip rükûya vardı, onlarda eğilip rükûya vardılar. Genç adam başını kaldırıp rükûdan doğruldu. Kadın ve çocukta başlarını kaldırıp doğruldular. Ardından olgun genç secdeye gitti. Çocukta kadında secdeye gittiler. Onları ve yaptıklarını görünce yanımda bulunan Abbas’a:
-Ey Abbas! Ben şurada büyük bir iş ve şaşılacak bir olay görüyorum dedim.
Abbas’ta sözlerimi onaylayıp:
-Evet! Dediğin gibi bu büyük bir iştir. Sonra ar-dından bana:
-Ey Afif’el Kindî! Şu gördüğün olgun genç kimdir biliyor musun? Diye sordu.
Ben de Ona:
-Hayır! bilmiyorum dedim.
Abbas:
-Şu gördüğün olgun genç Muhammed b. Abdullah b. Abdülmuttalib’tir. O Kardeşimin Oğludur deyip ardından:
-Şu yanında bulunan çocuk kimdir biliyor musun diye sordu.
Bende:
-Bilmiyorum dedim.
Abbas (r.a):
-Şu yanındaki çocuk kardeşimin oğlu Ali b. Ebu Talib’tir. Onların ardındaki kadında Hatice bint-i Hüveylid’dir ki Kardeşimin Oğlunun zevcesidir.
Kardeşimin Oğlu bize senin şu gördüğün ve onlarında salik bulundukları bu dini kendisine göklerin ve yerin Rabbi olan Allah’ın emrettiğini söylemektedir. Vallahi ben bütün yeryüzünde bu dinde şu üçünden başka bir kimse bulunduğunu bilmiyorum dedi.
Ve yanlarına gidip dördüncünün dördüncüsü, ikinci erkek mümin olmayı, Resulallah’a o zaman tabi olmuş, Allah’a o zaman iman etmiş olmayı ne kadar çok isterdim.
Hz Ali (k.v.) ashab-ı kiramın en cesur, en yüreklilerinden birisi idi. Peygamberimiz bu konuda:
-O düşmandan yüz çevirmez. O düşmana sırtını dönmez. O Allah’ı ve Allah’ın Resulünü sever, Allah ve Allah’ın Resulü de onu sever. Ali’yi münafık olanlar sevmez. Mümin olanlar ondan nefret etmez buyurmuştur. Onun için:
-Allah’ım! Ona dost olana dost, düşman olana düşman ol diyerek dua etmiştir.
Peygamberimiz Onu en küçük kızı Hz. Fatıma (r.anha) ile evlendirip kendine damat yaptı. Hz. Ali (k.v.) yanına geldiğinde:
“-Ey Ali! Sen benim damadım ve torunlarımın babasısın.”
“-Sen bendensin, bende sendenim.”
“-Sen benim dünyada ve ahrette kardeşimsin.”
“-Ey Ali! Bana göre sen Musa’ya göre Harun gibi olmaya razı değil misin? Şu farkla ki Benden sonra peygamber yoktur.”
“-Ben kimin mevlası isem Ali de onun mevlasıdır.”
Burada mevla kelimesinin efendi anlamına geldiğini hatırlatalım.
“-O benden sonra her müminin velisidir” buyur-muştur.
Peygamberimiz Mekke’den Medine’ye hicret buyuracakları zaman müşrikler Onu öldürmek için evini kuşattıkları sırada Hz. Ali (k.v.) peygamberimizin döşeğine girip yatmaktan çe-kinmedi. Sabaha kadar müşrikleri oyaladı, peygamberimiz ile yoldaşının Sevr dağına ulaşıp gizlenmelerini sağladı. Müşrikler Onu peygam-berimiz sandılar.
Hz. Aişe (r.anha) validemize göre Hz. Ali (k.v.) ile hanımı Fatıma bint-i Resulallah (r.anha) peygamberimizin en çok sevdiği kişiler idi.
Peygamberimiz bir gün onları ve torunlarını ridasının altına alarak:
-Allah’ım! Bunlar benim ehl-i beytim, ev halkımdır. Onlardan günah kirlerini gider, tertemiz yap diyerek dua etti.
Peygamberimiz Hz. Ali (k.v.) ile evlendirirken kızı Hz. Fatıma’ya (r.anha):
-Sen ümmetimin en evvel Müslüman olanı, en çok bilgilisi ve en akıllı ve uslusu ile evlendirmeme razı değil misin diye buyurduğu gibi yine Hz. Ali (k.v.) hakkında:
-Ben ilmin şehriyim, Ali onun kapısıdır. İlim edinmek isteyen Onun kapısına gelsin buyurdu.
Gerçekten de Hz. Ali (k.v.) çok büyük bir ilim sahibiydi.
Onun karnı hikmet ve ilim ile dolu idi. Kendisi Kuran hafızıydı.
Ona ilmin onda dokuzu verilmişti de kalan onda birine de bütün insanlarla birlikte ortaktı.
Hz. Ali (k.v.) bu konuda:
-Ey insanlar! Bana sorunuz. Vallahi bana soracağınız her şey hakkında size bilgi vereceğim.
Bana Kitabullahtan sorunuz. Vallahi ben inen her ayetin nerede indiğini neye ve kime dair olduğunu bilirim. Bende her ayetin gecede mi gündüzde mi dağda mı düzde mi nazil olduğunu bilirim demiştir.
Hz. Ömer (r.anh) Hz. Ali (k.v.) hakkında:
-Bizim en büyük kadımız Ali’dir. Ebulhasanın bulunmadığı bir mecliste karışık dolaşık meselelerle karşılaşmaktan Allah’a sığınırım derdi.
Muaviye b. Ebu Süfyan (r.anh) içinden çıkmakta güçlük çektiği karmaşık meseleleri Hz. Ali’ye (k.v.) yazarak sorardı. Şehit edildiğini duyunca:
-Fıkıh ve ilim Ebu Talib’in Oğlunun ölümüyle gitti demekten kendini alamamıştı.
Hz. Ali’yi (k.v.) yakından tanıyan ashaba göre o:
Açık ve kesin sözlüydü. Lafı eveleyip gevelemezdi.
Adaletle hükmeder, ne olursa olsun adaletten sapmazdı.
Her yanından ilim ve hikmet fışkırırdı. Çok geniş ilim sahibiydi.
Dünyadan ve dünya ziynetlerinden kaçınır, onlara iltifat etmezdi.
Geceye ve gecenin sessizliğiyle baş başa kalmayı çok severdi. Sessizliğe ve yalnızlığa aşık ve alışıktı.
Son derece ibret alıcı, uzun, uzun düşünücü idi. Adaletle ilgili konularda karar verirken acele etmezdi.
Elbisenin kendine kısa geleninden, yemeğin katı olanından hoşlanırdı.
Arkadaşlarının yanında bulunduğunda ayrıcalık istemezdi. Onun aralarında bulunuşu her hangi bir arkadaşı gibi idi.
Kendisine bir şey sorulduğunda hemen cevap verir, bildirilmesini istenilen şeyi hemen bildirirdi.
Din adamlarına karşı son derece saygılıydı. Yok-sul ve zayıflara yakınlık ve ilgi gösterirdi.
Güçlü olan bâtıl işinde ondan yüz bulmayı uma-maz, zayıf olanda onun adaletinden umutsuzluğa düşmezdi.
Yalnız kaldığında sakalını eline alır, boynunu büküp uzun, uzun düşünür; duygulanıp için, için ağlar:
-Ey dünya! Aldatacaksan sen benden başkasını aldat. Benimle oyalanma. Benden başkasını aldatmaya bak.
Benim sana aldanmam ne kadar uzak, ne kadar uzak.
Ey dünya! Ben seni dönülmeyecek bir şekilde üç tâlakla boşadım.
Bitmez görünürsün ama her yaratık gibi sende fanisin. Gerçekte ömrün kısa, değerin azdır.
Ahret yolu ise çok uzundur.
Ahret yolunun ıssızlığından, uzunluğundan, azığının azlığından ahh, ahh deyip dizlerimizi dövmekten başka elimizden ne gelir derdi.
Onun şehit edildiğini duyan bir şair sahabi:
-Onun ölümü bana gözlerinin önünde biricik oğlunu boğazlanırken gören bir babanın acısını verdi demekten kendini alamamıştı.
Hz. Ali (k.v.) peygamberimizden kendilerinden razı olarak ayrıldığı altı, sağlıklarında cennetle müj-delediği on sahabiden birisiydi.
Hz. Ali (k.v.) üç hasletle diğer ashaptan ayrılmıştı. Bu üç hasletle diğer ashaptan üstündü.
1-Resulallah Hz. Ali’yi (k.v.) kızı Hz. Fatıma (r.anha) ile evlendirmiş O da Ona çocuk doğurmuş-tur. Peygamberimizin nesli kız evlat yoluyla devam etmiştir.
2-Peygamberimiz mescidine açılan kapıların hepsini kapattırmış, yalnız Onun kapısını kapattırmamıştır.
3-Hayber savaşında ashaptan pek çok kişi istediği halde bayrağı Ona vermiştir.
Hz. Ali (k.v.) çok oruç tutar çok namaz kılardı.
Kendini tamamen ibadete vermek için ashaptan bazı arkadaşları ile beraber, hadım olmaya karar vermişse de peygamberimiz tarafından engel olun-muştur. Peygamberimiz bu konuda:
-Ey Ali! Ben sana iyi bir örnek değil miyim? Ben hem yemek yer hemde oruç tutarım. Kadınlarla bir-likte olurum. Kendini hadım eden bizden değildir buyurmuştu.
Hz. Ali (k.v.) hicretin otuz beşinci yılında Hz. Osman’dan (r.anh) sonra halife oldu. Hicretin kırkıncı yılının ramazanında sabah namazına giderken Abdurrahman b. Mülcem tarafından başına vurulup alnına kadar işleyen bir kılıç darbesiyle ağır yaralanmış, iki gece sonra şehit olmuştur.
Peygamberimiz sağlığında onun bu şekilde şehit edileceğini haber vermişti.
Hz. Ali (k.v.) şehit edildiğinde Resulallah ile Hz. Ebu Bekir (r.anh) gibi altmış üç yaşındaydı. Cenaze namazını oğlu Hz. Hasan (r.anh) kıldırdı ve Kûfe mezarlığına defnedildi.
Hz. Ali (k.v.) kısaya yakın orta boylu, siyah ve büyük gözlü, güzel yüzlü idi. Yüzü ayın on dördü gibi parlak ve güzeldi.
Büyük ve geniş karınlıydı.
Geniş omuzlu; elleri, kolları pazıları çok kuvvet-liydi.
Boynu gümüş ibrik gibi uzun ve düz, başının üstü saçsızdı.
Omuz başları dik ve yüksekti.
Savaşa silkelene, silkelene gider, giderken düş-manlarına korku, dostlarına güven ve kıvanç verirdi. Savaşırken yürekli, güçlü ve sebatkâr idi. Hiç bir güçlük Onu geri döndürmezdi. Bu yüzden savaşta kiminle karşılaşsa muhakkak ona üstün gelirdi.
Esmer tenli; sık, uzun ve enli sakallıydı. Sakalları bütün göğsünü doldururdu.
Saçları ve sakalları bembeyazdı. Uzayan saçlarını ortadan ikiye ayırıp, yanlarına salardı.
Siyah sarık sarar, sarığının bir ucunu arkasına bırakırdı. Halife olduğu zamanlarda bile üç dirhemlik gömlek giyer, kölelerine, hizmetçilerine giydiklerinden giydirir, yediklerinden yedirirdi. Son derece alçak gönüllü idi.

Allah (c.c.) ondan razı olsun.

========
View tersinim's Resim Albumu tersinim isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Alt 10-26-2010, 07:17   #4 (permalink)
Yeni Kullanıcı
Bilgiler
Üyelik tarihi: Oct 2010
Cinsiyet:
Mesajlar: 68
Seviye: 7 [♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥]
Aktiflik: 0 / 153
Güç: 22 / 1745
Deneyim: 15%
İletisim
Lightbulb

ZEYD B. HARİSE (r.anh)


Zeyd b. Harise (r.anh) Avf b. Kinâne oğullarındandır. An-nesi Benî Ma’n kadınlarından Sûda Bint-i Salebe b. Abd-i Âmir’dir.
Zeyd b. Harise’nin (r.anh) annesi Sûda yanında oğlu Zeyd olduğu halde kavmine ziyarete gitmişti. O sırada Benî Kayn b. Cisr kabilesine ait bazı süvariler Benî Ma’n yurduna bir baskın verdiler ve Zeyd b. Harise’yi (r.anh) yakalayıp götürdüler. Zeyd b. Harise (r.anh) Ûkaz panayırında köle olarak satışa çı-karıldı.
Henüz küçük yaşlarda Zeyd b. Harise’nin (r.anh) başına gelen bu felaketlerden hayırları murat eden yüce Allah (c.c.) karşısına Hz. Hatice’nin (r.anha) amcasının oğlu Hakim b. Hi-zam’ı çıkardı. Hakim b. Hizam Zeyd b. Harise’yi (r.anh) halası Hz. Hatice (r.anha) için dört yüz dirheme satın aldı. Peygambe-rimiz Zeyd’i görünce:
-Eğer şu köle benim olsaydı muhakkak onu azat ederdim dedi.
Hz. Hatice (r.anha) Peygamberimizin Zeyd’i çok beğendi-ğini ve Onu almak için isteklendiğini görünce:
-Ey Muhammed! Haydi O senin olsun. Ben Onu Sana ba-ğışladım diyerek Zeyd’i peygamberimize verdi, hediye etti.
Peygamberimiz Zeyd’i hemen azat ettikten sonra yanında kalıp kalmama konusundaki tercihi kendisine bıraktı fakat Zeyd ondan ayrılmadı.
Zeyd b. Harise (r.anh) o zaman henüz sekiz yaşında idi. Kısa boylu, kara yağız, yassı ve yayvan burunlu idi.
Zeyd’in babası Harise oğlunun Benî Kayn b. Cisr süvarileri tarafından kaçırıldığını duyunca son derece telaşlandı, tasa-landı, ağlayıp sızlamaya, oğlunun ardından şiirler söylemeye başlamıştı. Onu aramaya çıktı fakat bulamadı.
Zeyd’in kabilesinden bazı kişiler hac için Mekke’ye geldik-lerinde Zeyd’i gördüler ve bulunduğu yeri babasına haber verdiler.
Babası Harise ve amcası Kâb, Zeyd’in peygamberimizin yanında bulunduğunu haber alınca yanlarına kurtulmalık ak-çesi alarak Mekke’ye geldiler ki bu, peygamberimize vahiy ve peygamberlik gelmeden önce idi.
Peygamberimizin yanına gelerek:
-Ey Muhammed! Biz yanında bulunan oğlumuz için gelmiş bulunuyoruz. Sen bize lütfet. Oğlumuzun kurtulmalık akçesi hakkında ihsanlı ve insaflı bulun. Sana onun kurtulmalık ak-çesini sunalım da kölelikten kurtaralım dediler.
Peygamberimiz onları tanıyamadı, kimi kastettiklerini an-layamadı. Bu nedenle onlara:
-Sözünü ettiğiniz kimdir? Diye sordu.
Onlarda:
-Ey Muhammed! O Zeyd b. Harise’dir ki şu anda o senin kölen durumundadır dediler.
Peygamberimiz bir an durakladıktan sonra:
-Ey kişiler! Şu söylediğiniz dışında başka bir çözüm yolu olamaz mı? Ben size şu söylediğinizden daha hayırlısını teklif etsem olmaz mı? Diye sordu.
Zeyd’in babası ve amcası bir ümitle sordular.
-Ey Muhammed! Şu söylediğimiz dışındaki çözüm yolu nedir? Sen bunu bize bildir dediler.
Peygamberimiz:
-Ben derim ki Zeyd’i yanımıza çağırıp dilediğini tercihte Onu serbest bırakalım. Eğer O sizi tercih ederse kurtulmalık akçesiz olarak sizindir. Eğer O Beni tercih ederse Vallahi Ben Beni tercih edene hiç kimseye tercih etmem buyurdu.
Zeyd’in babası ve amcası peygamberimizin bu teklifini çok sevindiler. Zeyd’in kendilerini tercih edeceğinden hiç şüphe etmiyorlardı.
Peygamberimiz hemen Zeyd’i yanına çağırdı. Geldiğinde Ona yanındaki kişileri göstererek:
-Ey Zeyd! Sen şu kişileri tanır mısın? Diye sordu.
Zeyd’te:
-Evet tanırım. Şu babam, şu da amcamdır dedi.
Peygamberimiz:
-Ey Zeyd! Sen Benim kim olduğumu öğrendin. Seni nasıl koruduğumu, üzerine nasıl titrediğimi gördün. Şu kişiler ise Seni almak için gelmişlerdir. Ben Seni iki taraftan birini tercih etmede serbest bıraktım. İstersen Beni tercih et, yanımda kal. İstersen onları tercih et baban ve amcanla beraber git buyurdu.
Zeyd hiç tereddüt etmeden:
-Ey Muhammed! Yemin ederim ki ben Sana hiç kimseye tercih etmem. Sen bana anne ve baba makamındasın. Ben an-cak senin yanında kalacağım dedi ve ailesini reddetti.
Zeyd’in babası ve amcası onun bu sözleriyle şaşkına dön-düler. Şaşkınlıkları geçince kızgınlıkla:
-Ey Zeyd! Yazıklar olsun sana. Demek sen köleliği hürriye-te; baban, amcan ve ev halkın yerine bir yabancıyı tercih edi-yorsun ha! Diye bağırdılar.
Zeyd:
-Evet! Ben bu Zat’tan öyle şeyler gördüm ki Ona hiç bir zaman hiç kimseyi tercih etmem. Ben ondan hiçbir zaman ay-rılmayacağım dedi.
Peygamberimiz Zeyd’in bu bağlılığını görünce elinden tu-tup Kâbe mescidindeki Hıcr mevkiine götürdü.
Hıcr mevkii Mekke ileri gelenlerinin oturdukları; konuşup, eğleştikleri bir yerdi.
Peygamberimiz Zeyd’in elinden tutarak yüksekçe bir yere çıktıktan sonra:
-Ey hazır olan kişiler! Şahit olunuz ki Zeyd bundan sonra benim oğlumdur. Ben ona varisim oda bana varis olacaktır de-di ve Zeyd’i evlatlık aldı.
Zeyd’in babası ve amcası bunu görünce gönülleri rahatlaştı, dönüp yurtlarına gittiler.
Cahiliye çağında bir kimse birini oğul edindi mi halk o oğulluğu oğul edinene nispet eder, onun adı ile çağırır, oğul-luk onun mirasına ortak olurdu.
O günden sonra Zeyd b. Harise (r.anh) Zeyd b. Muhammed olarak anılmaya başladı. Ahzap suresinin 5 ve 40 sureleri nazil olup yüce Allah (c.c.):
“-Oğullukları babalarının ismi ile çağırınız. Bunu yapmak Allah katında hakkaniyete daha uygundur.”…
“-Muhammed adamlarınızdan hiç birinin babası değildir. Fakat O Allah’ın resulü ve peygamberlerinin sonuncusudur” buyuruncaya kadar devam etti. Bu ayetler nazil olduktan sonra Zeyd yine eskisi gibi Zeyd b. Harise (r.anh) olarak anılmaya başlandı.
Peygamberimize peygamberlik verildiği zaman Hz. Ali b. Ebu talib (k.v.) ile Zeyd b. Harise (r.anh) Onun bakım ve ko-ruması altındaydılar.
Peygamberimiz Hz. Ali (k.v.) Müslüman olduktan sonra Zeyd’i yanına çağırarak:
-Ey Zeyd! Ben seni oğulluk olarak almış, adımı adın olarak vermiş bulunmaktayım. Ben sana varisim, sende bana varissin. Rabbim bana peygamberi yaptı ve yakınlarımı uyarmamı em-retti. Bana emredileni bende sana emretmekteyim. Sen iman et dedi.
Zeyd hemen Kelime-i Şahadet getirerek Müslüman oldu ve namaz kıldı ve peygamberimizden hiç ayrılmadı. Zeyd Müs-lüman olduğunda on yaşındaydı.
Peygamberimiz onun hakkında:
-Ey Zeyd! Sen bizim kardeşimiz ve azatlımızsın. Sen bana kavminin en sevimli gelenisin buyurarak iltifat ederdi.
Zeyd b. Harise (r.anh) hayatı boyunca peygamberimizin yanından hiç ayrılmadı. Bütün savaşlarda onun yanındaydı.
Peygamberimiz onu önce halasının kızı olan Zeyneb bint-i Cahş ile evlendirdi. Ahzab suresinin 5 ve 40 ayetleri nazil ol-duktan sonra Zeyd b. Harise (r.a) hanımı olan Zeyneb bint-i Cahş’ı (r.anha) boşadı. Zeyd o zaman kadar peygamberimizin oğlu olarak tanınmakta onun ismiyle anılmaktaydı. Bu yanlış imajı düzeltmek için Cenab-ı Hak boşadığı eşi Zeyneb bint-i Cahş’ı peygamberimize nikâhladı. Böylece Zeyneb bint-i Cahş (r.anha) müminlerin annelerinden birisi oldu.
Bu nikâhta Allah-ı Tealanın (c.c.) gizli bir hikmeti gizlidir. Geçerli olan Arap gelenek ve göreneklerine göre bir baba bo-şamış olsa da oğlunun hanımıyla evlenemezdi. Cenab-ı Hak (c.c.) bu nikâhla Zeyd b. Harise’nin (r.anh) peygamberimizin gerçek oğlu olmadığını göstermeyi murat etti. Aksi halde pey-gamberimizin vefatından sonra pek çok karışıklıklara, fitnele-re neden olabilirdi.
Zeyd b. Harise (r.a) hayatı boyunca İslam’a hizmet için can-la başla çalışan gerçek bir İslam kahramanıdır. Bütün savaş-larda peygamberimizin yanında savaştı. Bütün güçlükleri, zor-lukları seve, seve göğüs gerdi.
Peygamberimiz onu Mute savaşında İslam ordusunun ko-mutanı yapmıştı. Zeyd b. Harise burada kahramanca savaştı ve şehit oldu.
Allah (c.c.) ondan razı olsun.


===========


Hz. EBU BEKİR ABDULLAH ATİK B. EBİ KUHAFE (r.anh)

Müslüman olanların beşincisi Hz. Ebu Bekir Abdullah (Atik) b. Ebi Kuhafe Osman’dır.
Ebu Bekir’in ata soyu peygamberimizin ata soyuyla Mürre b. Kâb’ta birleşir.
Hz. Ebu Bekir’in annesi Ümmül Hayr Selma bint-i Sahr’dan doğan oğlan çocukları yaşamıyordu. Bu yüzden ilk doğacak oğlan çocuğuna Abdülkabe ismini vermeyi ve Kâbe hizmetine vakfetmeyi adamıştı.
Hz. Ebu Bekir doğunca ellerini kaldırıp:
-Ya Rabbi! Şu ölümden azatladığın oğlumdur. Onu bana bağışla diyerek dua etti.
Ebu Bekir büyüyüp gelişince Atik ismi de verildi. Müslü-man olunca Abdülkâbe ismi Abdullah’a çevrildi.
Ebu Bekir peygamberimizden iki yaş küçüktü ve peygam-berimizin en yakın, en candan dostlarından birisiydi. Bu yüz-den peygamberimizi çok yakından ve çok iyi tanımaktaydı. Kendisi ticaretle uğraşırdı.
Peygamberimiz Hira dağındaki mağarada gaipten bazı ses-ler duymaya başladığı ve bu seslerin mahiyetini öğrenmek için Hz. Hatice’nin amcasının oğlu Varaka’nın yanına götürül-düğünde Hz. Ebu Bekir’de yanındaydı. Varaka’nın söyledikle-rini duymuştu ve sevgili arkadaşında olan ruhsal değişiklikleri çok iyi bilmekteydi.
Hz. Ebu Bekir peygamberimize peygamberlik verilmeden seneler önce ticaret için Şam’a gitmişti. Bu seyahat sırasında bir gece rüyasında bir ayın Mekke’ye indiğini sonra Mekke’nin bütün evlerine dağıldığını ve her eve ondan bir parça girdiğini sonrada kendi evinde toplu bir hale gelmiş gibi olduğunu görüp bu rüyasını ehl-i kitap bilginlerinden bazılarına ve Rahip Bahira’ya anlatmıştı.
Rahip Bahira onun rüyasını dinledikten sora:
-Ey kişi! Sen buraya nereden geldin? Diye sordu.
Ebu Bekir’de:
-Ben Kâbe’nin bulunduğu kutsal Mekke halkındanım dedi.
Onun Mekke halkından oluşu Bahira’nın ilgisini daha da çekti. Bu kez:
-Ey kişi! Sen Mekke halkından kimlerdensin diye sordu.
Ebu Bekirde:
-Ben Kureyşîyimdir dedi.
Bahira:
-Sen geçimini ne ile sağlamaktasın dedi.
Ebu Bekir:
-Ben ticaret yapar, geçimimi ticaretten sağlarım dedi.
Bahira biraz düşündükten sonra:
-Ey kişi! Sen çok hayırlı bir rüya görmüş bulunmaktasın. Eğer Allah rüyanı doğru çıkarırsa kavminden bir peygamber gönderecek sende sağlığında onun veziri vefatından sonra da halifesi olacaksın. Fakat sen bunu içinde gizli tut, kimseye söyleme dedi. Ebu Bekir’de onun bu sözlerini kalbinde gizli tutup kimseye söylememişti.
Hz. Ebu Bekir Mekke’ye döndükten sonra Allah’ın istediği kadar orada kaldı. Daha sonra ticaret için Yemene gitti ve Ezd kabilesinden ihtiyar bir bilginin evine misafir oldu. İhtiyar bilgin onu görünce:
-Ey kişi! Ben senin hâl ve tavrından harem halkından bir kişi olduğunu tahmin ediyorum dedi.
Hz. Ebu Bekir de:
-Evet ben harem halkından bir kişiyimdir deyip onun söz-lerin onayladı.
İhtiyar bilgin ona daha dikkatli bakarak:
-Zannederim Sen aynı zamanda Kureyşîsin de dedi.
Hz. Ebu Bekir:
-Ey bilgin kişi! Yanılmadın. Ben harem halkından olup Kureyşî bir kişiyim dedi.
İhtiyar bilgin bu kez:
-Ben senin Teym oğullarından olduğunu da tahmin ediyo-rum dedi.
Hz. Ebu Bekir:
-Evet ben Teym b. Mürre oğullarındanım dedi.
İhtiyar bilgin ona doğru biraz daha yaklaşarak:
-Senin hakkında öğrenmek istediğim bir şey daha kaldı dedi.
Ebu Bekir:
-Öğrenmek istediğini bana sor dedi.
İhtiyar bilgin:
-Ben sadece karnını açıp bana göstermeni istiyorum dedi.
Onun bu isteği Ebu Bekir’in garibine gitti. Bilgin kişiye:
-Bunu benden niye istediğini haber vermedikçe bu dediğini yapmam dedi.
İhtiyar bilgin:
-Ben okudum kitaplarda Harem halkından bir peygamber gönderileceğini ve ona bir genç ile olgun yaşta birinin yardım-cı olacağını sağlam ve doğru bilgiler içinde buldum. Gen yar-dımcı atılgan, gözünü daldan budaktan sakınmaz, korku nedir bilmez, güçlüklere karşı koyan kısa boylu, kara yağız bir kişi-dir. Olgun yaşta olanı ise beyaz tenli ve zayıf bedenlidir. Ken-disinin karnında bir ben ve sol uyluğunda da bir işaret vardır. İşte ben niye karnını görmek istediğimi bildirmiş bulunuyo-rum. Artık sana düşen senden istediğimi bana göstermektir. Sen karnını açıp göstermekle nihayet bana gizli kalmış bulu-nan sıfatını benim için tamamlamış olacaksın dedi.
Ebu Bekir ihtiyar bilginin bu sözleri üzerine karnını açıp ona gösterdi. İhtiyar bilgin göbeğinin üstündeki siyah beni görünce:
-Kâbe’nin Rabbine ant olsun ki sen O’sun. Fakat sen sana arz ettiğim işte sakınıcı ol dedi.
Ebu Bekir:
-Ey bilgin kişi sen şu sözlerini daha açıklık getir. Bana söy-lemek istediğin nedir? Diye sordu.
İhtiyar bilgin:
-Ey kişi! Doğru yoldan eğrilmekten sakın. Daima orta yolu tut. Allah’ın sana verdiği köle ve cariyeler hakkında Allah’tan kork dedi.
Ebu Bekir işini bitirdikten sonra vedalaşmak için ihtiyar bilginin yanına varınca o:
-Ey Harem halkından olan şerefli kişi! Sen o beklenen pey-gambere ulaştığında şu beyitleri Ona bildir deyip bir beyit söyledi. Ebu Bekir de onun söylediği beyti ezberledi.
Ebu Bekir Mekke’ye geldiğinde Muhammed’e (a.s.v) pey-gamberlik gelmiş olarak buldu. Kureyşin ulularından Ukbe b.Ebi Muayt, Şeybe ve Rebia b. Utbe kardeşlerle Ebu Cehil Amr b Hişam yanına geldiler. Ebu Bekir onlara:
-Bildiğiniz gibi ben uzun bir yolculuktan gelmiş bulunu-yorum. Uzun zamandır aranızda değilim. Ben yanınızda de-ğilken başınıza gelip çatan veya aranızda olan biten önemli bir iş var mıdır? Diye sordu.
Onlarda:
-Ey Ebu Bekir! Başımızda büyük bir iş var. Ebu Talibin ye-timi peygamber olduğunu, gökten kendisine haberlere geldi-ğini söylüyor, halkı da tek bir ilaha davet ediyor. Biz onun se-nin en yakın arkadaşlarından biri olduğunu iyi bilmekteyiz. Eğer arada sen olmasaydın beklemez hemen hakkından gelir-dik. Artık sen onunla aramızdaki şu işi halledersin dediler.
Ebu Bekir de:
-Ey Kureyşin ulu kişileri! Ben sizi başınızdaki şu iş nede-niyle hayli bunalmış buldum. Ben onunla konuşurum. Siz ba-na onun şu anda nerede olduğunu bildirin dedi.
Onlarda:
-O şu anda zevcesi Hatice’nin evindedir dediler.
Ebu Bekir oyalanmadan doğruca Hatice’nin evine gelip ka-pısını çaldı. Kapıyı peygamberimiz açtı. Ebu Bekir onu görün-ce:
-Ya Muhammed! Sen kavminin menzil ve meclislerini gayb, baba ve atalarının dinini terk etmişsin öyle mi? Senin hakkında bana erişen şu haberlerde nedir? Diye sordu.
Peygamberimiz ona:
-Ey Ebu Bekir! Seni böyle telaşa sokan hakkımda sana ula-şan haberlerde ne imiş? diye sordu.
Ebu Bekir:
-Sen insanlara Allah’ın birliğine inanmaya davet ediyor, ben Allah’ın resulüyüm diyormuşsun dedi
-Evet ey Ebu Bekir! Aziz ve celîl olan Rabbim beni Beşir, Nezîr ve İbrahim’in duası kıldı. Bütün insanlara peygamber olarak gönderdi. Ben sana ve bütün insanlara Allah’ın gönder-diği peygamberiyim. Allah’a iman et buyurdu.
Ebu Bekir de Ona:
-Ey Muhammed! Sen bu konuda bana hüccet ve delil göster dedi.
Peygamberimizde:
-Ey Ebu Bekir! Bu konudaki hüccet ve delilim Yemende buluştuğun bilgin kişidir dedi.
Ebu Bekir’de ona:
-Ey Muhammed bu yeterli bir delil değildir. Çünkü ben Yemende pek çok bilginle görüşmüş bir kişiyim. Sen hangisini kast ediyorsun? Bana açıkça bildir dedi.
Peygamberimizde:
-O bilgin kişi ki ihtiyardır ve sana benim için emanet bir beyit bırakmıştı da sen onu ezberlemiştin dedi.
Ebu Bekir hayretler içinde kalarak:
-Ey Muhammed! Ey sevgili dostum! Muhakkak ki doğru-lardansın. Bunu sana kim haber verdi? Diye sordu.
Peygamberimiz:
-Benden önceki peygamberler gelmiş olan Namus’ul Ekber bana da gelmiştir. Bu haberi de o getirmiştir dedi.
Bunun üzerine Ebu Bekir:
-Uzat elini ey Muhammed! Sen doğrusun, eminsin. Güzel ahlak sahibisin. Vallahi ben sende bu zamana kadar hiç bir yalana rastlamadım. Sen emanete riayet eder, akrabanı gözetir, her zaman hayırlı ve güzel işler yaparsın.
Halka yalan söylemeyen bir insan Allah’a karşı hiç yalan söylemez. Sen peygamber olarak gönderilmeye layık bir kişi-sin. Ben şahadet ederim ki Allah’tan başka ilah yoktur, sen de Allah’ın resulüsün. Uzat elini de sana biat edeyim deyip iman etti.
Ebu Bekir’in iman etmesi peygamberimizi çok sevindirdi. Onun imanı saf ve katışıksızdı. O bu konuda en küçük bir te-reddüde düşmedi.
Ebu Bekir saf ve katıksız olan sarsılmaz imanı ve kişiliğiyle peygamberimizin en büyük yardımcılarından birisi oldu. Bu uğurda nesi var nesi yoksa harcamaktan geri kalmadı.
Ebu Bekir’in Kureyş kavmi üzerinde mümtaz bir yeri vardı. Kendisi kavmi içinde düşülür kalkılır, görüşülüp konuşulur yumuşak huylu, uslu bir zat idi.
Cahiliye döneminde Kureyşîlerin ulu ve hatırı sayılan kişi-lerindendi. Kan ve diyet işlerini üzerine almıştı. Tanınmış, kumaş ve elbise alıp satan dürüst bir tüccardı. Kendisi nesep ilminin uzmanlarından birisiydi. Müslüman olunca Müslü-manlığını gizlemedi. Hiç çekinmeden, hiç kimseden korkma-dan açıkladı. Bu konuda üzerine gelen her türlü musibetleri seve seve göğüs gerdi.
Kureyşin yenilmez pehlivanlarından Hz. Hatice’nin amca oğlu Esed (Aslan) lakaplı Nevfel b. Hüveylid Ebu Bekir ile Talha b. Ubeydullah’ı Müslüman olduklarını işitince ikisin bir ipe sıkı sıkıya bağlamış, buna her zaman koyu bir kabile gayreti içinde bulunan Teym oğulları ses çıkarmamışlardı.
Hz. Ebu Bekir peygamberimizin yanında insanların en se-vimli olanıydı. Peygamberimiz bu konuda:
-İnsanlardan canında, malında, arkadaşlığında bana karşı Ebu Bekir b. Ebi Kuhafe’den daha fedakâr ve cömert davranan bir kimse yoktur. Eğer Rabbimden başka insanlardan dost tutmuş olsaydım muhakkak ki Ebu Bekir’i dost tutardım. Fa-kat İslam kardeşliği daha üstündür.
Haberiniz olsun ki sahibiniz yüce Allah’ın dostudur. Şu mescide açılan bütün kapıları kapatınız. Yalnız Ebu Bekir’in kapısı açık kalsın buyurmuştur.
Ebu Bekir Müslüman olduğunda kırk bin dirhem serveti vardı. O bu servetini Mekkeli müşriklerin ağır işkenceleri al-tında kıvrandırdıkları kadın, erkek birçok Müslüman köleleri satın alıp kurtarmak ve Müslümanları güçlendirmek için har-camaktan geri durmadı. Medine’ye hicret ettiğinde yanında sadece beş bin dirhemi kalmıştı. Kalen bu servetini de Medine de Müslümanlar için cömertçe harcadı.
Tebük seferi sırasında kalan servetinin hepsini getirip peygamberimizin önüne koymuştu. Bunu fark eden peygam-berimiz:
-Ey Ebu Bekir! Ev halkına ne bıraktın? Diye sordu.
Ebu Bekir başını eğerek, yavaşça:
-Allah’ı ve Allah’ın resulünü bıraktım dedi.
Peygamberimiz Ebu Bekir’in cennetin Salat, Cihat, Sadaka ve Reyyan gibi sekiz kapısından aynı anda içeriye davet edile-ceğini bildirmiş onun ismini de sağlıklarında cennetle müjde-lenen Aşere-i Mübeşşere’den on mutlu kişinin arasında say-mıştır.
Peygamberimiz Mekke’den Medine’ye hicret edeceği za-man onu kendine yoldaş ve mağarada gizlendiğinde arkadaş edinmişti.
Ebu Bekir bedir Uhud, Hendek ve diğer bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu.
Peygamberimiz vefatıyla neticelenen hastalığı sırasında mihraba yalnız onun geçirilmesini emir buyurmuş, Hz. Ömer’in imamlığına razı olmamıştı. Bu nedenle ilk halife Hz. Ebu Bekir oldu.
Hz. Ebu Bekir’in İslam’a yaptığı en büyük hizmetlerden biriside Kuran-ı Kerim’i bir kapak altında toplatmasıdır.
Peygamberimiz Kuranı-ı Kerimin sure ve ayetleri vahiy edildikçe onları ezberler ve ezberletir; aynı zamanda vahiy katiplerinden birini çağırır; ona “yaz” diyerek okuyup, yazdı-rır yazılacak ayetin hangi sureye ve hangi ayetten sonra yazıla-cağını da bildirirdi.
Kendisi Kuran hafızıydı.
Peygamberimizin irtihalinden sonra Hz. Ebu Bekir vahiy katiplerinden Zeyd b. Sabit’i Kuran-ı Kerimin yazılı bulundu-ğu yapraksız, kabuğu soyulmuş hurma dallarından; yassı, ince beyaz taşlardan ve hafızların ezberlerinden araştırmalar yaptı-rarak bir araya toplattırmış, Mushaf haline getirtmiştir. Kuran-ı Kerimden olup da Mushaf haline getirilerek iki kapak arasına girmeyen bir şey kalmamıştır.
Bu konuda Hz.Ali (k.v):
-Allah Ebu Bekir’i rahmet etsin. O Kuran-ı Kerimin sure ve ayetlerini eksiksiz toplamak hususunda insanların en büyük ecirlisi idi. Kuran-ı Kerimi iki kapak arasında toplayan ilk kimse o idi demiştir.
Hz. Ebu Bekir ömrü boyunca neyi var, neyi yoksa her şeyi-ni İslam için harcadı. Vefatında kızı Hz. Ayşe validemize:
Bir sağmal deve,
Müslümanların kılıçlarını bileyip temizleme işlerini yapan ve Ebu Bekir ailesini hizmet eden bir uşak,
İçine süt sağılan tek bir çanaktan başka bir şey bırakma-mıştı. Hz. Ayşe validemizde vefatı sırasında bütün bunları ha-life olan Ömer’e götürülüp verilmesini vasiyet etti. Bütün bun-lar kendisine teslim edilince Hz. Ömer ağlayarak:
-Allah Ebu Bekir’e rahmet etsin. O kendisinden sonrakine çok güç bir örnek bıraktı. Sen Ey Ebu Bekir! Sen senden son-rakine çok güç bir örnek bırakıp onu çok güç bir duruma dü-şürdün demekten kendini alamadı.
Yine Onun hakkında Hz. Ali:
-Peygamber aleyhisselamdan sonra bu ümmetin hayırlısı Ebu Bekir’dir. Ondan sonrada Ömer’dir buyurmuştur.
Ebu Bekir hicretin on üçüncü yılında Medine’de peygam-berimizin irtihal ettiği yaşta (Altmış üç yaşında) vefat etti ve peygamberimizin ayakucuna defnedildi.
Ebu Bekir uzun boylu, biraz kamburca, ak tenli, zayıf be-denli, arık yüzlü, seyrek ve aksakallı, çukur gözlü, çıkık alınlı, gür ve çok saçlı, yumuşak huylu, merhametli, gözü yaşlı bir Zat-ı muhterem idi.


Allah (c.c) ondan razı olsun.


===============


BİLÂL-İ HABEŞİ (r anh.)
Ve
Annesi HÂMÂME Hatun (r.anha)

Hz. Ebu Bekir’den sonra Müslüman olanlar kayıtlara göre Bilâl-i Habeşî ile annesi Hamâme hanımdır.
Bilal’in babası habeşi bir köle olan Rebah’tır. Bilal de an-nesi de Rebah gibi köle idi.
Hamame Mekke’de Cumah oğullarının kölesi idi ve kendi gibi köle olan Rebah ile evlendirilmişti. Bilal-i Habeşi Mek-ke’de Cümah oğulları ailesi içinde doğmuş, Cümah oğulların-dan Ümeyye b. Halef’in kölesi olmuştu.
Bilal-i Habeşî ve annesi Hamâme peygamberimizin insan-ları gizlice İslam’a davet ettiği dönemlerin hemen başlarında Müslüman oldu. Gerek Bilâl gerekse annesi Hamâme Müslü-manlığa gönülden bağlı temiz kalpli kişilerdi.
Bilal-i Habeşi köle olmasına rağmen Müslüman olduğunu ilk açıklayan yedi müminden birisi olma şerefine ermiştir. Kendisi müminlerin zayıf ve fakir tabakasındandı.
Bilal’in Müslüman olması ve bunu açıklamaktan çekin-memesi onun pek çok ve ağır işkencelere uğramasına neden olmuştur.
Dininden döndürülmek, Lât ve Uzza adlarını andırılmak için yapılan en ağır işkencelere katlanır:
-Haydi sende bizim gibi söyle diye zorlandıkça:
-Dilim onu söylemeye dönmüyor onu söyleyemiyor. Ehad Ehad ( Birdir, Birdir) demekten geri durmaz, ne yaparlarsa yapsınlar Lat ve Uzza benimde tanrımdır dedirtemezlerdi.
Bilal-i Habeşi türlü işkenceler altında inim, inim inlerken Hz. Ebu Bekir tarafından satın alınıp bu işkencelerden kurta-rıldı. Ebu Bekir onu satın alınca hemen azat etti.
Ebu Bekir Bilal’in annesi Hamame’yi de satın alıp azat etti, onu da işkencelerden kurtardı.
Peygamberimiz ilk ezanı Bilal-i Habeşi’yi okutmuş, pey-gamberimizin birinci müezzini olma şerefine kavuşmuştur.
Bilal-i Habeşi hicretten sonra Medine’de peygamberimizin mescidinde sabah ezanını okuduktan sonra ezanın okundu-ğunu bildirmek üzere peygamberimizin o gece yanında bu-lunduğu hanımının kapısının önünde durarak:
-Hayya alessalah! Hayya alelfelah! Esselâtü ya Resülallah der, peygamberimizin çıktığını görünce de kamet getirmeye başlardı.
Bilal-i Habeşi peygamberimiz bayram namazına ve yağmur duasına çıkarken yanında bulunur, Anezesini namazgaha ka-dar taşır, varınca sütre olarak peygamberimizin önüne dikerdi.
Peygamberimiz ona aynı zamanda hazinedarlık görevini de vermişti.
Bir gün peygamberimiz ona:
-Ey Bilal! Ben cennette gezinirken önümde senin ayakkabı-larının tıkırtısını işittim buyurmuş cennetlik olduğunu haber vermiştir. Bu nedenle Bilal-i Habeşî Aşere-i Mübeşerre’nin on birincisidir.
Bilal-i Habeşi Allah (c.c) yolunda Mekke’den Medine’ye hicret etti. Bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulun-du.
Peygamberimizin irtihalinden sonra Medine’de kalmaya dayanamadı. Şama gitmek için halife olan Ebu Bekir’den izin istedi. Onun yanına gelerek:
-Ey Resulallahın halifesi! Ben gözümün nuru Resulallah aleyhisselamdan müminlerin en üstün ameli Allah yolunda cihattır buyurduğunu işitmiş bulunuyorum dedi.
Ebu Bekir’de ona:
-Ey Bilal! Söyle bana, dileğin nedir? Diye sordu.
Bilal-i Habeşi de:
-Allah yolunda ölünceye kadar serhatlardan serhatlara ko-şarak cihat etmek istiyorum dedi.
Onun bu isteğine karşı Ebu Bekir:
-Ey Bilal! Sen bizi şu gördüğün hal üzere bırakıp gitmeyi uygun görür müsün? Sen burada yanımda kalsan da bana yar-dım etsen olmaz mı? Diye sordu.
Bilal-i Habeşi onun bu isteğini kabul etmek istemedi. Bu nedenle:
-Ey Ebu Bekir! Eğer sen beni kendin için satın aldın, senin-le birlikte bulunayım diye azat ettinse yanında alıkoy. Eğer Allah için satın alıp azat ettinse beni bırak da yüce Allah’ın hizmetine gideyim dedi.
Onun bu sözleri üzerine Ebu Bekir ağlamaya başlayarak:
-Ben seni muhakkak ki Allah için satın alıp azat etmişimdir. Fakat Allah aşkına! Üzerinde bulunan hakkımı ve hürmetimi göz önünde tut da yanımdan ayrılma. Çünkü ben yaşlandım, zayıfladım. Kemiklerim inceldi. Ecelimde yaklaşmıştır. Şu anda kavi dostların yardım ve desteğine muhtaç durumdayım dedi.
Bilal-i Habeşi Ebu Bekir’i kırmadı. Onun vefatına kadar yanında kaldı. Vefatından sonrada cihat için Şama gitti.
Hz. Ebu Bekir onu gördükçe:
-Keşki bende Bilâl gibi Bilâl’in annesi ve babasından dün-yaya gelmiş olsaydım der, onun gibi olmak ister, ona imrenir-di.
Bilal-i Habeşi yetmiş yaşlarında Şam Dımaşkta vefat etti. Küçük Kapı yanında Dımaşk kabristanına defnedildi.
Bilal-i Habeşi uzun boylu, kurum gibi simsiyah tenli, kambur, çok ve kır saçlı idi. Saçının aklığını boyayıp değiş-tirmezdi.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.

==================



EBU FÜKEYHE (r.anh)

Ebu Fükeyhe Ezd kabilesinden olup asıl isminin Eflah veya Yesar olduğu söylenir. Bazı kayıtlarda Ebu Fükeyhe’nin Abduddar oğullarının bazı kayıtlarda ise Cumah oğullarından Safvan b. Ümeyye’nin kölesi olduğu kayıtlıdır.
Ebu Fükeyhe Bilal-i Habeşî’nin Müslüman olduğu sıralar-da Müslüman olmuştur.
Bilal-i Habeşi gibi oda müşrikler tarafından en ağır işken-celere uğratılırdı. Ebu Bekir onu da satın alıp azat etti.
Ebu Fükeyhe Allah yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Bedir savaşından önce vefat etti.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


==============



HÂLİD B. SAİD (r.anh)

Halid b. Said peygamberimizin en büyük düşmanlarından biri olan müşriklerden Ebu Uhayha Said b. Âsî’nin oğlu olup annesi Ümmü Halid Lübeyne bint-i Habbab’tır.
Halid b. Said bir gece rüyasında Allah’ın bildiği kadar ge-niş bir ateşin kıyısında durduğunu ve kendisini babasının o ateşin içine iterek düşürmek ister gibi davrandığını, ateşe düşmek üzereyken Resulallah’ın hemen belinden tutarak düşmekten kurtardığını gördü. Gördüğü bu rüyadan çok kork-tu.
Bir gece sonra yine rüyasında Zemzem kuyusunun bulun-duğu yerden bir ateşin çıkarak ufukları doldurduğunu bu ate-şin pek çok kişileri helak ettiğini, ateşin dışından Birinin:
-Lat ve Uzza yok oldu diye seslendiğini gördü. Üst üste gördüğü bu rüyalar onu çok etkiledi.
Kendi kendine:
-Vallahi her halde bu hak ve gerçek rüyalar olmalı dedi.
Hz. Ebu Bekir çok iyi rüya yorardı. Yola çıktığında Ona rastlayınca hemen yanına koştu ve rüyasını anlattı, yormasını istedi.
Ebu Bekir:
-Ey Said’in oğlu! Şu gördüğün rüyaların hakkında hayırlı olmasını dilerim. Şu gördüklerin gerçekten apaçık bir rüyadır. İşte Resulallah Aleyhisselam şuradadır. Sen hiç durma. Hemen ona tabi ol. Eğer ona tabi olur İslamiyet’e girer, onun yanında bulunursan muhakkak ki o seni ateşe düşmekten korur. Gördüğün rüyalara göre baban tam bir cehennemliktir. Ona tabi olanlarda yanındadır. Sen babandan uzak dur dedi.
Resullallah o sıralarda Mekke’nin Ciyad mevkiinde bulu-nuyordu. Halid b. Said Ebu Bekir’in bu sözleri üzerine hemen yanına koştu ve:
-Ey Muhammed! Sen nelere davet ediyorsun? Diye sordu.
Peygamberimiz:
-Ben insanlara bir olan ve şeriki bulunmayan Allah’a iman ve ibadete, Muhammed’in Onun kulu ve resulü olduğuna inanmaya; işitmez, görmez; hiç bir zarar veya yarar vermez, kendisine tapınanları da tapınmayanları da bilmez bir takım taş parçalarına tapmaktan vazgeçmeyi, şu putlara inkâra davet ediyorum.
Ey İbn-i Said! Ben seni hâlâ bir taş parçasından başka bir şey olmayan putlara tapamaya devam ederken görüyorum de-di.
Bunun üzerine Halid b. Said:
-Ben şahadet ederim ki Allah’tan başka ilah yoktur. Yine ben şahadet ederim ki Muhammed onun kulu ve resulüdür diyerek iman etti.
Peygamberimiz onun Müslüman olduğuna çok sevindi.
Ebu Uhayha Said b. Asi oğlu Halid’in Müslüman olduğunu öğrenince diğer oğullarını onun arkasından saldı. Tutup ge-tirmelerini istedi.
Halidi tutup getirdikleri zaman Ebu Uhayha önce itip ka-karak ona hakaretler etti. Sonra elindeki değnek kırılıncaya kadar dayak attı.
Bir yandan da:
-Sen Muhammed’in kendi kavmine aykırı hareket ettiğini ve onların ilahlarını yerdiğini ve geçmiş atalarını ayıpladığını görüp duruyorsun da sonrada Ona tabi oluyorsun ha diye ba-ğırıp durdu.
Her şeye rağmen Halid:
-Ey Baba! Vallah o doğru söylüyor doğru yapıyor, ben onun için kendisine tabi oldum dedi. Onun bu sözleri Ebu Uhayhayı daha da kızdırdı.
Sövüp saydıktan sonra:
-Ey zelil, yaramaz kişi! Artık istediğin yere git. Vallahi senin bende olan rızkını keseceğim dedi.
Halid tevekkülle başını yere eğerek:
-Ey baba sen rızkımı kesersen kes. Sen rızkımı kesersen Allah elbette bana geçineceğim şeyi ihsan eder dedi.
Onun bu sözleri Ebu Uhayayı daha da kızdırdı. Etrafını çevirip bekleşen oğullarına:
-Şunu dışarı atıp benden uzaklaştırınız diye emretti. Halid Ebu Uhayha’nın oğulları tarafından dışarı çıkarıldı. Halid’i bir yere hapsettiler.
Uhayha diğer oğullarını etrafına toplayarak:
-Eğer sizlerden biriniz onunla konuşacak, ona en küçük bir yardımda bulunacak olursa inan olsun ona yaptığımı kendisi-ne yaparım diye tehdit etti.
Halid Mekke’nin sıcağında hapis olduğu yerde aç ve susuz bırakıldı. Dininden dönmesi için çok uğraştılar fakat o dinin-den dönmedi.
Nihayet bir gün bir fırsatını bulup hapsedildiği yerden kurtuldu. Doğruca peygamberimizin yanına geldi. Onunla birlikte yedi içti. Allah yolunda yapılan Habeş hicretine katı-lıncaya kadar babasına görünmedi.
Halid b. Said Habeş hicreti için hazırlanırken babasının hasta olduğunu ve:
-Eğer Allah şu hastalığımı benden kaldıracak olursa artık Mekke vadisinde İbn-i Ebi Kebşe’nin (Peygamberimizin) tan-rısına ibadet olunmayacaktır demişti.
Halid b. Said bunu duyunca ellerini açıp:
-Allah’ım! Onu kaldırma diye dua etti.
Ebu Uhayha bu hastalığından kurtulamayarak öldü.
Halid b. Said Allah yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine zevcesi ilk Müslümanlardan Talha b. Ubeydullah’ın annesi Ümeyne bint-i Halef ile birlikte katıldı. Hicretin yedinci yılın-da Medine’ye de hicret ederek iki hicreti birleştirdi. Çok gü-venilir bir kişi olduğundan peygamberimiz onu zekat tahsil memuru olarak görevlendirirdi. Hicretin on dördüncü yılında Mercüssuffer savaşında şehit oldu.



Allah ondan ve eşinden razı olsun.



==================

AMR B. SAİD (r.anh)
Ve
FATIMA BİNT-İ SAFVAN (r.anha)

Amr b. Said peygamberimizin baş düşmanlarından olan Ebu Uhayha’nın oğludur. Halid b. Said’in baba bir, anne ayrı kardeşidir. Amr b. Said’in annesi Halid b. Velid’in halası Safiyye bint-i Mugire’dir.
Amr b. Said kardeşi Halid b. Said’in ardından Müslüman oldu. Kardeşi ile birlikte Allah yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmış, hicretin yedinci yılında Medine’ye hicret ederek iki hicreti birleştirmiştir. Yanında yine ilk Müslüman-lardan olan zevcesi Fatıma bint-i Safvan bulunmaktaydı.
Amr b. Said üzerinde Muhammederrasulallah yazısı kakı-lıp oyulmuş bulunan bir yüzüğü peygamberimize hediye etti. Peygamberimiz bu yüzüğü mühür yüzüğü olarak kullanır, hükümdarlara gönderdiği mektuplara bu yüzükle mühürlerdi.
Amr b. Said Fetih, Huneyn ve Tebük seferlerine katıldı. Hicretin on üçüncü yılında yapılan Ecnadeyn savaşında şehit oldu.
Allah ondan ve eşinden razı olsun.


================


ZÜBEYR B. AVVAM (r.anh)

Zübeyr b. Avam Hz. Hatice’nin kardeşi Avam b. Hüveylid’in oğlu idi. Bu nedenle Hz. Hatice Zübeyr b. Avvam’ın halası konumundaydı.
Zübeyr b. Avvam’ın annesi peygamberimizin halası Safiye bint-i Abdülmuttalib’tir. Bu nedenle Zübeyr b. Avvam hem anne, hem baba yönünden peygamberimizin akrabasıydı.
Babası Avvam oğlu Zübeyr’e:
-Ey oğulcum! Senin annen benim zevcemdir. Esma bint-i Ebu Bekir ise senin zevcendir. Halan Hatice ile baldızın Aişe Resulallahın zevceleridir. Annen ise Resulallahın halasıdır. Babamın halası Ümmü Habibe bint-i Esed’tir ki o da Resulallahın annesi Amine bint-i Vehb’in halasıdır. Resulllah ile aramızda iki yönden hısım ve akrabalık bulunmaktadır demişti.
Zübeyr b. Avvam Hz. Ali’nin akranı olup aynı yılda doğ-muşlardı ki peygamberimiz o zaman otuz yaşındaydı.
Zübeyr b. Avvam deve kasabıydı.
Hz. Ebu Bekir Müslüman olduktan sonra yolda müstakbel damadı Zübeyr b. Avvam’a rastladı. Ona İslam’ı anlattı, Müs-lüman olmasını tavsiye ve bu konuda onu teşvik etti. Zübeyr b. Avvam kabul edince birlikte Resulallah’ın yanına geldiler. Peygamberimiz ona İslamiyet’e arz ve teklif etti, Kuran-ı Kerim okudu. İslam şeraitin anlattı. Yüce Allah’ın mümin kullarına vaat ettiği izzet ve şerefleri haber verdi. Zübeyr b. Avvam’da hemen iman etti, Müslüman oldu.
Zübeyr b. Avam amcası tarafından dininden dönmesi için bir iple sıkıca bağlanır, yanına yakılan ateşin dumanı üzerine doğru üfürülerek işkence edilirdi.
Zübeyr b.Avvam Allah yolunda ilk kılıç sıyıran ve pey-gamberimizin hayır dualarını alan kişi idi.
Bir gün durup dururken şeytan kalbine:
-Resulallah yakalanıp öldürüldü diye fısıldadı. Oda hemen kılıcını sıyırıp peygamberimizi aramaya başladı. Onu Mek-ke’nin yukarı taraflarında buldu. Peygamberiz onu kılıcını sıyırmış bir halde görünce:
-Ey Zübeyr neyin var? Şu halin nedir? Diye sordu.
Zübeyr peygamberimizi sağ salim görünce sevinçle yanına koşup:
-Ya Resulallah! Seni yakaladılar diye haber aldım. Seni ko-rumak için kılıcımı sıyırıp yanına geldim dedi.
Peygamberimiz ona ve onun kılına dua etti.
Bu olay olduğunda Zübeyr b.Avvam henüz on yaşındaydı. Hz. Ali Hz. Hamza ve Zübeyr b. Avvam ashabın en yüreklisi idiler.
Peygamberimiz onun için:
-Her peygamberin bir havarisi yardımcısı vardır. Benim havarimde Zübeyr’dir buyurmuştu.
Peygamberimiz Hz. Ali ile Zübeyr’i çok severdi.
Zübeyr b. Avam Mekke’den Medine’ye hicret etti. Bütün savaşlara katıldı. Uhud savaşında savaş meydanından ayrıl-mamış, peygamberimizin önünde dövüşerek ölmek üzere biat yapmış olan İslam mücahitlerindendi.
Zübeyr b. Avvam peygamberimizin kendilerini cennetle müjdelediği on mutlu sahabiden olduğu gibi kendilerinden razı olarak ayrıldığı altı sahabiden de birisi olup Hz. Ömer suikasttan sonra öleceğini anlayınca halifelik işini onunla ko-nuşulmasını tavsiye etmişti.
Zübeyr b. Avam orta boylu olup ne zayıf ne de şişmandı. Gür saçlı seyrek sakallı esmer tenli, sıkı etli, güçlü kuvvetli bir zat-ı muhterem idi. Ağaran saçlarının rengini boyayıp değiş-tirmezdi.
Zübeyr b. Avvam hicretin otuz altıncı yılında Cemel vaka-sında İbn Cürmüz tarafından şehit edilmiştir.

Allah (c.c) ondan razı olsun.

============


ZİNNUREYN Hz. OSMAN B. AFFAN (r.anh)

Hz. Osman b. Affan Ümeyye oğullarındandır. Ata soyu peygamberimizin ata soyu ile Abd-i Menaf b. Kusayy da birle-şir.
Hz. Osman’ın annesi Ervâ bint-i Küreyz’dir. Ervâ bint-i Küreyz peygamberimizin halalarından Ümmü Hakim Beyza bint-i Abdülmuttalib’in kızıdır. Osman b. Affan peygamberi-mizin halası Ümmü Hakim Beyza’nın torunudur.
Osman b. Affan fil vakasından sonra altıncı yılda doğdu. peygamberimizden altı yaş küçüktür.
Kendisi ticaretle meşguldü. Kumaş ve elbise alır satardı. Zarar ve ziyan sermayeye ait olmak ve kazancın yarısını almak üzere bazı güvenilir kişilere sermaye verir, ticaret yaptırırdı. Oldukça varlıklı bir zat-ı Muhterem idi.
Kayıtlara göre Osman b. Affan’ın Müslüman olmasına üç şey neden olmuştur.
1-Ticaret için gittiği Şamdan dönerken deve üzerinde uyur gibi bir haldeyken bazı uyarıcı sesler duydu. Bu sesler ona:
-Ey uykucular! Uyanınız, çünkü Ahmet Mekke’de zuhur etmiş bulunuyor. Kendisine tabi olmada başkaları sizi geçme-sin diyordu
2-Büyük teyzesi Ervâ bint-i Abdülmuttalib’in yanındayken tevhit kelimesine duyunca derinliklerinde bir ürperti duydu. Bu kelime onu çok etkiledi, kalbini yumuşattı, İslam’a doğru meyillendirdi.
3- Peygamberimiz gibi Hz. Ebu Bekir onunda yakın dos-tuydu. Hz. Ebu Bekir Müslüman olunca yakın dostu Osman b. Affan’ında Müslüman olmasını arzu etti. Ona İslam’ı anlattı Müslüman olmasını öğütledi ve bu konuda teşvik etti.
Hz. Osman bir gün hasta olduğunu duyduğu büyük teyzesi Ervâ bint-i Abdülmuttalib’i ziyarete gitti. Onun ardından ha-lasını ziyarete gelen peygamberimiz Ervâ bint-i Abdülmut- talib’in odasına girdi. O girince sanki oda bir nurla aydınlandı.
Peygamberimiz Hz. Osman’a dönerek:
-Ey Osman! Ne haldesin? Diye sordu.
Hz. Osman’da peygamberimize:
-Ey Muhammed! Ben sana şaşıp durmaktayım. Senin içi-mizde çok üstün bir mevkiin vardır ama hakkında bir takım olumsuz şeyler söyleniyor dedi.
Bunun üzerine Resulallah ona doğru yaklaştı. Bir elini onun omzuna koyarak:
-Lâ İlâhe İllallah = Allahtan başka ilâh yoktur deyince tüy-leri diken, diken oldu. Bu tümcenin taşıdığı büyük ve derin manayı içinde duydu, fakat bir şey söylemedi. Peygamberimiz yanından ayrılınca yakın dostu Ebu Bekir’in söylediklerini anımsadı. Ebu Bekir’de Resulallah aleyhisselam gibi gizliden gizliye İslam’ı yaymak için didinmekte, yakın dostlarını İs-lam’a girmeleri için davet edip durmaktaydı. Bunların arasında da Osman b. Affan da vardı. Hz. Osman Müslüman olmak için peygamberimizin ardından seğirtti, yolda Talha b. Ubeydulah’a rastladı. Talha b. Ubeydullah’ta Müslüman ol-mak için peygamberimizin yanına gitmekteydi. Beraberce Resulallahın huzuruna girdiler. Peygamberimiz onlara İslami-yet’e arz ve teklif etti. Kendilerine Kuran-ı Kerim okudu. İslam hukukuna dair bilgiler verdi. Eğer Müslüman olurlarsa şanı yüce Allah’ın onlar için vaat ettiği izzet ve şerefleri haber verince ikisi de iman ettiler ve öğrendiklerini ikrar ederek sa-bahladılar.
Hz. Osman İslamiyet’ten önce cahiliye devrinde Araplar arasında okuma yazma bilenler pek az bulunduğu sırada okur yazar Mekkeliler arasında idi.
İçki, kumar gibi hiç bir kötü huyu yoktu. Son derece utan-gaçtı. Uslu yumuşak huylu bol ihsanlı cömert bir kişiydi.
Peygamberimiz ortanca kızı Rukayye’yi onunla evlendirdi. Rukayye vefat edince diğer kızı Ümmü Külsüm’le evlendirdi. Böylece H.Osman Resulallah Aleyhisselama iki kere damat oldu. Böylece ona Zinnureyn=İki nur sahibi lakabı verilmiştir.
Hz. Ümmü Külsüm’de vefat edince peygamberimiz:
-Üçüncü bir kızım daha olsaydı onu da Osman’la evlendir-dim buyurmuştur.
-Hz. Osman Allah için yapılan birinci ve ikinci Habeş hic-retine yanında zevcesi Rukayye bint-i Resulallah olduğu halde katıldı. Ardından Medine’ye hicret edip iki hicreti üzerinde birleştirdi.
Servetini Allah yolunda harcamaktan geri durmadı. Müs-lümanlar bol, bol su içsin diye kuyular satın aldı, kuyular kazdırdı.
Peygamberimiz Mescid-i Nebevi’nin genişletilmesini arzu edince alınmasını tavsiye buyurdu arsayı yirmi beş bin dirhe-me satın alıp bağışladı. Mescid-i Nebevinin genişletilmesini sağladı. Bu nedenle peygamberimiz mescide girdikçe üç kere:
-Allah’ım! Ben Osman’dan razı oldum. Sende razı ol diye dua ederdi.
Hz. Osman malzeme yönünden çok güç durumda olan Tebük’e sefere hazırlanan İslam ordusunun yarısını yalnız başına donattı. Takımları, diz bağları yular ve diğer gereçleriy-le beraber dokuz yüz elli deve, yüz at bağışladı. Bunun dışın-da nakit olarak yirmi sekiz bin dirhem bağışta bulundu. Bütün bunların dışında sefer katılan askerlerden bazılarının erzakla-rını sağladı. Su içtikleri kapların ağız bağlarına, askı iplerine varıncaya kadar sağlamadık bir ihtiyaçlarını bırakmadı.
Hz. Osman yıl orucu tutar, her Cuma namaza gitmeden ön-ce bir köle azat ederdi.
Hz. Osman peygamberimizin sağlıklarında cennetle müj-delenen on sahabiden biri olduğu gibi kendilerinden razı ola-rak ayrıldığı altı sahabiden de biridir. Hz. Ömer uğradığı sui-kast sonucu öleceğini anlayınca kendisinden sonra halifelik işini onunla konuşulmasını tavsiye etmiştir.
Hz. Osman hicretin yirmi dördüncü yılında Hz. Ömer’den sonra halife oldu. Hicretin otuz beşinci ya da otuz altıncı yı-lında oruçlu olduğu ve Kuran-ı Kerim okuduğu bir sırada is-yancılar tarafından şehit edildi.
Hz. Osman gördüğü rüyayı şehit edildiği günün sabahında arkadaşlarına anlatmış, şöyle demişti.
-Ben bu gece rüyamda Resulallah aleyhiselamı rüyamda gördüm. Bana ey Osman orucunu yanımızda aç buyurdu. Ben bu gün şehit olacağımı umuyorum.
H.Osman yalnız sağlığında değil Resulallah aleyhisselamın vefatından sonrada varını yoğunu İslam için harcamaya devam etmiştir. Hz. Ebu Bekir zamanında halk müthiş bir kıtlığa uğramıştı. Hz. Osman Şam’dan bin deve yükü yiyecek getirtti. Yiyeceklerin geldiğini gören Medine tüccarları hemen kapısına dayandılar. Ona:
-Ey Osman! Sana bin deve yükü yiyecek geldiğini haber aldık. Onları bize sata Medine muhtaçlarını bolluğa kavuştu-ralım dediler.
Hz. Osman onlara:
-İçeriye geliniz diyerek evine davet etti.
Girdiler.
Hz. Osman onlara:
-Ey kişiler! Şamdan satın aldıklarıma karşılık siz bana kaçta kaç kazanç vereceksiniz? Diye sordu.
Tüccarlarda:
-Ey Osman! Biz sana ona karşı on iki kazanç verelim dedi-ler.
Hz. Osman biraz düşündükten sonra:
-Bana vereceğiniz karşılığı biraz daha artırınız dedi.
Tüccarlarda:
-O halde ona karşı on dört verelim. Bu senin için iyi br ka-zançtır dediler.
Hz. Osman yine malını satmaya yanaşmadı. Onlara:
-Bu kazanç azdır. Siz bana kazancımı biraz daha artırınız dedi.
Tüccarlarda:
-O halde ona karşı on beş verelim dedilerse de Hz. Osman bu kazancı da az gördü. Yine onlara:
-Siz kazancımı biraz daha artırınız deyince tüccarlar:
-Ey Osman! Biraz insaflı ol. Şu verdiğimiz kazançtan daha fazla kazanç verecek kim var? Diye sordular.
Osman onlara:
-İçinizde her dirheme on dirhem kâr verecek güçte olanınız var mı? Diye sordu.
Onlarda:
-Hayır! Sana bu kazancı verecek güçte olanımız yoktur de-diler.
Bunun üzerine Hz. Osman:
-Ey tüccarlar topluluğu! Ben sizleri şahit tutarım ki şu Şam’dan getirttiğim bin deve yükü ekmek ve yiyecek Medine muhtaçlarına sadakadır. Çünkü Rabbim:
“-Kim Allah’a bir iyilikle, güzellikle gelirse işte ona on katı var” buyuruyor. (En’am -160)
Sizler bana en az bire on veremeyeceğinize göre ben malla-rımı Daha Çok Kâr Verecek Olan’a yani Allaha satacağım. Onun hesabına Medine muhtaçlarına dağıtacağım buyurdu.
Hz. Osman Resulallahın zevcesi Hz. Hafsa’da bulunan Mushafı mütehassıs bir heyete dört nüsha çoğalttırdı, birini Kûfe’ye, birini Basra’ya, birini Şam’a gönderdi. Son dördüncü nüshayı da yanında alıkoydu.
Bazı kaynaklarda çoğaltılan nüshaların yedi olduğu Yemen ve Bahreyn’e de birer nüsha gönderildiği kaydı vardır.
Hz. Osman orta boylu, esmer tenliydi. İki omuz arası geniş, omuz kemikleri yüksekti. Derisi ince, yüzü güzeldi. Büyük ve uzun sakalları, gür saçları iyice aklaşmıştı. Başının en tepesi saçsızdı. Saçları iki yandan sarkar, kulak yumuşaklarını aşar, iki yana dökülürdü. Yanaklarının bir kısmında çiçek hastalı-ğından kalma izler vardı. Burnu ince, ucu büyük ve yüksekti. Dişlerini altınla kaplatıp sağlamlaştırmıştı. Genelde aşı boyası ile boyanmış iki parça elbise giyerdi. Kendisinin Yemen işi yüz dirhem değerinde elbise giydiği de görülmüştür.
Kendisi Kuran hafızıydı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


================
View tersinim's Resim Albumu tersinim isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Alt 10-26-2010, 07:19   #5 (permalink)
Yeni Kullanıcı
Bilgiler
Üyelik tarihi: Oct 2010
Cinsiyet:
Mesajlar: 68
Seviye: 7 [♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥]
Aktiflik: 0 / 153
Güç: 22 / 1745
Deneyim: 15%
İletisim
Lightbulb

TALHA B. UBEYDULLAH (r.anh)

Talha b. Ubeydullah Teym oğullarındandır. Peygamberi-mizin ata soyu ile Mürre b. Kâ’b’ta birleşir.
Talha b. Ubeydullah annesi Hazrecîlerden Sâ’be b. Abdul-lah’tır.
Talha b. Ubeydullah Hz. Ali’nin ve Zübeyr b. Avvam’ın doğduğu sene doğmuştur. Onlarla akrandı.
Talha b. Ubeydullah Hz. Ebu Bekir gibi kumaş ve elbise satıcısı idi.
Talha b.Ubeydullah bir yakınının yanında ticaret için Şam’a gitmek iç.in yola çıkmıştı. Busrâ’ya geldiklerinde bir rahibin manastırından çıkıp:
-İçinizde Harem halkından olan var mı? Diye sorduğunu işitti.
Hemen rahibin yanına varıp:
-Ey rahip! Ben sorduğun yerden, Harem halkındanım dedi.
Rahipte ona:
-Ey çocuk! Söyle bana? Ahmet zuhur etti mi? Bu konuda sende bilgi var mı? Diye sordu.
Talha b. Ubeydullah rahibe:
-Ey rahip! Sorduğun kişi, Ahmet kimdir? Dedi.
Rahip:
-O Abdülmuttalib’in oğlu Abdullah’ın oğlu Ahmet’tir. O Mekke şehri içinde zuhur edecektir. Kendisi peygamberlerin sonuncusudur. Bir zaman sonra Haremden ayrılıp çıkacak, hurmalık taşlık ve çorak bir yere hicret edecektir.
Ey çocuk! Ben sana ona doğru koşmanı tavsiye ederim dedi.
Talha b. Ubeydullah rahibin bu sözlerinden son derece et-kilendi. Busrâ’da daha fazla oyalanmadan Mekke’ye geri dön-dü. Mekke’ye gelince hemen:
-Ey Harem halkı! Biz burada yok iken olup bitenlerden ye-ni olan bir şey var mıdır? Diye sordu.
Sordukları da:
-Evet vardır. Abdullah oğlu Muhammed’ül Emin peygam-berliğe özendi. Ebu Kuhafe’nin oğlu da ona tabi oldu dediler.
Talha b. Ubeydullah orada daha fazla durmayarak hemen Ebu Bekir’in yanına koştu. Ona:
-Ey Ebu Bekir! Sen Abdullah’ın oğlu Muhammed’e tabi mi oldun? Diye sordu.
Ebu Bekir’de:
-Ey Talha! Ben ona tabi olmuşumdur. Sende hiç durma hu-zuruna gir ve kendisine tabi ol. Çünkü O insanları hak ve ger-çeğe davet ediyor dedi.
Talha Ebu Bekir’e Busrâ’da rahibin söylediklerini haber verdi. Hemen birlikte peygamberimizin huzuruna vardılar. Talha peygamberimize Busra’daki rahibin sözlerini anlattı. Peygamberimiz bu sözlere çok sevindi. Talha’ya İslam’ı arz ve teklif etti. Kuran-ı Kerim okudu. İslam hukukunu anlattı. Yüce Allah’ın Müslümanlara vaat ettiği izzet ve şerefleri haber ve-rince Talha b. Ubeydullah hemen iman etti ve öğrendiklerini ikrâr ederek sabahladı.
İslamiyet’ten önce cahiliye döneminde Araplar arasında okuma yazma bilenler pek az bulunduğu sırada Talha b. Ubeydullah okuryazar Mekkeliler arasında idi.
Talha b. Ubeydullah Aşere-i Mübeşşereden olduğu gibi peygamberimizin kendilerinden razı olarak ayrıldığı altı sahabiden biridir. Hz. Ömer suikastten sonra öleceğini anla-yınca kendisinden sonra halifelik işini onunla konuşulmasını tavsiye etmiştir. Bunun için Talha b. Ubeydullah hakkında:
-O; kendileri sağlıklarında cennetle müjdelenen on kişiden biri, İslamiyet’e koşan ilk sekiz kişiden biri, Ebu Bekir eli ile Müslüman olan beş kişiden biri, şura ashabı olan altı kişiden biridir denilmiştir.
Uhud savaşında müşriklerin usta okçularından Malik b. Züheyr peygamberimize nişanlayıp bir ok atmıştı. Talha b. Ubeydullah atılan okun peygamberimize değeceğini anlayınca elini siper etti. Ok onun parmaklarına değip elini çolak etti. Yine Uhud savaşında bir darbe ile yaralanan peygamberimizi sırtında taşıyıp Uhud kayalığına o çıkardı. Peygamberimiz onun hakkında:
-Talha cennet komşuluğunu hak etti. Uhud günü yeryü-zünde sağımda Cebrail’den, solumda da Talha’dan başka bana yakın bir kimse bulunmadığını gördüm buyurmuştur.
Talha b. Ubeydullah bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu. Hicretin otuz altıncı yılında vuku bulan Cemel vakasında şehit oldu.
Kendisi Kuran hafızıydı.
Talha b. Ubeydullah kısaya yakın orta boylu, enli omuzlu, geniş göğüslü esmer ve çok saçlı idi. Saçı ne düz, nede kıvır-cıktı. Ağaran saçlarını boyayıp değiştirmezdi. Güzel yüzlü idi. Burnunun ucu ince, ayakları büyük idi. Ayaklarının tabanı düzdü. Yürürken hızlı, hızlı yürür, bir yere döneceği zaman bütün vücuduyla dönerdi.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


===============


SA’D B. EBİ VAKKAS (r.anh)


Sa’d b. Ebi Vakkas Zühre oğullarındandı. Bilindiği gibi peygamberimizin annesi Amine bint-i Vahb Zühre oğulların-dandı. Bu nedenle Sa’d b. Ebi Vakkas peygamberize dayı düşmekte idi. Sa’d b. Ebi Vakkas’ın ata soyu ile peygamberi-mizin ata soyu Kilab b. Mürre’de birleşmektedir.
Sa’d b. Ebi Vakkas’ın annesi Ümeyye oğullarından Hamne bint-i Süfyan’dır.
Sa’d b. Ebi Vakkas Hz. Ali, Zübeyr b. Avam ve Talha b. Ubeydullah ile aynı senede doğmuştur.
Sa’d b. Ebi Vakkas ok yapıcısı idi. Peygamberimizin ok atıcı ashabındandı.
Sa’d b. Ebi Vakkas bir gece rüyasında karanlıklar içinde hiç bir şeyi görmez, orada burada bocalayıp durur bir halde iken yolunu aydınlatan bir Ay’ın ışığını takip etti. Bazı kişilerin bu Ay’a doğru yürür, ona ulaşmak ister gibi olduklarını fark etti. Daha dikkatli bakınca bunların Zeyd b. Harise Hz. Ali ve Hz. Ebu Bekir olduklarını gördü.
Onlara:
-Oraya ne zaman varıp yetişeceksiniz? Diye sordu.
Onlarda:
-O bizim yolumuz üzeredir dediler. Sa’d uyanınca doğruca Hıcr makamına gitti. Hıcr makamında Kureyş uluları oturur sohbet ederlerdi. Sa’d onlardan peygamberimizin İslamiyet’i gizlice davete başladığı haberini alınca hemen yanlarından ayrılıp peygamberimizi aramaya başladı. Onu Mekke’nin Ecyad dağında ikindi vakti namaz kılarken buldu. Yanına yak-laşıp:
-Ey Muhammed! Sen nelere davet ediyorsun? Diye sordu.
Peygamberimiz ona İslamiyet’i arz ve teklif etti. Kuran-ı Kerim okuyup İslam şeraitini anlattı. Yüce Allah’ın müminlere vaat ettiği izzet ve şerefleri haber verdi.
Sonunda:
-Ey Sa’d! Allah’tan başka ilah bulunmadığına ve Muham-med’in Allah’ın kulu ve resulü olduğuna şahadet et buyurdu.
Sa’d b. Ebi Vakkas hiç tereddüt etmeden:
-Ben şahadet ederim ki Allah’tan başka ilah yoktur ve yine şahadet ederim ki Sen Allah’ın resulüsün diyerek iman edip Müslümanlardan oldu.
Sa’d b. Eb Vakkas peygamberimizin kendilerini sağlıkla-rında cennetle müjdelediği on sahabiden birisi olduğu gibi kendilerinden razı olarak ayrıldığı altı sahabiden de birisi olup Hz Ömer suikasttan sonra öleceğini anlayınca halifelik işini onunla konuşulmasını tavsiye etmiştir. O Şura ashabının beşincisidir.
Sa’d b. Ebi Vakkas arkadaşlarıyla birlikte namaz kılarlar-ken üzerlerine baskın yapan müşriklerden birisinin başını bir deve çene kemiğiyle vurup yarmıştır. O Allah yolunda ilk kan döken ve yine Allah yolunda ilk ok atandır.
Uhud savaşında bin ok atmıştı. Peygamberimiz o ok atarken:
-At ey Sa’d! Babam anam sana feda olsun.
Allah’ım! Sa’d’ın dualarını kabul et.
Allah’ım! Sa’d’ın atışını, okunu doğrult.
Allahım! Sana dua ettiği zaman Sa’d’ın dualarını kabul et diyerek dua etmiştir.
Sa’d b. Ebi Vakkas peygamberimizin gözü özü pek asha-bından ve yiğit süvarilerindendi. Piyadeler içinde bulunduğu zaman bile atlı gibi savaşırdı. Servetinin tümünü yoksullara dağıtmak isteyecek kadar cömert bir insandı. Fakat bu pey-gamberimiz tarafından buna izin verilmemiş ancak servetinin üçte birini dağıtmasına müsaade edilmiştir.
Sa’d kardeşi Umeyr b. Ebi Vakkas ile Mekke’den Medi-ne’ye hicret etti. Bütün savaşlara katıldı. Hicretin elli beşinci yılında vefat etti.
Sa’d b. EBİ Vakkas kısa boylu, kalın ve güçlü gövdeli, bü-yük başlıydı. Esmer tenli olup parmakları kalın, saçları kıvır-cık, yassı burunluydu. Giyilmesi helal olan Hazz cinsi kumaş-tan elbise giyerdi.
Ömrünün sonlarına doğru gözleri görmez olmuştur.
Kendisi Kuran hafızıydı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


============


ABDURRAHMAN B. AVF (r.anh)


Abdurrahman b. Avf Zühre oğullarındadır. Annesi Şifâ bint-i Avf’ta Zühre oğullarındandır. Hem baba hem de anne tarafından soyu peygamberimizin ata soyuyla Kilab b. Mürre’de birleşir.
Abdurrahman b. Avf’ın cahiliyye döneminde ismi Abd-i Amr veya Abdülkâbe iken Müslüman olunca adını Abdurrah- man’a çevirmiştir.
Abdurrahman b. Avf fil vakasından on yıl sonra doğmuş-tur. Dolaysıyla peygamberimizden on yaş daha küçüktü.
Abdurrahman b. Avf peygamber aleyhisselamın peygam-ber gönderilmeden bir sene evvel yirmi dokuz yaşında iken Yemen’e ticaret için sefer etmiş, Askelân b. Avakir’ülhimyerî’ye konuk olmuştu. Askelân çok yaşlı gün görüp geçirmiş bir pir-i fâni idi. Abdurrahman yanına vardıkça Mekke’den haber sorar:
-Ey Abdülkâbe! İçinizde kendisi hakkında haber ve zikir bulunan Zat zuhur etti mi? Şu içinde bulunduğunuz dininiz hakkında size karşı olan bir kimse var mı? Der;
Abdurrahman b. Avf’ta henüz böyle bir haber olmadığın-dan:
-Hayır yoktur diye cevap verirdi.
Peygamberimize peygamberlik verildiği yıl içinde Abdurrhman b.Avf yine Yemen’e gitmiş onun yanına konuk olmuştu.
Askelân b. Avakir’ülhimyerî yine aynı soruyu sorunca:
-Evet vardır. Muhammed b. Abdullah kendisine peygam-berlik geldiğini iddia ile putlarımızı ret ve inkâr etmektedir dedi.
Bu sözleri duyunca Askelân’ın gözleri parladı, yüzü güldü. Abdurrahman’a:
-Ey Abdülkâbe! Ben sana senin için ticaretten daha hayırlı olan bir müjde ile müjdeleyeyim mi? Diye sordu.
Abdurrahman’da:
-Müjdele dedi.
Bunun üzerine Askelân:
-Ey Abdülkâbe! Hiç şüphesiz ki Allah senin kavminden kendisinden razı olup seçtiği bir peygamberi ilk ayda gönder-di ve ona kitap verdi. O peygamber ki halkı putlara tapmaktan men ve İslamiyet’e davet edecek, hakkı buyuracak ve işleye-cek, bâtıl olan her şeyi de men ve iptal edecektir.
O Haşim oğullarındandır.
Ey Zühre oğulları! Sizde ona dayı düşmektesiniz. Sen elini çabuk tutup dönüşünü çabuklaştır. Gidip ona yardımcı ol. Kendisine tasdik et ve şu söyleyeceğim beyitleri de kendisine götür dedi.
Abdurrahman B. Avf Askelân’ın söylediği beyitleri ezber-leyip Mekke’ye döndü. Olup bitenleri öğrenmek üzere Ebu Bekir ile buluştu. Ona Askelân’ın söylediklerini haber verdi.
Bunun üzerine Ebu Bekir:
-Muhakkak ki onun zikrettiği kişi Muhammed b. Abdul-lah’tır.
Allah onu Resulullah olarak göndermiştir. Sen durma he-men ona git dedi. Abdurrahman’ı peygamberimize gönderdi. Peygamberimiz o sırada Hatice’nin evindeydi. Abdurrahman Onu orada buldu.
Peygamberimiz onu görünce gülümseyerek:
-Ey Ebu Muhammed! Arkanda ne haber var? Bizim için ne getirdin? Diye sordu.
Abdurrahman şaşırarak:
-Ey Muhammed! Şu söylediklerin ne demektir? Dedi.
Bunun üzerine peygamberimiz:
-Ey Ebu Muhammed! Bana tevdi etmek üzere alıp getirdi-ğin, o göndericinin benim için seninle gönderdiğini getir ver. O sende benim için duran bir emanettir. Şüphesiz ki onu gön-deren kişi Hımyer oğulları müminlerinin üstünlerindendir buyurdu.
Abdurrahman hayretler içinde kalarak:
-Ey Muhammed muhakkak ki sen Allah Resulüsün. Ben şahadet ederim Allah’tan başka ilah yoktur, Muhammed’te Onun kulu ve Resulüdür diyerek iman etti. Daha sonra da Askelân’ın gönderdiği sekiz beyitlik şiiri okudu. Resulallah şiiri dinledikten sonra:
-Ey Ebu Muhammed! Zaman, zaman öyle müminler bulu-nacak ki onlar beni görmeden inanıp, tasdik edecek; şahadet getireceklerdir. İşte onlar benim gerçek kardeşlerimdir buyur-du.
Peygamberimiz Abdurrahman B. Avf ile konuşup ona ima-na davet ederken yanlarına Osman b. Maz’un, Ubeyde b. Ha-ris, Ebu Seleme b. Abdülesed ve Ebu Ubeyde b. Cerrah geldi-ler.
Peygamberimiz onlara İslamiyet’i arz ve teklif edip şeriatını bildirdi. Kuran-ı Kerim okudu. Hepsi de iman edip salih Müslümanlardan oldular.
Abdurrahman b. Avf ticaretle uğraşırdı ve kısa zamanda zengin olmuştu.
Abdurrahman b. Avf peygamberimizin sağlıklarında cen-netle müjdelediği on mutlu sahabiden biri olduğu gibi pey-gamberimizin kendilerinden razı olarak ayrıldığı altı sahabiden altıncısıdır.
Hz. Ömer uğradığı suikast sonucu öleceğini anlayınca hali-felik işini onunla koşulmasını tavsiye etmiş, o da şura asha-bından olmuştur.
Abdurrahman b. Avf Tebük seferine çıkılacağı zaman ser-vetinin yarısını orduya bağışlamıştı. Daha sonra bunun yet-mediğini görünce önce kırk bin altın daha, sonra da kırk bin altın daha harcadı. Ayrıca orduya beş yüz at, beş yüz deve de verdi.
Bir gece Mısır’dan dönen yüz develik ticaret kervanının tümünü Medineli yetimleri bağışladı.
Midine’de hüküm süren kıtlık sırasında Şam’dan gelen buğday, un ve türlü yiyecek yüklü yedi yüz develik kervanını çullarıyla, develeriyle, yükleriyle birlikte sadece Allah rızasını umarak fakirlere bağışlayıvermişti.
Medine halkı Abdurrahman b.Avf’ın ev halkı gibi idi. Ser-vetinin üçte birini onlara ödünç verir, üçte biri ile onların borç-larını öder, kalan üçte birini de içlerinde ihsan edilecek olan-lara ihsan ederdi.
Hastalandığında servetinin üçte birini fakirlere dağıtmış sonra da:
-Ey Resulallahın ashabı! Bedir savaşına katılmış olanlardan her kişiye dört yüzer altın dinar verilecektir diye seslendirmiş Hz. Osman’da bazı kişilerle birlikte vaat edilen altınları almak niyetiyle Abdurrahman b Avf’ın evine gitmek üzere ayağa kalkmıştı.
Onun ayağa kalktığını gören ashaptan bazı kişiler:
-Ey Osman! Sen zengin bir kişi değil misin? Diye sorulun-ca Hz. Osman:
-Şu dağıtılan altınlar Abdurrahman b.Avf’ın ihsanıdır, sa-dakası değildir demişti.
Abdurrahman b. Avf o gün Bedir savaşında bulunan yüz kişiye dört yüzer altın dağıttı.
Abdurrahman b. Avf Kâbe’yi tavaf ederken:ࠍ -Allah’ım! Nefsimin cimriliğinden beni koru diye dua ederdi.
Hastalandığında vefat edeceğini zannederek uzun, uzun ağlamış, sebebini soranlara da:
-Ben bana verilenlerin ağırlığı altında ezilmekteyim. Mus’ab b. Umeyr benden daha hayırlı idi. Şehit edildiğinde içine sarılacak bir kefen bulunamamıştı. Ben ahiret nasibi dünyada verilmiş insanlardan olmaktan, servet çokluğunun beni tutup arkadaşlarımdan ayırmasından korkuyorum demiş-tir.
Bir gün peygamberimizin zevcelerinden ve Müminlerin annelerinden Hz. Ümmü Selemen’in yanına giderek:
-Ey Anne! Servetimin çokluğu beni korkutuyor dediği za-man Hz. Ümmü Seleme:
-Oğulcuğum! Sende servetini fakirlere dağıt gitsin tavsiye-sinde bulunmuştu.
Abdurrahman b. Avf bir gece karanlık basınca oturup bü-tün servetini tek tek bir deftere geçirmiş, onları muhacir ve ensar için ayırmış hatta üzerindeki gömleğin, başındaki sarığın bile kimlere verileceğini tayin ve tespit etmiş, servetinden fakirlere dağıtılmak üzere yazmadığı, kaydetmediği tek bir şey bırakmamıştı.
Sabah olup peygamberimizin arkasında namaza durduğu zaman Cebrail (a.s) peygamberimizin yanına gelerek:
-Ya Muhammed! Yüce Allah Sana buyuruyor ki; Abdurrahman’a benden selam söyle. Bu gece yazdığı sadaka defterini kabul edip kendisine geri çevirdim. Ona; Allah sada-kanı kabul etti ve kendisi bu hususta hem Allah, hem de Resu-lünün vekilidir. Serveti hakkında istediğini yapsın! Evvelce yapa geldiği gibi tasarrufta bulunsun. Artık kendisinden he-sap sorulmayacak de ve cennetle müjdele buyuruyor dedi.
Abdurrahman b. Avf’ın bir günde otuz köle azat ettiği olur-du.
Kendisi bunca zenginliğine rağmen çok alçak gönüllü bir kişi idi. Öyle ki; köleleri arasında bulunduğu zaman kendisi kölelerinden bilinip ayırt edilemezdi.
Vefat edeceği zaman orduya elli bin dinar altın ile bin at bağışladı.
Abdurrahman b. Avf peygamberimizin yanında bütün sa-vaşlara katıldı. Hicretin otuz ikinci yılında vefat etti.
Kendisi uzun boylu, kambur bir kişi idi. Yüzü güzel, derisi ince, kırmızıya çalar beyaz tenli, iri gözlü, uzun kirpikli idi. Burnu bir parça uzundu. Uzun boyunlu, büyük avuçlu, kalın parmaklıydı. Siyah sarık sarar, kulak yumuşaklarını aşan saç-ları sarığından iki yana dökülürdü.
Saçının ve sakalının aklığını boyayıp değiştirmezdi.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


===========

EBU UBEYDE ÂMİR B. ABDULLAH (r.anh)

Ebu Ubeyde Âmir b. Abdullah, Ebu Ubeyde b. Cerrah ola-rak tanınır. Kureyş kabilesinin Hilâl oğullarındandır. Annesi Ümeyme bint-i Ganm b. Cabir’dir. Ebu Ubeyde b. Cerrah’ın ata soyu peygamberimizin ata soyu ile Fihr B. Malik’te birleşir.
Ebu Ubeyde b. Cerrah Abdurrahman b. Avf’ın Müslüman olduğu gün yanındaki arkadaşlarıyla birlikte Müslüman oldu.
Ebu Ubeyde b. Cerrah okur yazardı. O sağlıklarında cen-netle müjdelenen on mutlu ashaptan birisidir.
Peygamberimiz onun hakkında:
-Muhakkak ki her ümmetin bir emini vardır. Bu ümmetin emini de hiç şüphesiz Ebu Ubeyde b. Cerrah’tır buyurmuştur.
Ebu Ubeyde b. Cerrah Allah yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Sonra Medine’ye hicret ederek iki hicreti bir-leştirdi. Peygamberimizin yanında bütün savaşlara katıldı.
Uhud savaşında miğfer demiri peygamberimizin yanağına batmıştı. Ebu Ubeyde batan demiri dişleriyle tutup çıkardı. Bunu yaparken iki dişi düştü. Bu diş eksikliği ona inanılmaz bir güzellik ve mehabet katar, görenleri kendisine hayran bı-rakırdı.
Peygamberimizin vefatı üzerine ensardan bazı kişiler halife olacak kişiyi seçmek üzere Benî Saidelerin hurma kurutma yerinde toplanmışlardı. Bunu haber alan Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer ve Ebu Ubeyde b.Cerrah hemen oraya koşmuşlardı. Ebu Bekir, Hz. Ömer ile Ebu Ubeyde b. Cerrah’ın ellerinden tuta-rak:
-Ey Ensar! Şu iki kişiden hangisini isterseniz ona biat edi-niz. Ben buna razıyım dedikten sonra Ebu Ubeyde b. Cerraha dönerek:
-Ey Ebu Ubeyde! İstersen hemen sana biat edeyim. Çünkü senin için Resulallahın o bu ümmetin eminidir buyurduğunu işittim dedi.
Fakat sonra Hz. Ebu Bekir’in halife olmasına karar verildi.
Ebu Ubeyde b. Cerrah Hz. Ömer’in halife olduğu dönemde Şam valisi oldu. Hz. Ömer ziyaret için Şam’a geldi. Kendisini Şam uluları ve ordu komutanları karşıladılar fakat aralarında Ebu Ubeyde yoktu. Hz. Ömer karşılamaya çıkanlara:
-Kardeşim nerededir? Diye sordu.
Fakat oradakiler onun kimi kastettiğini anlayamadılar. Bu nedenle:
-Ey Halife! Kardeşiniz kimdir? Diye sordular.
Hz. Ömer:
-Benim kardeşim Ebu Ubeyde b. Cerrah’tır. Onu aranızda göremiyorum dedi.
Bunun üzerine oradakiler:
-O nerdeyse gelmek üzeredir dediler.
Nitekim Ebu Ubeyd devesini binmiş, ipten yularını eline almış olduğu halde gelip devesinden inerek selam verdi. Hz. Ömer’le musafaha yaptı. Hz. Ömer Ebu Ubeyde’nin elini öptü. Ardından kucaklaştılar.
Ebu Ubeyde etraflarına toplanmış halka:
-Artık yanımızdan dağılınız dedi ve Hz. Ömer’i evine gö-türdü. Evinde bir kılıç, bir kalkan, bir devenin keçe çulu, bir küçük çanak ve eski bir su kırbasından başka eşya yoktu.
Hz. Ömer şaşkınlıkla:
-Ey Ebu Ubeyde! Senin eşyaların nerede? Ben senin evinde bir keçe, bir küçük çanak ve eski bir su kırbasından başka bir şey göremiyorum dedi.
Onun bu sorusuna Ebu Ubeyde:
-Bunlar benim için yeterlidir dedi.
Hz. Ömer bu kez:
-Sen şu ülkenin emiri ve valisisin. Yanında bize ikram ede-ceğin yiyecek var mı? Diye sordu.
Ebu Ubeyde kalkıp bir tablanın içinde ekmek kırıntıları ve üzerinde bir parça et bulunan bir kemik çıkarınca Hz. Ömer ağlamaya başladı.
Bunun üzerine Ebu Ubeyde:
-Ey Müminlerin emiri! Ben sana bir zamanlar muhakkak ki benim üzerime gözlerini sıkıp yaş akıtacaksın. Bana kuşluk vakti dinlenecek kadar azıcık şey yeterdir demiştim ya. Bu ka-dar şeyde bizim kuşluk dinlenmemize yeterdir dedi.
Hz. Ömer gözleri yaşlı:
-Ey Ebu Ubeyde! Şu yalancı dünya senden başka hepimizi aldattı dedi.
Ebu Ubeyde b. Cerrah Hz. Ömer’in halifeliği döneminde hicretin onuncu yılında çıkan Şam-Ürdün Ameves veba salgı-nında vefat etti.
Hz. Ömer uğradığı suikastten sonra öleceğini anlayınca:
-Eğer Ebu Ubeyde sağ olsaydı kendisine yerimi bırakmak isterdim dediği rivayet edilir.
Ebu Ubeyde son derece alçak gönüllü idi. Bu konuda:
-İnsanlardan beyaz yada kara, hür veya köle herkesi takva yönünden benden üstün bilirim derdi.
Ebu Ubeyde b. Cerrah uzun boylu, zayıf bedenli, arık yüz-lü, seyrek sakallı, kambur bir kişi idi.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


================

EBU SELEME ABDULLAH B. ABDÜLESED (r.anh)


Ebu Seleme Abdullah b. Abdülesed Mahzum oğulların-dandır. Annesi peygamberimizin halası Berre bint-i Abdülmuttalib’tir. Peygamberimizin amcası Ebu Leheb’in ca-riyesi Süveybe hatun peygamberimizle beraber Ebu Seleme’yi de emzirmiştir. Bu nedenle Ebu Seleme peygamberimizin süt-kardeşi idi.
Ebu Seleme; Ebu Ubeyde b. Cerrah, Osman b. Maz’un, Ubeyde b. Haris ve Abdurrahman b. Avf ile birlikte peygam-berimizin yanına gitmişlerdi.
Peygamberimiz onlara İslamiyet’i arz ve teklif etti. Kuran okudu. İslam şeraitini bildirdi. Hepsi de ayni saatte Müslüman oldular.
Ebu Seleme Mekkeliler içinde okuryazar olanlardandı.
Allah yolunda yapılan birinci ve ikinci Habeş hicretine zevcesi Hz. Ümmnü Seleme Hind bint-i Ebî Ümeyye ile katıldı. Sonra Medine’ye de hicret ederek iki hicreti birleştirdi.
Peygamberimiz Uşeyre gazasına çıkarken onu Medine’de yerine vekil bıraktı.
Ebu Seleme Bedir ve Uhud gazalarına katıldı. Uhud gaza-sında yaralandı. Hicretin dördüncü yılında şehit oldu. Pey-gamberimiz onun hakkında:
“-Allah’ım! Ebu Seleme’yi yarlıga! Onun derecesini hidayete erenlerin içinde yükselt! Arkasında kalanlar içinde Ona Sen halef ol!
Ey Alemlerin Rabbi! Bizi de onu da yarlıga!
Allah’ım! Onun kabrini genişlet ve kendisine orada bir nur ihsan et” diye dua etmiştir.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


===========


ÜMMÜLMÜMİNİN
Hz. ÜMMÜ SELEME HİND BİNT-İ EBİ ÜMEYYE (r.anha)


Hz. Ümmü Seleme Hind bint-i Ebî Ümeyye de mahzum oğullarındandı. Ümmü Seleme’nin annesi Âtike Bint-i Âmir’dir.
Hz. Ümmü Seleme kocası Ebu Seleme gibi ilk sıralarda Müslüman oldu. Kocası ile birlikte Allah yolunda yapılan bi-rinci ve ikinci Habeş hicretlerine katıldı. Sonra Mekke’ye döndüler. Kocası Medine’ye hicret etmek istedi ise de Mahzum oğulları onun kocasıyla gitmesine izin vermediler. Çocuğu Seleme’yi de elinden çekip aldılar. Ümmü Seleme Mekke’de uzun müddet yalnız kaldı. Kocasının ve oğlunun ardından ağlayıp durdu. Nihayet müşrikler insafa gelip onun kocasının yanına gitmesine izin verdiler.
Ebu Seleme Uhud savaşında aldığı yaralar sonucunda şehit olunca Ümmü Seleme dul kaldı. Peygamberimiz onu nikâhına aldı. Böylece Ümmü Seleme müminlerin annesi olma şerefine erişti.
Ümmü Seleme müminlerin anneleri arasında en uzun ömürlüsü, en son vefat edeni olup Hz. Hüseyin faciasına kadar yaşamış, faciayı haber alınca üzüntüsünden düşüp bayılmıştı. Hicretin altmış birinci yılında vefat ettiğinde seksen dört ya-şındaydı.
Kendisi Kuran hafızıydı.


Allah (c.c) ondan razı olsun


==============


OSMAN B. MAZ’UN (r.anh)

Osman b. Maz’un Cumah oğullarındandır. Annesi yine Cumah oğullarından Süheylâ bint-i Anbes’tir.
Osman b. Maz’un Abdurrahman b. Avf, Ebu seleme b. Abdulesed, Ubeyde b. Haris ile birlikte Müslüman oldu.
Osman b. Maz’un cahiliye devrinde aklı başında olan, iyi huylu kişilerindendi. Hiç içki içmez:
Aklımı gideren beni benden aşağı kişilere güldüren şeyi içmem derdi. Kendisi ibadete çok düşkündü.
Hz. Ali ile Ebu Zerr’ül Gıfarî’nin erkekliklerini burdurup inanlardan uzaklaşarak bir yerlere kapanıp kendilerini tama-men ibadete vermeye niyetlendiklerini duyunca oda buna is-teklendi. Gidip bu isteklerini peygamberimize bildirdiler. Peygamberimiz:
-Sizler böyle yapmayınız. Ümmetimin erkeklik burdurması ancak oruç iledir. Erkekliğini burduran kimse ümmetimden değildir buyurdu. O sırada Sa’d b. Ebi Vakkas yanlarındaydı. Oda bu konuda şöyle demiştir.
-Resulallah aleyhisselam Osman b. Maz’unun erkekliğini burdurup ibadet için uzlete, tenhaya çekilme isteğini reddetti. Eğer ona izin vermiş olsaydı muhakkak ki bizlerde erkeliği-mizi burdurur uzlete çekilirdik.
Osman b. Maz’un gece ve gündüzlerini oruç tutmak ve na-maz kılmakla geçirirdi. Peygamberimiz bunu haber alınca onu yanına çağırıp:
-Ey Osman! Ben sana güzel bir örnek değil miyim? Diye sordu.
Osman b. Maz’un da:
-Anam babam sana fedâ olsun ey Resulallah! Bu soruyu bana yönelten sebep nedir? Dedi.
Peygamberimiz bu kez:
-Sen gündüzlerini oruçla, gecelerini de namaz kılmakla mı geçiriyorsun? Diye sordu.
Osman b. Maz’un:
-Evet ya Resulallah! Öyle yapmaktayım dedi.
Bunun üzerine peygamberimiz:
-Ey Osman! Öyle yapma. Senin üzerinde gözlerinin hakkı var. Bedeninin hakkı var. Ailenin hakkı var. Hem namaz kıl hem yat uyu. Hem oruç tut hem de iftar et buyurdu.
Bir zaman sonra peygamberimiz Osman b. Maz’un’u bir evi kendisine ibadetgâh edinip işine kapandığını duydu. Hemen evin kapısına dikilip:
-Ey Osman! Allah beni ruhbanlıkla göndermedi. Allah ka-tında en hayırlı din gerçeğe en uygun, uygulaması en kolay olan dindir.
Ey Osman! Bize ruhbanlık farz kılınmadı.
Ben senin için iyi bir örnek değil miyim? Benden daha iyi Müslüman var mıdır?
Vallahi ben Allah’tan en çok korkanız, ondan en çok sakı-nanız, onun koyduğu kanunları en çok koruyanızım buyurdu.
Osman b. Maz’un Allah yolunda yapılan birinci ve ikinci Habeş hicretlerine katıldı. Bütün Maz’un ailesi Mekke’deki elerini kilitleyip birlikte Medine’ye hicret ettiler. Böylece iki hicreti birleştirmiş oldular.
Osman b. Maz’un bedir savaşı dönüşünde hastalanıp vefat etmiştir. Baki mezarlığına defnedilen ilk muhacir Müslüman oldu.
Osman b. Maz’un vefat edince peygamberimizin cesedinin alnında öpmüş üzüntüsünden gözlerinden akan yaşlar yanak-larını ıslatmıştı.
Cenazesi giderken:
-Sen dünyadan hiç bir şeye karışmadan çıkıp gittin ey Os-man buyurdu.
Mezarının başına bir taş koyduktan sonrada:
-Osman b. Maz’un bizim için ne güzel seleftir buyurdu.
Osman b. Maz’un orta boylu geniş ve uzun sakallı çok es-mer bir Zat-ı Muhterem idi.

Allah (c.c) ondan razı olsun.

==============
View tersinim's Resim Albumu tersinim isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Alt 10-26-2010, 07:20   #6 (permalink)
Yeni Kullanıcı
Bilgiler
Üyelik tarihi: Oct 2010
Cinsiyet:
Mesajlar: 68
Seviye: 7 [♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥]
Aktiflik: 0 / 153
Güç: 22 / 1745
Deneyim: 15%
İletisim
Lightbulb

KUDÂME B. MAZ’UN (r.anh)


Kudâme b. Maz’un Cumah oğullarındandır. Annesi Gaziye bint-i Huveyris b. Anbes’tir. Osman b. Maz’un’un baba bir, anne ayrı kardeşi olup, aynı zamanda Hz. Ömer’in eniştesi, Abdullah b. Ömer ile Hz. Hafsa’nın da dayısıdır.
Kudâme b. Maz’un ilk sıralarda Müslüman oldu ve Allah yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Medine’ye de hicret ederek iki hicreti birleştirdi.
Kudâme b. Maz’un Bedir, Uhud, Hendek gibi bütün savaş-larda peygamberimizin yanında bulunmuş, hicretin otuz altın-cı yılında vefat etmiştir.
Kudâme b. Maz’un uzun boylu esmer tenliydi. Ağaran saç-larını boyayıp değiştirmezdi.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


============


ABDULLAH B. MAZ’UN (r.anh)


Abdullah b. Maz’un Cumah oğullarından olup Osman b. Maz’un’un kardeşidir.
Abdullah b. Mazun kardeşi gibi ilk sıralarda Müslüman oldu ve Allah yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Habeş’ten dönerek Medine’ye hicret edip iki hicreti birleştirdi. Bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu. Hz. Ömer devrinde hicretin otuzuncu yılında vefat etti. Kardeşi gibi esmer tenli, orta boylu, geniş ve uzun sakallıydı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


==========

EBU MUAVİYE UBEYDE B. HÂRİS (r.anh)

Ebu Muaviye Ubeyde b. Haris peygamberimizin dedesi Abdülmuttalib’in amcası Muttalib’in torunudur. Annesi Sakiflerden Süheyla bint-i Huzaî’dir. Peygamberimizden on yaş daha yaşlı idi.
Ubeyde b. Haris; Ebu Ubeyde b. Cerrah, Osman b. Maz’un, Abdurrahman b.Avf ve Ebu Seleme b. Abdülesed gibi gençler-le peygamberimizin yanına gelmişti. Peygamberimiz onlara kuran okudu, İslam şeraitlerini anlattı. İslam’ı arz ve teklif etti. Hepsi de aynı saatte Müslüman oldular.
Ubeyde b. Haris’in peygamberimizin katında çok büyük değeri vardı.
Ubeyde b.Haris peygamberimizin Hz. Hamza’dan sonra bir askeri birliğin başına geçirip sancak bağladığı ikinci kişidir.
Bedir savaşında müşrikler Müslümanlara meydan okuyup er dileyince peygamberimizin emriyle ortaya çıktı. Şeybe b. Rebia ile çarpışırken ayağı kesildi, ilikleri akmaya başladı. O halde peygamberimizin yanına getirilince:
-Ey Resulallah! Ben şehit değil miyim? Diye sordu.
Peygamberimizde:
-Ey Ubeyde! Sen şehitsin buyurdu.
Ebu Ubeyde yanaklarını peygamberimizin ayakları üzerine koyarak:
-Ya Resulallah! Eğer Ebu Talib sağ olsaydı söylediği söze kendisinden çok benim layık olduğumu anlardı dedi ve Ebu Talib’in bir beytini okudu.
Ebu Talib Müşriklerce öldürülmek üzere peygamberimiz kendisinden istendiğinde:
-Bizler onun çevresinde çoluk çocuklarımızı unutturacak derecede çarpışıp yerlere serilmedikçe Onu size teslim edece-ğimizi mi sanıyorsunuz mealli bir beyit söylemişti.
Ubeyde b. Haris Bedir’den dönülürken Safrâ denilen yerde vefat etti ve oraya defnedildi.
Safrâ Bedir’den Medine’ye doğru bir konaklık mesafede suyu, ekini ve hurması bol bir vadidir.
Peygamberimiz bir sefer dönüşünde Safrâ’ya yakın bir yerde konakladığında yanındakiler:
-Ya Resulallah burası ne güzel misk kokuyor dediler. Bu-nun üzerine peygamberimiz:
-Bunda şaşılacak ne var ki? Ebu Muaviye’nin kabri bura-dadır buyurdu.
Ubeydullah b. Haris’in zevcesi Zeybep bint-i Huzeyme iyi bir Müslüman olup iyice ihtiyarlamıştı. Kocası Ubeydullah b. Haris şehit olunca peygamberimiz onu nikahlayarak koruması altın almış, Zeynep bint-i Huzeyme müminlerin annelerinden birisi olma şerefine ermiştir.
Ubeyde b. Haris orta boylu güzel yüzlü esmer tenliydi.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


===========

ÜMMÜLMÜMİNİN

HZ. ZEYNEB bint-i HUZEYME

Ebu Muaviye Ubeyde b. Haris’in zevcesidir. Kocası ile bir-likte Müslüman olmuş, kocasının şehit olmasından sonra pey-gamberimiz onu nikâhına alarak müminlerin annelerinden biri olma şerefini bahşetmiştir.
Zeynep bint-i Huzeyme peygamberimizle nikâhlandığında yaşlı bir kadındı. Kendisi son derece cömert, sadakası bol bir kişi idi. Bu nedenle ümmülmesakin=fakirlerin annesi olarak tanınırdı.
Ümmülmüminin olduktan sonra fazla yaşamamış, birkaç ay sonra vefat etmiştir.


Allah (c.c) ondan razı olsun



========

SAİD B. ZEYD (r.anh)

Ve

FATIMA BİNT-İ HATTAB (r.anha)

Said b. Zeyd b. Amr b. Nüfeyl Adiyy oğullarındadır. Anne-si Ümeyye oğullarından Fatıma bint-i Bâ’ce’dir. Babası Zeyd b. Amr b. Nüfeyl İbrahim’in Hanif dinini arayanlardandı.
Said b. Zeyd’in ata soyu peygamberimizin ata soyu ile Kâ’b b. Lüey’de birleşir.
Said B. Zeyd Hz. Ömer’in hem eniştesi, hem amcasının oğ-lu, hem de kayın biraderiydi.
Hz. Ömer kız kardeşi Fatıma bint-i Hattab Said b Zeyd’in eşi, Said b. Zeyd’in kız kardeşi Âtike bint-i Zeyd’de Hz. Ömer’in eşiydi.
Said b. Zeyd ve hanımı Fatıma bint-i Hattab ilk sıralarda Müslüman olanlardandır.
Said b. Zeyd sağlıklarında kendilerine cennetle müjdele-nen on mutlu sahabiden birisidir. Allah’ın duası makbul kul-larındandır. Bu konuda şu menkıbe rivayet edilir.
Erva Bint-i Üveys adında bir kadın Said b. Zeyd’in evinin bir kısmı hakkında hak iddia edip dava açar. Kadın kesinlikle haksızdır. Bunun üzerine Said b. Zeyd:
-Siz onu bana bırakınız. Ben Resulallah aleyhisselamı her kim hakkı olmaksızın bir karış yer alırsa kıyamet gününde yedi kat yerin dibinden başlayarak onun boynuna dolanacak buyururken işittim dedikten sonra ellerini açıp:
-Allah’ım! Eğer bu kadın yalancı ise gözlerini görmez et. Kabrini de evinde yap diye dua etti.
Çok geçmeden kadının gözleri görmez oldu. Evinde duvar-ları tutunarak yürümeye başladı. Bu şekilde dolaşırken evinin içinde bulunan kuyuya düşerek öldü.
Said b. Zeyd Allah yolunda Medine’ye hicret etti. Bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu. Hicretin ellinci yılında bir Cuma günü Akîk’ta vefat etmiş, cenazesi Medine’ye getirilip, oraya defnedilmiştir.
Said b. Zeyd uzun boylu, esmer tenli ve gür saçlı bir Zat-ı Muhterem idi.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.


============


HZ ÜMMÜ KÜLSÜM bint-i RESULULLAH (R.ANHA)


Peygamberimizin üçüncü kızıdır. Annesi Hatice bint-i Hüveylid’tir.
Peygamberimize peygamberlik geldiği zaman henüz altı yaşındaydı. Yedi yaşına gelince hemen Müslüman oldu ve namaz kılmaya başladı.
Peygamberimiz onu Hz. Osman’ın zevcesi Hz. Rukayye vefat edince Hz. Osman ile evlendirdi. Hz. Osman peygambe-rimizin iki kızıyla evlenerek Ona iki kere damat oldu. Bu ne-denle Hz. Osman’a Zinnureyn=İk nur sahibi lâkabı takıldı.
Hz. Ümmü Külsüm Hz. Osman’ın nikâhı altındayken Me-dine’de vefat etmiştir.

Allah (c.c) ondan razı olsun.

=============



FATIMATÜZZEHRA bint-i RESULALLAH (r.anha)

Hz. Peygamberimizin ilk zevcesi Hz. Hatice’den dünyaya gelen dört kızının en küçüğüdür. Hicretten on sekiz yıl önce miladi 605 senesinde dünyaya gelmiş, hicretten on bir yıl sonra henüz yirmi dokuz yaşındayken Resulallahın vefatından altı ay sonra Medine’de vefat etmiştir.
Şüphesiz ki peygamberimiz bütün evlatlarını seviyordu. Fakat Onun katında Fatımatüzzehra’nın yeri başkaydı. Bir ba-kıma o peygamberimizin gözünün nuruydu. Nübüvvet geldi-ğinde henüz beş yaşlarında küçük bir kız olduğu halde pey-gamberimizi müşriklerin işkence ve eziyetlerinden korumak için canla başla mücadele etmiştir.
Resulallah vefat etmeden kendisine ilk önce onun kavuşa-cağını bildirdiği rivayet edilir.
Hz. Fatıma bint-i Resulallah hicretin birinci yılında Hz. Ali ile evlenmiştir. Hz. Ali’den Hz. Hasan Hz. Hüseyin Ümmü Külsüm, Zeyneb ve Rukayye isimlerinde beş çocuğu olmuştur. Kızlarına ablalarının isimlerini vermiştir.
Peygamberimizin soyu Fatımatüzzehra’dan olan torunları Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin yoluyla devam etmiştir.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


=========


SÜHEYL B. BEYZÂ (r.anh)

Süheyl b. Beyza’nın babası Vehb b. Rebiadır. Fakat Süheyl annesi Beyza Da’d bint-i Cahdem’e nispet edilmiş, annesinin adıyla anılmıştır.
Süheyl b. Beyza ilk sıralarda Müslüman oldu ve Müslü-manlığını gizlemedi. Pek çok işkencelere maruz kaldı. Allah yolunda yapılan birinci ve ikinci Habeş hicretine katıldı. Daha sonra Mekke’ye dönüp oradan da Medine’ye hicret etti. Böyle-ce iki hicreti bir araya getirmiş oldu.
Süheyl b. Beyza bütün savaşlarda peygamberimizn yanın-da bulunmuştur. Hazerde seferde peygamberimizin yanından pek ayrılmazdı.
Tebük seferine giderken peygamberimiz:
-Ey Süheyl diye seslenince hemen koşarak:
-Lebbeyk ya Resulallah diye cevap vermiş peygamberimiz-de ona:
-Allah’tan başka ilah yoktur. O birdir. Onun eşi ortağı yok-tur diye şehadette bulunan kimseye Allah cehennem ateşini haram kıldı buyururarak bu büyük müjdeyi ilk ona vermişti.
Süheyl b. Beyza hicretin dokuzuncu yılında Medine’de ve-fat etti. Cenaze namazını peygamberimiz kıldırdı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


============


ABDULLAH B. MES’UD (r.anh)

Abdullah b. Mes’ud’un annesi Ümmü Abd Bint-i Abd-i Vüdd hanımdır. Abdullah b. Mes’ud Said b. Zeyd ile zevcesi Fatıma bint-i Hattab’ın Müslüman olduğu sıralarda Müslüman olmuştur.
Muhammed Aleyhisselama peygamberlik geldiği günlerde Abdullah B. Mes’ud Ukbe b. Muayt’ın davarlarını gütme işini yapıyordu. Resulallah elyhisselam yanında Hz. Ebu Bekir ol-duğu halde İslam’ı yaymak için dolaşmaktaydılar. Bu arada onun yanına da uğradılar. Abdullah b. Mesud davarlarının yanındaydı. Ona:
-Ey delikanlı! Yanında bize içireceğin süt var mı? Diye sor-dular.
O da bu soruya:
-Evet vardır. Fakat ben emanetçiyim. Şu davarlar benim değildir. Size süt içirmeye yetki ve salahiyetim yoktur diye yanıtladı.
Bunun üzerine Resulallah aleyhisselam:
-Ey delikanlı! Üzerine koç çekilmemiş bir davarın var mı yanında? Diye sordu.
Abdullah b. Mes’ud’ta:
-Evet vardır size böyle bir davar getireyim deyip yanlarına üzerine koç çekilmemiş bir davar götürdü. Resulallah aleyhisselam davarın bacaklarını ayırdı Besmele çekip elleriyle sığayınca davarın memeleri sütle doldu. Ebu Bekir çukurca bir taş bulup getirdi. Peygamberimiz sütü bu kabı içine sağıp sağdığı sütü içti. Sonra tekrar sağdı Ebu Bekir’e içirdi. Sonrada Abdullah b. Mes’ud için süt sağdı ona da içirdi. Sonrada ona İslamiyet’i arz ve teklif etti. Abdullah b. Mesud’ta hemen Müslüman oldu, peygamberimizin yanından hiç ayrılmadı.
Peygamberimizin Kuran-ı Kerim okuduğunu görünce Ona:
-Ey Resulallah! Bana şu güzel ve tatlı kelamdan, şu Ku-ran’dan bir şeyler öğretsene dedi. Bunun üzerine peygambe-rimiz onun başını sığayarak:
-Allah sana rahmetini ihsan etsin. Allah öğrenmek istediğin leyi sana mübarek kılsın. Hiç şüphesiz sen öğretilmiş çok bilgili bir genç olacaksın buyurdu.
Abdullah b. Mesud bizzat Resulallahın ağzından yetmiş sure ahz ve hıfz etti. Kuranın geri kalanını da resulallahın as-habından öğrendi.
Abdullah b. Mesud çok güzel kuran okur, helalini haramı-nı çok iyi bilirdi. Dinin bütün hükümlerini ve peygamberimi-zin sünnetlerini tamamıyla kavramıştı.
Abdullah b. Mesud Hz. Ömer’inde üç kere tekrarlayarak söylediği gibi içi ilimle dolu bir dağarcıktı.
Hz. Ömer onu ve Ammar b. Yasiri Kûfe’ye gönderirken yazdığı yazıda:
-Ben size Ammar b. Yasiri vali Abdullah b Mes’ud’u da öğ-retmen ve vezir olarak gönderiyorum ki bunlar Bedir savaşın-da katılanlardan olup resulallahın ashabının en seçkinlerin-dendirler. Siz onlara uyunuz ve itaat ediniz. Kendisinden baş-ka ilah olmayan Allah’a yemin ederim ki ben sizi kendime tercih ederek Abdullah’ı yanımdan ayırdım. Muhtaç olduğu-nuz her bilgiyi ondan alınız demiştir.
Abdullah b. Mes’ud kadar dünyadan el çekip ahreti özle-yen, vera ve takvaya sarılan bir başka kimse yoktu.
Abdullah b. Mes’ud peygamberimizin ashabına kendile-rinden Kuran-ı Kerim öğrenmelerini tavsiye ettiği dört sahabiden birisidir.
Abdullah b. Mes’ud kuran okurken sesini güzelleştirirdi.
Abdullah b. Mesud Allah yolunda yapılan Habeş hicretine katıldığı gibi Mekke’den Medine’ye de hicret ederek iki hicret birleştirmiştir.
Abdullah b. Mes’ud hayatı boyunca peygamberimizden hiç ayrılmadı. Öyle ki annesiyle beraber peygamberimizin ya-nına sık, sık girip çıkmaları nedeniyle yakından tanımayanlar onları peygamberimizin ailesinden zannederlerdi.
Abdullah b. Mes’ud peygamberimiz yıkanacağı zaman çev-resine örtü gerere uykudan uyandırılmasını istediği zaman uyandırır korkulu yerlerde gideceği zaman yanında yürürdü.
Peygamberimizin seferde ayakkabılarını giydirip çıkarmak yastıklarını abdest ibriğini taşımak misvâklarını saklamak gibi özel hizmetlerini bakardı.
Hazerde ise ayakkabılarını giydirir, asa ile önünde yürür, bir meclise varınca ayakkabılarını çıkarıp koltuğunun altına alıp korur, asasını eline verirdi. Peygamberimiz kalkmak iste-dikleri zaman ayakkabılarını giydirir, evine kadar önünde asa ile yürür, eve de önce girerdi.
Abdulah b. Mes’ud ömrü boyunca Pazartesi ve Perşembe günleri oruç tutmuştur.
Abdullah b. Mes’ud hastalandığında Hz. Ömer ona ziyarete gitmişti. Onu yatar bir halde görünce:
-Ey İbn-i Mes’ud! Hastalığın nedir? Diye sordu.
Oda:
-Günahlarımdır dedi.
Hz. Ömer:
-Canın ne istiyor diye sordu.
Abdullah B. Mes’ud:
-Rabbimin rahmetini dedi.
Hz. Ömer:
-Ben seni hayli hasta görüyorum. Senin için bir doktora emir versem olmaz mı? Diye sordu.
Abdulalh b. Mes’ud:
-Doktor beni hastalandırandır dedi.
Hz. Ömer:
-İstersen sana ihsan için emir vereyim dedi.
Abdullah b Mes’ud:
-Benim ihsana ihtiyacım yoktur diye cevap verdi.
Hz. Ömer:
-Ey İbn-i Mes’ud! Belki kızlarının ihsana ihtiyaçları vardır dedi.
Abdulah b. Mesud doğrulmaya çalışarak:
-Ey Halife! Sen kızlarım hakkında yoksulluktan mı korku-yorsun? Ben kızlarıma her gece Vakıa suresini okumalarını emretmiş bulunuyorum. Çünkü Allah’ın resulünden işittim ki kim her gece Vakıa suresini okursa o hiç bir zaman yoksulluğa uğramaz buyuruyordu dedi.
Abdullah b. Mes’ud hicretin otuz ikinci yılında Medine’de vefat etmiştir. Cenaze namazını Hz. Osman kıldırdı, Baki me-zarlığına defnedildi.
Abdullah b. Mes’ud bir çocuk gibi kısacık boylu zayıf be-denli, simsiyah tenli ince bacaklıydı. Öyle ki ayakta durduğu zaman ucun boylu bir adamın oturuşuna hemen, hemen denk gelirdi.
Kendisi bir ağaca tırmanırken bacaklarının inceliğine bakıp gülüşenlere peygamberimiz:
-Şu incecik bacaklara bakıp güler misiniz? Halbuki onlar kıyamet günü mizanda Uhud dağından daha ağır basarlar bu-yurmuştu.
Abdullah b. Mes’ud’un saçları omuzlarına dökülürdü. Na-maz kılacağı zaman saçlarını kulaklarının arkasına iterdi.
Saçının aklığını boyayıp değiştirmezdi.
Abdullah b. Mesud demir bir yüzük takınırdı.
İnsanların en iyi beyaz elbise giyeniydi. Teni, teri misler gibi kokardı. Geldiği kokusunun güzelliğinden bilinirdi. Kendisi Kuran hafızıydı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


==========


UTBE B. MES’UD (r.anh)

Utbe b. Mesud b. Gafil Abdullah b. Mesud’un anne baba bir kardeşidir.
Mekke’de ilk sıralarda Müslüman oldu. Allah yolunda ya-pılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Oradan Medine’ye göçerek hicreti birleştirdi. Uhud savaşından itibaren bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu. Hz. Ömer’in halifeliği döneminde Medine’de vefat etti. Cenaze namazını Hz. Ömer kıldırdı.
Utbe b. Mesud kardeşi Abdullah b. Mesud gibi fakîh, takva sahibi bir Zat-ı Muhterem idi.
Bu konuda İmam-ı Zührî:
-Abdullah b. Mes’ud bizce kardeşi Utbe’den daha fakih, daha yüksek, sahabelikte ve hicrette daha eski değildir. Fakat Utbe ondan daha çabuk öldü buyurmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



=============


ESMÂ BİNT-İ EBU BEKİR (r.anha)

Esma bint-i Ebu Bekir Abdullah Atik b. Ebi Kuhafe Osman Hz. Ebu Bekir’in büyük kızı olup Teym oğullarındandır. An-nesi Kuteyle bint-i Abdüluzza’dır.
Esma bint-i Ebu Bekir Abdullah b. Ebu Bekir’in anne baba bir kardeşi, Hz. Aişe validemizin ise baba bir anne ayrı ablası, Zübeyr b. Avvam’ın eşi, Abdullah b. Zübeyr’in annesidir.
Esma Bint-i Ebu Bekir on yedi insandan sonra Müslüman oldu. Hicret gecesinde peygamberimizin azık bohçasını hazır-lamış, bu nedenle Onun dua ve iltifatlarına mazhar olmuştur.
Esma bint-i Ebu Bekir azık bohçasını hazırlarken ne yemek sofrasının, nede su tulumunun ağzını bağlayacak bir şey bu-lamadı. Bunun üzerine babasına:
-Vallahi ben nıtakımdan (kuşağımdan) başka bağlayacak bir şey bulamadım dedi.
Ebu Bekir’de:
-Ey kızım! Sen nıtakını (kuşağını) ikiye ayır, birisiyle su tulumunun ağzını diğeriyle de azık sofrasını bağla dedi.
Esma bint-i Ebu Bekir’de öyle yaptı. Nitakını ikiye ayırdı. Bir parçasıyla su tulumunun ağzını, diğeriyle de azık bohçası-nı bağladı.
Bunu gören peygamberimiz Ebu Bekir’e:
-Allah onun nıtakını cennette iki nıtakla değiştirsin. Ona cennette cennet nıtaklarından iki nıtak var buyurdu.
Bundan dolayı Esma bint-i Ebu Bekir’e Zatünnıtakayn = İki nıtak sahibi lakabı verildi.
Nıtak Arap kadınlarının kuşandıkları kuşaklardan bir ku-şak olup onu bellerine bağlarlar, yukarısını aşağısının üzerin-den dizlerine doğru salıverirler, alt ucu yerlerde sürünürdü.
Esma bint-i Ebu Bekir çok iyi düş yorardı. Düş yormayı babasından öğrenmişti. Ayrıca o çok cömert bir kadındı. Bu konuda kocası Zübeyr b avam:
-Ben Aişe annemizle zevcem Esma Bint-i Ebu Bekir kadar cömert kadınlar görmedim. Fakat onların cömertlikleri birbi-rine uymazdı.
Aişe validemiz önce biriktirir, sonra da verilecek yerlere dağıtırdı. Esma ise hiç bir şeyi ertesi güne bırakmaz hemen dağıtırdı demiştir.
Esma bint-i Ebu Bekir hicretin yetmiş üçüncü yılında vefat etti.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


===============


HABBAB B. ERETT (r.anh)

Habbab b. Erett Temim oğullarındandır. Annesi Ümmü Siba’ b. Abdüluzza’el Huzaî’dir. Kendisi Mekke’de kadın sünnetçisi idi.
Habbab’ın babası Erett Kûfe köyleri halkındandı. Rebialardan bir cemaat tarafından köyleri basılmış, esir edile-rek Hicaza götürülüp satılmıştı. Bu sıralarda Benî Zührelerin müttefiki olan Huzaâlardan Siba b. Abdüluzza’nın eline düştü. Siba’ da onu kızı Ümmü Enmar’a hediye etti.
Habbab b. Erett demirci olup iyi kılıç yapardı.
Habbab b. Erett ilk sıralarda Müslüman oldu. Peygambe-rimiz sık, sık dükkanın gider; onunla konuşur, görüşürdü.
Habbab b Erett Müslüman olduğunu açıklamaktan çekin-meyen, dininden döndürülmek için ağır işkencelere uğratılan koruyucusu müminlerdendi.
Demir gömlek giydirilip en sıcak günde güneş altında tutu-lur veya yakılan ateşin üzerine sırt üstü yatırılıp göğsüne bası-lır, ateş etinin yağıyle sönüp yer soğuyuncaya kadar öyle tutu-lur, çıplak vücudu dikenler içinde sürüklenirdi.
Habbab b. Erett efendisi Ümmü Enmar tarafından işkence-lere uğratılır, göğsü kızgın demirlerle dağlanırdı. Zamanla bu işkenceler öylesine arttı ki Habbat daha fazla dayanamadı, bu-lunduğu durumu peygamberimize şikayet etti. Bunun üzerine peygamberimiz Ümmü Enmar hakkında bedduada bulundu. Bedduadan sonra Ümmü Enmar’da bazı garip değişiklikler oldu. Dağ başlarına çıkıp bir kurt ya da köpek gibi ulumaya başladı. Çeşitli tabiplere götürüldü ise derdine bir çare bula-madılar. Sonunda tabiplerden birisi:
-Onun dermanı başının dağlanmasıyladır. Onun başını kızgın demirlerle dağlayınız dedi.
O günden sonra Ümmü enmar kendi ayaklarıyla Habbab b. Erett’in dükkanına gelir, kızgın demirlerle başını dağlamasını emreder, o da dediğini yapar, başını dağlardı.
Habbab b. Erett Allah yolunda Mekke’den Medine’ye hic-ret etti. Bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu. Hicretin otuz yedinci yılında Kûfe’de vefat etti.
Habbab b. Erett orta boylu, büyük başlı ve sakallı, iki om-zunun arası geniş bir Zat-ı Muhterem idi.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


=============


ÂMİR B. EBİ VAKKAS (r.anh)


Âmir b. Ebi Vakkas Zühre oğllarındandır. Annesi Hamne bint-i Süfyan olup Sa’d b. Eb Vakkas’ın anne baba bir karde-şidir.
Âmir b Eb Vakkas Müslümanların on birincisi olup Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmıştır.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



==========


UMEYR B. EBİ VAKKAS (r.anh)

Umeyr b. Ebi Vakkas Benî Zührelerden olup Sa’d b. Ebi Vakkas’ın anne baba bir küçük kardeşidir.
Umeyr b. Ebi Vakkas ağabeyleri gibi ilk sıralarda Müslü-man oldu. Kayıtlara göre yirmi birinci Müslüman’dır.
Allah yolunda yapılan Mekke’den Medine’ye olan hicrete katıldı.
Bedir savaşına gidilirken peygamberimiz ordu içine karışan küçük yaşta çocukların çıkarılıp geri gönderilmesini em-retmişti. Umeyr ise geri gönderilmemek için boyunu olduğun-dan daha büyük göstermeye ya da göze görünmemeye çalışı-yordu.
Sa’d b.Ebi Vakkas onu bu durumda görünce yanına gidip:
-Ey kardeşim! Sana ne oluyor? Diye sordu.
Umeyr:
-Resulallah’ın beni küçük görerek geri çevirmesinden kor-kuyorum. Halbuki ben sefere çıkmayı çok arzuluyor, Allah’ın (c.c) bana şehitlik nasip etmesini umuyorum dedi.
Küçük yaşta görülenler tek, tek Resulallah’a arz ediliyor, O da git ya da gitme buyuruyordu.
Sıra Umeyr’e gelince Resulallah onu küçük görüp:
-Ey Umery! Sen geri dön buyurdu. Bunun üzerine Umeyr ağlamaya başladı. Onun savaşa katılmaya çok istekli olduğunu gören Resulallah’ta gelmesine izin verdi.
Umeyr boysuz olduğundan boyuna göre hayli uzun olan kılıcını bir türlü bağlayamıyordu. Kılıcını ancak Sa’d b. Ebi Vakkas’ın yardımıyla bağlayabildi.
Umeyr b. Ebi Vakkas Bedir savaşında şehit oldu. Şehit ol-duğunda on altı yaşlarındaydı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


==========


MES’UD B. REBİ (REBİA) (r.anh)


Mes’ud b. Rebî (Rebia) ilk sıralarda Müslüman oldu. Allah (c.c.) yolunda Mekke’den Medine’ye yapılan hicrete katıldı. Kendisi Ashab-ı Suffadandı.
Ashab-ı Suffa mescidi nebevinin yanında bulunan suffada barınan bir kısım sahabilerdir. Bu sahabiler genelde bekâr ve kimsesizdiler. Günlerinin büyük bir kısmını Kuran okuyarak, ilim öğrenerek geçirirlerdi. Diğer Müslümanlara yük olmamak için sağda solda odun kırıkları toplarlar bunları satarak ge-çinmeye çalışırlardı. Peygamberimizin koruması altındaydılar.
Mesud b. Rebî Hendek ve daha sonraki bütün savaşlara katıldı, peygamberimizin yanından ayrılmadı. Hicretin otu-zuncu yılında vefat etmiştir.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



===========


SALİT B. AMR (r.anh)

Ve

FÂTIMA BİNT-İ ALKAMA (r.anha)


Salît b. Amr Kureyş kavminin ileri gelenlerinden Süheyl b. Amr’ın kardeşidir. Peygamberimizle soyu Lüey b. Galib’te bir-leşir.
Annesi Havle bint-i Amr Abs’ül Yemenî’dir
Salît b. Amr ilk sıralarda Müslüman olanlardandır. Allah (c.c) yolunda yapılan Habeş hicretine hanımı ilk Müslüman-lardan Fatıma bint-i Alkama ile katıldı. Sonra Medine’ye hicret ederek iki hicreti birleştirdiler.
Salît b. Amr Bedir’den sonra yapılan bütün savaşlarda pey-gamberimizin yanında bulundu, Onunla birlikte savaştı.
Peygamberimizin İslamiyet’e davet mektubunu Hanefî ka-bilesinin ileri gelenlerinden Hevze b. Ali ile Sümame b. Üsal’el Hanefî’ye o götürdü.
Hicretin on ikinci yılında Hz. Ebu Bekir döneminde Yemâme savaşlarında şehit oldu.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.



============


AYYAŞ B. EBİ REBİA (r.anh)

Ve

ESMÂ BİNT-İ SELÂME (r.anha)


Ayyaş b. Ebi Rebia Mahzum oğullarından olup Esma bint-i Muharribe’dir.
Ayyaş b. Ebi Rebia İslam’ın azılı düşmanlarından Ebu Ce-hil Amr b. Hişam’ın aynı anneden doğma kardeşiydi.
Ayyaş b. Ebi Rebia ilk sıralarda Müslüman olmuştur. Dini için pek çok eziyet ve işkencelere katlandıktan sonra hanımı ilk Müslümanlardan Esma bint-i Selame b. Muharribe ile bir-likte Allah (c.c.) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıl-mışlar, daha sonra Medine’ye hicret ederek iki hicreti birleş-tirmişlerdir.
Ayyaş b. Ebi Rebia Yemame savaşlarında şehit oldu.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.

=============
View tersinim's Resim Albumu tersinim isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Alt 10-26-2010, 07:21   #7 (permalink)
Yeni Kullanıcı
Bilgiler
Üyelik tarihi: Oct 2010
Cinsiyet:
Mesajlar: 68
Seviye: 7 [♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥]
Aktiflik: 0 / 153
Güç: 22 / 1745
Deneyim: 15%
İletisim
Lightbulb

HUNEYS B. HUZAFE (r.anh)


Huneys b. Huzafe Sehm oğullarındandır. Annesi Zaife bint-i Hızyem’de Sehmîdir.
Huneys b. Huzafe ilk sıralarda Müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Daha sonra Mekke’den Medine’ye hicret ederek iki hicreti birleştirdi. Be-dir ve Uhud savaşlarında peygamberimizin yanında bulundu. Uhud savaşında aldığı yaralar sonucunda Medine’de şehiden vefat etti.
Huneys b. Huzafe müminlerin annelerinden Hz. Hafsa bint-i Ömer’in ilk kocasıdır.

Allah (c.c.) ondan razı olsun.



=========


ÂMİR B. REBİA (r.anh)
Ve
LEYLA Bint-i EBİ HASME (r.anha)


Âmir b. Rebia ilk sıralarda Müslüman olanlardandır. Allah (c.c) yolunda yapılan birinci ve ikinci Habeş hicretine zevcesi kendisi gibi ilk Müslümanlardan olan Leyla bin-i Ebi Hasme hanımla birlikte katılmıştır. Mekke’den Medine’ye Ebu Sele-me’den sonra ilk hicret edenler onlar olmuş, böylece iki hicreti birleştirmişlerdi.
Âmir b. Rebia bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu, onunla birlikte savaştı. Hz. Ömer’in şehit edilme-sinden sonraki ilk günlerde vefat etmiştir.

Allah (c.c.) onlardan razı olsun.



==============


ABDULLAH B. CAHŞ (r.anh)

Abdullah b. Cahş’ın annesi peygamberimizin halalarından Ümeyme bint-i Abdülmuttalib’tir. Abdullah b. Cahş peygam-berimizin halasının oğlu idi. İlk sıralarda Müslüman olmuştur. Allah (c.c.) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Mekke’ye döndükten sonra kadınlı erkekli bütün Cahş ailesi Medine’ye hicret etmiş, her iki hicreti üzerinde birleştirmiştir.
Abdullah b. Cahş Uhud’ta savaşırken elindeki kılıç kırılın-ca peygamberimiz ona bir hurma dalı uzatmış ve:
-Ey Abdullah! Al bununla savaş deyince hurma dalı keskin ve sağlam bir kılıç olmuştu. Şehid oluncaya kadar bu kılıçla savaştı. Bu mübarek kılıç Bağdat’ta Mutasım Billah döneminde bir Türk kumandan tarafından varislerinden iki yüz dinar altına satın alındı.
Abdullah b. Cahş orta boylu sık ve çok saçlı bir Zat-ı Muh-terem idi.

Allah (c.c.) ondan razı olsun.



===========




EBU AHMED ABD. B. CAHŞ (r.anh)

Ebu Ahmed Abd b. Cahş, Abdullah b. Cahş’ın anne baba bir kardeşidir. Kardeşi gibi ilk sıralarda Müslüman olmuştur. Ailesiyle birlikte Medine’ye hicret etti.
Kendisi şair ve âmâ idi. Mekke’nin aşağısını yukarısını yol göstericisi, yedicisi olmadan dolaşırdı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.

=======


HZ. CAFER B. EBU TALİB (r.anh)

Ve

ESMA Bint-i ÜMEYS (r.anha)

Hz. Cafer b. Ebu Talib peygamberimizin amcası Ebu Talib’in oğlu Hz. Ali’nin anne baba bir kardeşidir.
Hz. Cafer ilk sıralarda Müslüman oldu.
Babası Ebu Talib Kâbe’de, Hz. Ali’nin peygamberimizin sağ yanında namaza durduğunu görünce diğer oğlu Hz. Ca-fer’e:
-Haydi sende Amca Oğlunun sol tarafında namaza dur deyip Müslüman olmasına teşvik etmiş, O da peygamberimizle beraber namaz kılmıştı.
Hz. Cafer amcası Hz. Abbas’ın himayesinde büyümüştür. Allah yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine hanımı ve ilk Müslümanlardan olan Esma bint-i Ümeys ile birlikte katıldı. Hayber savaşından sonra Habeşistan’dan Medine’ye hicret edip iki hicreti birleştirdi.
Peygamberimiz Hayber’den dönüşünde onu karşısında gö-rünce:
-Ben hangisine daha çok sevineceğimi bilemiyorum. Hayber’in fethine mi yoksa Cafer’in gelişine mi? Buyurmuştu.
Hz. Cafer Habeş ülkesinde bulunurken Kureyş müşrikleri o aman henüz Müslüman olmuş olan ve Habeş necaşisinin yakında dostu olan Amr b. As’ı yanında pek çok hediyeler ol-duğu halde oradaki Müslümanları geri çevirmesi için gönder-mişlerdi.
Hz. Cafer necaşinin huzurunda yaptığı savunmada Amr b. As’ın haklarında yaptığı talep ve iddiaları çürütüp Müslüman-ların Habeş ülkesinde rahat ve emin olarak kalmalarını sağla-mıştı.
Hz. Cafer Mu’te savaşında Zeyd b. Harise’den sonra sancağı devraldı. İki kolu kesilmesine rağmen sancağı bırakmadı ve öyle şehit oldu.
Peygamberimiz bu konuda:
-Şanı yüce Allah Cafer’in kesilen ik koluna karşılık cennet-te iki kanat ihsan buyurdu. Şimdi Cafer cennette o kanatlarıyla istediği gibi uçup durmaktadır haberini vermiştir.
Hz. Cafer yoksuları sever onlarla oturur konuşurdu. Yoksul-ları evine götürür evinde ne bulunursa yedirir içirirdi. Yoksul-lar için insanların en hayırlısı en verimlisi idi. Bu nedenle peygamberimiz ona Yoksullar babası lakabını takmıştı.
Hz. Cafer peygamberimize en çok benzeyenlerden birisiy-di.

Allah (c.c.) onlardan razı olsun.


=============



MÂMER B. HÂRİS (r.anh)

Mâmer b. Hâris Cumah oğullarındadır. Annesi yine Cumah oğullarından Kuteyle bint-i Maz’un’dur.
Mâmer b. Hâris ilk Müslümanlardandır. Peygamberimiz Erkam’ın evine girmeden önce Müslüman olmuş, bütün savaş-larda peygamberimizin yanında bulunmuştur.
Mamer b. Haris Hz. Ömer’in halifeliği döneminde vefat etti.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



==================




MUTTALİB B. EZHER (r.anh)

Ve

REMLE Bint-i AVF (r.anh)

Muttalib b. Ezher Zühre oğullarındandı. Annesi Muttalib oğullarından Bükeyre bint-i Abd. Yezid’tir.
Muttalib b. Ezher ilk sıralarda Müslüman oldu. Yanında eşi ilk Müslüman kadınlardan olan Remle bint-i Avf olduğu hal-de Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmış, orada vefat etmiştir.

Allah (c.c.) onlardan razı olsun.



=============




ÂMİR B. FÜHEYRE (r.anh)


Âmir b. Füheyre Ezd kabilesi içinde doğmuş zencilerden ve Tufeyl b. Abdullah’ın kölesiydi. Annesinin ismi Füheyre ol-duğundan annesinin ismiyle anılırdı.
Âmir b. Füheyre peygamberimiz Erkam’ın evine girmeden önce Müslüman olmuştur. O Mekke’li diğer korumasız Müs-lümanlara yapıldığı gibi dininden döndürülmek için müşrik-lerce çeşitli işkencelere uğratılırdı. Kendisi çok temiz itikatlı bir Müslüman’dı.
Hz. Ebu Bekir onu Tufeyl b. Abdullah’tan satın alıp azat etti. Âmir b. Füheyre bundan sonra Hz. Ebu Bekir’in koyunla-rını gütmeye başladı.
Peygamberimiz Medine’ye hicret etmek üzere evinden çı-kıp yanında Ebu Bekir olduğu halde Sevr mağarasına gizlen-diğinde Hz. Ebu Bekir’in davarlarını mağara önüne kadar sü-rüp götürür, içeriye hem süt verir, hem de yanlarına gidip ge-len Abdullah b. Ebu Bekir’in izlerini silip örterdi.
Peygamberimizle Hz. Ebu Bekir Medine’ye doğru yola çık-tılarında o da yanlarındaydı. Böylece hicret sırasında üçüncü-nün üçüncüsü olma şeref ve mutluluğuna ulaştı.
Âmir b. Füheyre hicretin dördüncü yılında Bi’r-i Maûne faciasında müşrikler tarafından kuşatılarak şehit edilen Müs-lümanlar arasındaydı. Mızraklanarak şehit edildiğinde cesedi müşriklerin gözleri önde açıktan açığa göğe doğru ağır, ağır yükseltilmiş, görünmez olmuştu.


Allah (c.c.) ondan razı olsun.


=============

HÂTIP B. AMR (r.anh)

Hâtıp b. Amr Kureyş kabilesinin ileri gelenlerinden Süheyl b. Amr ile ilk Müslümanlardan Salît b. Amr’ın baba bir, anne ayrı kardeşidir.
Hâtıp b. Amr’ın annesi Esma bint-i Haris b. Nevfel’el Eşcaîdir.
Hâtıp b. Amr peygamberimiz Erkam’n evine girmeden önce ilk sıralarda Müslüman oldu. Allah yolunda yapılan birinci ve ikinci Habeş hicretine katıldı, ardından Medine’ye hicret ederek iki hicreti birleştirdi.
Hâtıp b. Amr Uhud savaşında bulunmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



============




EBU HUZEYFE B. UTBE B. REBİA (r.anh)

ve

SEHLE Bint-i SÜHEYL B. AMR (r.anha)

Ebu Huzeyfe b. Utbe b. Rebia, Abd. Şems b. Abd. Menaf oğullarındadır. Annesi Fatıma bint-i Safvan’dır.
Ebu Huzeyfe peygamberimiz Erkam’ın evine girmeden ön-ce ilk sıralarda Müslüman olmuş, zevcesi ilk Müslüman ka-dınlardan olan Sehle Bint-i Süheyl b. Amr ile birlikte Allah için Habeş ülkesine yapılan birinci ve ikinci hicretlere katılmış, sonrada Mekke’den Medine’ye hicret ederek iki hicreti birleştirmişlerdir.
Ebu Huzeyfe bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu. Hicretin on ikinci yılında Hz. Ebu Bekir’in halifeliği döneminde Yemâme savaşında şehit oldu.
Ebu Huzeyfe uzun boylu, güzel yüzlü, çifte dişli, şehla göz-lü bir Zat-ı Muhterem idi.

Allah (c.c.) onlardan razı olsun.



========


VÂKID B. ABDULLAH (r.anh)


Vâkıd b. Abdullah peygamberimiz Erkam’ın evine girme-sinden önce ilk sıralarda Müslüman oldu. Bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu. Hz. Ömer’in halifeliği döneminde vefat etti.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



==============



ERKAM B. EBİL’ ERKAM (r.anh)

Erkam b. Ebil’Erkam Mahzum oğullarındadır. Annesi Huzaâlardan Ümeyme b. Abdülharis’tir.
Erkam b. Ebil’Erkam, Ubeyde b. Cerrah ve Osman b. Maz’un’un Müslüman olduğu gün Müslüman oldu. Neyi ge-tirdiğini öğrenmek üzere peygamberimizin yanına gelmişti. Peygamberimiz onlara İslamiyet’i arz ve teklif etti, Kuran-ı Kerim okudu, İslam şeraitini anlattı. Onlarda Kuran’ın bir hi-dayet ve nur olduğunu şahadet ettiler.
Erkam b. Ebil’Erkam’ın oğlu Osman b. Erkam:
-Ben İslamiyet’te yedincinin oğluyumdur. Babam Erkam Müslüman olan yedi kişinin yedincisi idi demiştir.
Erkam b. Ebil’Erkam Kureyş kavminin en akıllı, en uzak görüşlü kişilerindendi.
Mekke’de Mekkelilerden ve onlar dışında Mekke’ye gire-cek olan diğer insanlardan zulme ve haksızlığa uğramış kimse bırakmamak,
Mazlumun hakkı geri alınana kadar zalime karşı mazlum-larla birlikte hareket etmek üzere ahitleşip, akitleşen,
Denizlerde bir kıl parçasını ıslatacak kadar su bulundukça,
Hira ve Sebir dağları yerlerinde durdukça ve üzerlerinde dağ tekeleri yayıldığı müddetçe bu ahit ve akitlerine bağlı ka-lacakları konusunda ant içen Hılfulfudûl ashabındandı.
Erkam b. Ebil’Erkam’ın evi Safâ tepeciğinin yanındaydı. Gelip geçeni eksik olmaz, bu nedenle girip çıkanı dikkat çek-mezdi. Peygamberimiz bu evde gizlenir, halkı İslamiyet’e bu-rada davet ederdi.
Ashap bu evde toplanır, peygamberimiz onlara bu evde kuran-ı Kerim okur ve öğretirdi.
Erkam b. Ebil’Erkam’ın evi Dar’ül İslam olarak anılırdı.
Peygamberimizin bu mübarek eve girmesi Müslümanlar arasında bir tarih başlangıcı yapılmış, İslam’a girenler Erkam’ın evinden önce ve sonra diye ikiye ayrılmışlardır.
Erkam b. Ebil’Erkam bütün savaşlarda peygamberimiz ya-nında bulundu. Hicretin elli beşinci yılında vefat etti. Cenaze namazını Sa’d b. Ebi Vakkas kıldırdı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



==================


DAR-I İSLAM’A GİRİŞ


İslam tarihinde Dar-ı İslam diye de anılan Dar-ı Erkam Erkam b. Ebil’ Erkam’ın Safa tepeciğin yanında bulunan evi olup Kâbe’nin arsası, Haremi dahilinde idi.
Erkam b. Ebil’Erkam Müslüman olduktan sonra peygambe-rimiz müşriklerden sakınarak bu mübarek eve gelip gizlenir, yanına gelenleri İslamiyet’e orada davet ederdi. Peygamberi-miz ve ashabı burada gizlice toplanırlar, burada topluca namaz kılarlardı. Yüce Allah (c.c) dinini halka açıklamasını emir bu-yurunca kadar üç yıl boyunca peygamberimiz peygamberlik işini gizlice yürütmüştür.
Peygamberimiz bu müddet içinde yanına gelen insanları Allah’ın birliğine inanmaya ve sadece Ona ibadet etmeye, Kendisinin de O’nun peygamberi olduğunu tasdike davet et-mekle uğraşmış, birçok insanlar Dar-ı Erkam’da Müslüman olmuştur.
Dar-ı Erkam Dar-ı İslam olarak seçilirken Kâbe’ye yakın ve harem dahilinde oluşu, kalabalık bir çevrede bulunuşu, giren çıkanların pek belli olmayışı, halk ile temas kolaylığı nedenle-riyle bizzat peygamberimiz tarafından seçilmişti.
Peygamberimizin Dar-ı Erkam’a giriş hadisesi ilk sıralarda Müslüman olanların Müslümanlığa giriş tarihlerinin tespitinde bir esas teşkil etmiştir. Resulallah aleyhisselam Dar-ı Erkama girmesinden önce veya sonra diye tarih düşüldü.
Peygamberimiz Hz. Ömer Müslüman oluncaya kadar bura-da kaldı. Hz. Ömer Müslüman olunca onun önerisi ve teşvi-kiyle çıkıldı.
Erkam b. Ebil’ Erkam daha sonra bu mübarek evi vakıf ola-rak kullanması için oğluna vasiyete bulundu. Bunun içinde bir vakfiye yazdırdı. Vakfiyesinde evinin Harem dahilinde bu-lunduğunu, bu nedenle dokunulmaz olduğunu, alınıp satıla-mayacağını ancak oturulup icarından yararlanılabileceğini be-lirtiyordu.
Bu gün Dar-ı Erkam yıkılıp arsası Harem arsasına katılmış-tır.


=================
View tersinim's Resim Albumu tersinim isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Alt 10-26-2010, 07:22   #8 (permalink)
Yeni Kullanıcı
Bilgiler
Üyelik tarihi: Oct 2010
Cinsiyet:
Mesajlar: 68
Seviye: 7 [♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥]
Aktiflik: 0 / 153
Güç: 22 / 1745
Deneyim: 15%
İletisim
Lightbulb

ÂKİL B. EBİ BÜKEYR (r.anh)
HALİD B EBİ BÜKEYR (r.anh)
ve
İYAS B. EBİ BÜKEYR (r.anh)


Âkil b. Ebi Bükeyr kardeşleri Halid, İyas ve Âmir ile birlikte peygamberimiz Erkamın evine girmeden önce ilk sıralarda Müs-lüman olmuşlardır.
Âkil b. Ebi Bükeyr’in ismi Gafil iken peygamberimiz Âkil’e çevirmiştir.
Ebi Bükeyr ailesi Mekke’deki evlerini kapatarak geride hiç bir kimselerini bırakmadan kadın erkek, çoluk çocuk Medine’ye hicret etmişlerdir.
Âkil b. Ebi Bükeyr katıldığı Bedir savaşında şehit düştü.
Kardeşi Hâlid b. Ebi Bükeyr Bedir ve Uhud savaşlarına katıldı. Reci faciasında şehit edildi.
İyas b. Ebi Bükeyr bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu.
Âmir b. Ebi Bükeyr bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.

==========


NUAYM (NAHHAM) B. ABDULLAH (r.anh)

Nuaym (Nahham) b. Abdullah Adiyy b. Kâ’b oğullarındandır. Annesi de Adiyy b. Kâ’b oğullarından Ebî Harb. Halef’in kızıdır.
Nuaym (Nahham) b. Abdullah ilk sıralarda Müslüman oldu fakat müşriklerden korkarak Müslümanlığını gizli tuttu.
Nuaym (Nahham) b. Abdullah Hudeybiye günlerinde peygam-berimizin yanına hicret etti. Bundan sonra olan bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu.
Peygamberimiz onun hakkında:
-Cennete girince orada Nuaym’ın öksürüğünü işittim buyurmuş ona Nahham = Öksüren ismini vermiştir.
Nuaym (Nahham) b. Abdullah hicretin on beşinci yılında yapı-lan Yermük savaşında şehit olmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


=============




HÂTIP B. HÂRİS (r.anh)

ve

ÜMMÜ CEMİL FATIMA Bint-i MÜCELLEL (r.anha)

Hâtip b. Haris Cumah oğullarından olup annesinin adı Kuteyle bint-i Maz’undur.
Hâtip b. Haris, Mâmer b. Haris’in baba anne bir kardeşidir.
Hâtip b. Haris ilk sıralarda Müslüman oldu. Allah yolunda ya-pılan ikinci Habeş hicretine kendisi gibi ilk sıralarda Müslüman olan zevcesi Ümmü Cemil Fatıma bint-i Mücellel ile katıldı ve orada vefat etti.
Zevcesi Ümmü Cemil Fatıma bint-i Mücellel ise Habeş ülkesinde doğan oğlu Abdullah’ı yanına alarak Hz. Cafer ile birlikte bir gemiye binerek Medine’ye hicret etti, iki hicreti birleştirdi.

Allah (c.c.) onlardan razı olsun.




===================


HATTAB B. HÂRİS (r.anh)
ve
FÜKEYHE Bint-i YESAR (r.anha)

Hattab b. Haris Cumah oğullarından olup annesi Kuteyle bint-i Maz’un’dur. Hattab b. Haris, Hâtip b. Haris ile Mâmer b. Haris’in baba anne bir kardeşidir.
Hattab b. Haris ilk sıralarda Müslüman oldu ve Allah yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine zevcesi ilk Müslüman kadınlardan olan Fükeyhe bint-i Yesar ile katılmış ise de yolda vefat etmiştir.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.



==============


SÂİB B. OSMAN (r.anh)

Saib b. Osman b. Maz’un b. Habib (Hubeyb) Osman b. Maz’un’un oğludur. Cumah oğullarından olup annesi Süleym oğul-larından Havle bint-i Hakim’dir.
Saib b. Osman ilk sıralarda Müslüman olmuş Allah (c.c) yolun-da yapılan ikinci Habeş hicretine babası ve amcaları ile birlikte katılmış, sonra Medine’ye de hicret ederek iki hicret birleştirmiştir.
Bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu. Peygam-berimiz onu Buvat gazasına çıkarken Medine’de yerine vekil olarak bırakmıştı.
Saib b. Osman peygamberimizin ok atıcı ashabındandı. Hicretin on ikinci yılında Yemame savaşında yaralandı sonrada şehiden vefat etti.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



===============



HÂLİD B. HIZAM (r.anh)


Halid b. Hizam, Hakim b. Hizam’ın kardeşi, Hz. Hatice’nin kardeşinin oğlu idi.
Annesi Ümmü Hakim Fahite bint-i Züheyr’dir.
Halid b. Hizam ilk sıralarda Müslüman oldu. Allah (c.c.) yo-lunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmışsa da yolda bir yılan tarafından sokularak vefat etmiştir.

Allah (c.c.) ondan razı olsun.




==============




ESVED B. NEVFEL (r.anh)

Esved b. Nevfel b. Hüveylid’in annesi Ümmü Leys bint-i Ebî Leys b. Müsafir’dir.
Bazı kaynaklarda annesinin Fürey’a bint-i Adiyy b. Nevfel ol-duğu kaydı vardır.
Esved b. Nevfel Hz. Hatice’nin kardeşin oğlu, Varaka b. Nevfel’inde amcasın oğlu idi.
Esved b. Nevfel ilk sıralarda Müslüman olup Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmıştır.

Allah (c.c) ondan razı olsun.




===============




AMR B. ÜMEYYE (r.anh)


Amr b. Ümeyye b. Haris’in annesi Âtike (Zeybep) bint-i Halid’tir.
Mekke’de ilk sıralarda Müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı ve orada vefat etti.
Kaynaklar Recî seferine katılan ashaptan bir Amr b. Ümeyye’den bahseder. O, Amr b. Ümeyye Ed’Damrî’dir. Başka bir Amr b. Ümeyye’dir. Sadece isim benzerliği vardır.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.



==============



YEZİD B. ZEM’A (r.anh)

Yezid b. Zem’a b. Esved’in annesi Kureybetülkübra bint-i Ebi Ümeyyedir ki peygamberimizin zevcelerinden, müminlerin annele-rinden Ümmü Seleme’nin kardeşidir.
Yezid b. Zem’a ilk sıralarda Müslüman olmuş olup Allah (c.c.) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmıştır.
Yezid b. Zem’a kureyşîlerin eşrafından, ileri gelenlerindendi. Kendisi cahiliye devrinde müşriklerin müşaviri, danışmanı konu-munda idi. Müşrikler bir iş üzerinde karara varamayıp tereddüde düştüklerinde o işi Yezid b. Zem’a’ya arz ve havale ederlerdi. Yezid b. Zem’a o işi yapılmasına uygun görürse susar, uygun görmezse müdahale ederdi.
Yezid b. Zem’a Taif savaşı sırasında Cenah adlı sert başlı atını kontrol edemeyip Taif kalesinin dibine kadar yaklaşmıştı.
Taiflilere:
-Siz bana aman verinde sizinle konuşup aranızı bulayım dedi. Onlarda bunu kabul etmiş göründüler. Yezid b. Zem’a onlara doğ-ru biraz daha yaklaşınca oklayıp şehit ettiler.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


===================



EBÜRRUM B. UMEYR (r.anh)


Ebürrum b. Ümeyr’in annesi Rumiyye olup Mus’ab b. Umeyr’in baba bir kardeşidir.
Cahiliye döneminde ismi Abd. Menaf idi. Müslüman olunca bu ismini bıraktı.
Ebürrum b. Ümeyr Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Sonra Medine’ye hicret ederek iki hicreti birleş-tirdi.
Ebürrum b. Ümeyr Uhud savaşında bulunmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.




=====================




KAYS B. ABDULLAH (r.anh)
ve
BEREKE Bint-i YESAR (r.anha)


Kays b. Abdullah Esed b.Huzeyme oğullarındandır. Kays b. Abdullah Benî Esedlerden Ubeydullah b. Cahş ve zevcesi daha son-ra müminlerin annesi olacak olan Hz. Ümmü Habibe ile aralarında dadılık, süt annelik ilişkisi vardı.
Kays b. Abdullah ilk sıralarda Mekke’de Müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine ilk sıralarda Müslüman olan kadınlardan zevcesi Bereke bint-i Yesar ile birlikte katılmıştır.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.


============



FİRAS B. NADR (r.anh)


Firas b. Nadr b. Haris Abdüddar oğullarındandır. Annesi Zeyneb bint-i Nebbaş’el Temimî’dir.
Firas b. Nadr ilk sıralarda Müslüman olmuş olup Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmıştır.

Allah (c.c.) ondan razı olsun.



============




CEHM B. KAYS (r.anh)
ve
HARMELE (HUREYMİLE) bint-i ABD (r.anha)

Cehm b. Kays Abdüddar oğullarındandır. Annesi Rühey- me’dir.
Cehm b. Kays ilk sıralarda Mekkede Müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine zevcesi ilk müslüman kadınlardan olan Harmele (Hureymile) Bint-i Abd (Abdüles- ved) hatunla birlikte katılmıştır.
Harmele hatundan Habeş ülkesinde biri kız diğer erkek iki ev-ladı olmuştu, orada vefat etmiştir.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.



==========



MUAYKIB B. EBİ FATIMA (r.anh)


Muaykıb b. Ebî Fatıma’el devsî el’Ezdî, Abd. Şems oğullarının müttefiki idi. Bazı kaynaklarda onun köle ve Ebu Uhayha Said b. As’ın azatlısı olduğu bildirilmektedir.
Muaykıb b. Ebî Fatıma Mekke’de ilk sıralarda müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı, sonrada Medine’ye, peygamberimizin yanına hicret edip iki hicreti birleş-tirmiştir.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



===============

ŞURAHBİL B. HASENE (r.anh)


Şurahbil b. Hasene’nin babası Abdullah b. Muta’ b. Amr’el Kindîdir. Analığı Hasene’ye nispet edilir. Hasene, Cumah oğulla-rından Mâmer b. Habib’in azatlı cariyesi ve Süfyan b. Mâmer’in zevcesi idi. Şurahbil, Hasene’nin öz oğlu değil evlatlığıdır.
Şurahbil b. Hasene Kureyşîlerin ileri gelenlerinden biri idi. İlk sıralarda müslüman olmuş, Alah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmış sonra da Medineye hicret ederek iki hicreti bir-leştirmiştir.
Pek çok savaşlarda peygamberimizin yanında bulunan Şurahbil b. Hasene hicretin on sekizinci yılında Şam Avenas taununda vefat etti.

Allah (c.c) ondan razı olsun.





=============



HÂRİS B. HÂLİD (r.anh)
ve
REYTA Bint-i HÂRİS (r.anha)



Haris b. Halid b. Sahr b. Âmir, Teym b. Mürre oğullarındandır. Annesi Yemenli bir kadındır.
Haris b Halid Hz. Ebu Bekir’in dayısının oğlu idi. Hz. Ebu Be-kir’in annesi Ümmülhayr, Sahr b. Amir’in kızıydı.
Haris b. Halid ilk sıralarda Mekke’de müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine ilk müslaman kadın-lardan olan zevcesi Reyta bint-i Haris hatun ile birlikte katıldı. Hz. Ebu Bekir’de hicret etmek üzere yanlarındaydı. Kafile Birkülguma denilen mevkiye varınca Kâre kabilesinin seyyidi ve ulusu İbnüddugine ile karşılaştılar.
İbnüddugine Hz. Ebu Bekir’i tanıyor, onun kavmi için hayırlı bir kişi olduğunu biliyordu. Bu yüzden Onun başka bir ülkeye hic-ret edip gitmesini istemedi. Ona:
-Ey Kuhafenin oğlu! Sen kavmin içinde şerefli bir konumda olan hayırlı bir kişisin. Senin başka bir ülkeye gidip orayı yurt edinmen hiç doğru olmaz deyip yolundan çevirmek istedi.
Hz. Ebu Bekir’de ona:
-Ey İbnüddugine! Yanımda aile halkımdan bir zat vardır. Onu ve ailesini bırakamam. Beni geri çevirme konusunda sen bu özrümü kabul et dedi.
Bunun üzerine İbnüddugine:
-Ey Ebu Bekir! Bırak onu yüzü doğrultusunda gitsin sende kabilenin yanına dön dedi. Fakat Hz. Ebu Bekir Haris b Halid’i bırakmak istemedi. Bu nedenle:
-Ben senin şu söylediğini yaparsam yol arkadaşlık hakkını gö-zetmek nerede kalır? Ben onlarla birlikte yola çıkmış bir kişiyim dedi.
Hz. Ebu Bekir’in gerçekte geri dönmek istediğini ancak yol ar-kadaşlık hakkı için dönmediğini fark eden Haris b. Halid.
-Ey kız kardeşimin oğlu! Geri dönmen sana helaldir. İstersen geri dönüp git. Bende arkadaşlarımla birlikte yoluma devam edeyim dedi. Ebu Bekir geri döndü, Haris b. Halid ve arkadaşları yollarına devam ettiler, Habeş ülkesine vardılar.
Haris b. Halid’in Musa, Aişe, Zeynep ve Fatıma isimlerindeki çocukları Habeş ülkesinde doğdu.
Habeş ülkesinden Medine’ye hicret için dönerlerken yolda iç-tikleri sudan Haris b. Halid’in zevcesi Reyta Hatun ile çocukları öldüler.
Kaynaklardan bazılarının bildirdiğine göre yalnız Fatıma is-mindeki kız çocuğu kurtulmuş, diğerleri ölmüştür. Yine bazı kay-naklara göre Haris b. Halid dışında sağ kalan olmamıştır.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.


===============



AMR B. OSMAN (r.anh)

Amr b. Osman b. Amr, Teym b. Mürre oğullarındandır. Annesi Hind bint-i Beyya’dır.
Amr b Osman ilk sıralarda müslüman olmuş ve Alah (c.c) yo-lunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmış, Kadisiye savaşında şehit olmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



=============



SELEME B. HİŞAM (r.anh)


Seleme b. Hişam b. Mugire, Mahzum oğullarındandır. Annesi Dubâa bint-i Âmir’dir.
Seleme b. Hişam peygamberimizin azılı düşmanlarından Ebu Cehil Amr b. Hişam’ın kardeşi, Halid b. Velid’in amca oğlu idi.
Seleme b. Hişam ilk sıralarda müslüman oldu. Allah (c.c) yo-lunda yapılan ikinci Habeş hicretne katıldı. Sonra tekrar Mekke’ye döndü. Mekke’ye dönünce Ebu Cehil tarafından yakalanıp hapse-dildi. Dövülmek aç ve susuz bırakılmak gibi işkencelere uğratıldı. Bu durum Hendek savaşından sonrasına kadar devam edip gitmiş, Hendek savaşından sonra kaçıp Medine’ye, peygamberimizin ya-nına gelmiş ve ondan hiç ayrılmamıştır.
Seleme b. Hişam Hz. Ebu Bekir döneminde hicretin on dördün-cü yılında Şam üzerine gönderilen orduya katılıp Mercüssuffer’de Rumlarla yapılan savaşta şehit olmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



==========


HAŞİM B. EBİ HUZEYFE (r.anh)


Haşim b. Ebi Huzeyfe Mahzum oğullarından olup annesi Ümmü Huzeyfe bint-i Esed’tir.
Haşim b. Ebi Huzeyfe ilk sıralarda müslman olmuş Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmıştır.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



==================




HEBBAR B. SÜFYAN (r.anh)


Hebbar b. Süfyan b. Abdülesed mahzum oğullarından olup an-nesi Âmir b. Lüey oğullarından Amr b. Abd. Vüdd’ün kız kardeşi-dir.
Hebbar b. Süfyan Mekke’de ilk sıralarda müslüman oldu ve Allah (c.c) yolunda yaılan ikinci Habeş hicretne katıldı. Daha sonra Medineye geldi. Ecnadeyn savaşında şehit olmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


===========


ABDULLAH B. SÜFYAN (r.anh)


Abdullah b. Süfyan Mahzum oğullarından olup Hebbar b. Süfyan’ın anne baba bir kardeşidir.
Abdullah b. Süfyan Mekkede ilk sıralarda Müslüman oldu. Al-lah (c.c) yolunda yaılan ikinci Habeş hicretine kardeşi ile birlikte katıldı.
Abdullah b. Süfyan Yermük savaşında şehit olmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


==================


MÂMER B. ABDULLAH (r.anh)

Mâmer b. Abdullah Adiyy oğullarından olup annesi Eş’arîlerden bir kadındır.
Mamer b. Abdullah Mekke’de ilk sıralarda Müslüman oldu ve Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Medine’ye gelerek peygamberimizden ayrılmadı.
Mamer b. Abdullah veda haccında peygamberimizi traş etme şerefine kavuşmuştur.

Allah (c.c) ondan arzı olsun.



==========




ADİYY B. NADLE (r.anh)


Adiyy b. Nadle Adiyy oğullarından olup annesi bint-i Mes’ud b. Huzafedir.
Adiyy b. Nadle Mekkede ilk sıralarda müslman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan Habeş hicretine oğlu Numan ile katıldı ve orada vefat etti.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



==========



URVE B. ÜSASE (r.anh)


Urve b. Üsase (Ebi Üsase) Adiyy oğullarından olup annesi Nabiga bint-i Huzeyme (Harmele) el Anezîdir.
Urve b. Usase Amr b. As’ın aynı anneden doğma kardeşi idi.
Urve b. Usase ilk sıralarda Mekkede Müslüman olmuş olup Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmıştır.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


============





MES’UD B. SÜVEYD (r.anh)


Mesud b. Süveyd Adiyy oğullarından olup annesi Atike bint-i Abdullah’tır.
Abdullah b. Süveyd Mekkede ilk sıralarda Müslüman olmuş olup Allah (c.c) yolunda Medine’ye hicret eden yetmiş kişilik kafi-leye katılmıştır.
Mesud b. Süveyd Mu’te’de Rumlarla yapılan savaşta şehit ol-muştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


===========
View tersinim's Resim Albumu tersinim isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Alt 10-26-2010, 07:23   #9 (permalink)
Yeni Kullanıcı
Bilgiler
Üyelik tarihi: Oct 2010
Cinsiyet:
Mesajlar: 68
Seviye: 7 [♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥]
Aktiflik: 0 / 153
Güç: 22 / 1745
Deneyim: 15%
İletisim
Lightbulb

ABDULLAH B. HUZAFE (r.anh)


Abdullah b. Huzafe b. Kays Sehm oğllrından olup annesi Benî Haris b. Abd-i Menatlardan Temîme bint-i Hursandır.
Abdullah b. Huzafe Mekke’de ilk sıralarda müslüman ol-du. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Hebeş hicretine katıldı.
Peygamberimizin islama davet mektunumu İran Kisrasına götürüp teslim eden Abdullah b. Huzafe’dir.
Abdullah b. Huzafe Hz. Ömer’in halifeliği döneminde Rumlarla yapılan savaşta esir düştü. Hz. Ömer onun serbest bırakılması için Bizans kayzeri Kostantin’e mektup yazdı.
Abdullah b. Huzafe Hz. Osman döneminde vefat etmiştir.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



================



KAYS B. HUZAFE (r.anh)

Kays b. Huzafe b. Kays, Sehm oğullarından olup Abdullah b. Huzafe’nin baba anne bir kardeşidir.
Kays b. Huzafe Mekke’de ilk sıralarda Müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine kardeşi Ab-dullah b. Huzafe ile katıldı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


==============




HİŞAM B. AS (r.anh)


Hişam b. As b. Vail, Sehm oğullarından olup Amr b. As’ın küçük kardeşidir. Babası As b. Vail peygamberimizin azılı düşmanlarındandı.
Annesi Mahzum oğullarından Ümmü Harmele bint-i Hişam’dır.
Hişam b. As Mekke’de ilk sıralarda müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Bir yanlış-lık sonucu peygamberimizin müşriklerle anlaştığı haberini alınca Mekke’ye döndü. Peygamberimizin yanına, Medine’ye hicret etmek istedi ise de müşrikler ona engel olup Hendek savaşına kadar hapsettiler.
Hişam b. As Ecnadeyn savaşında Rumlarla kaharamanca savaştıktan sonra şehit olmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



===============



EBU KAYS B. HÂRİS (r.anh)


Ebu Kays b. Haris b. Kays Sehm oğullarındandır. Annesi Benî Hadramîlerden Ümmü Veled idi.
Ebu Kays b. Haris Mekkede ilk sıralarda Müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Daha sonra Medine’ye hicret ederek iki hicreti birleştirdi. Uhud ve ondan sonraki bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulunmuş, hicretin on ikinci yılında yapılan Yemâme savaşın-da şehit olmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



=============



MAHMİYE B. CEZ’ (r.anh)


Mahmiye b. Cez’ b. Abd. Yagus Zübeydî Asgarlardan olup annesi Hind Havle bint-i Avf b. Züheyr b. Hamata’el Himyerîdir.
Mahmiye b. Cez’ Hz. Abbas’ın zevcesi Ümmül Fadl Lübâbe bint-i Hâris’in kardeşi idi.
Mahmiye b. Cez’ Mekke’de ilk sıralarda Müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı. Daha sonra peygamberimizin yanına gelip Benî Mustalık gazvesine ve ondan sonraki bütün savaşlara katılmıştır.

Allah (c.c) ondan razı olsun.




==============





SÜFYAN B. MÂMER (r.anh)
ve
HASENE HATUN


Süfyan b. Mâmer b. Habîb Cumah oğullarından olup anne-si Ümmül Veled’tir.
Süfyan b. Mâmer Mekkede ilk sıralarda Müslüman oldu ve Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeşi hicretine zevcesi Hasene hatun ile birlikte katıldı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.




===========




SEKRAN B. AMR (r.anh)
ve

ÜMMÜLMÜMİNİN
Hz. SEVDE Bint-i ZEM’Â (r.anha)

Sekran b. Amr b. Abd. Şems’in annesi Hubba bint-i Kays b. Dübeys’tir.
Sekran b. Amr Mekke’de ilk sıralarda Müslüman oldu ve Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine zevcesi ilk Müslüman kadınlardan olan Hz. Sevde bint-i Zem’â ile katıldı. Gâranik olayından sonra Mekke’ye dönmüş ve orada vefat etmiştir.
Daha sonra zevcesi Hz. Sevde bint-i Zem’â müminlerin annelerinden biri olma şerefine ermiştir.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.


=================




MÂLİK B. ZEM’Â (r.anh)
ve

AMRE (UMEYRE) Bint-i SÂDİ (r.anha)


Malik b. Zem’â b. Kays. Abd. Şems Mekke’de ilk sıralarda müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hic-retine zevcesi Amre (Umeyre) bint-i Sâdi b. Vakdan ile katıl-mıştır.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.



=================



İBN. ÜMMÜ MEKTUM B. KAYS (r.anh)


İbn Ümmü Mektum b. Kays’ın ismi Abdullah veya Amr’dır. Annesi Ümmü Mektum Âtike bint-i Abdullah b. Ankese’dir.
İbn. Ümmü Mektum Hz. Hatice’nin dayısının oğlu ve âmâ idi.
İbn Ümmü Mektum Mekke’de ilk sıralarda Müslüman ol-du. Kuran okutmak üzre Mus’ab b. Umeyr ile birlikte Medi-ne’ye gitti.
Peygamberimizin mescidinde Bilâl-i Habeşî ile birlikte müzezzinlik ederdi.
Peygamberimiz savaşlara, seferlere çıkacağı zaman onu namaz kıldırmak üzere bazen Medine’de vekil bıraktığı ol-muştur.
İbn. Ümmü Mektum âmâ olmasına rağmen savaşlara katı-lırdı. Son olarak Kadisiye savaşına katılmış, dönüşünde Me-dine’de vefat etmiştir.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


==============


AMR B. HÂRİS (r.anh)


Amr b. Hâris b. Züheyr b. Ebî Şeddat’ın annesi Hind bint-i Mudarreb b. Amr’dır.
Amr b. Hâris ilk sıralarda Müslüman oldu ve Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı, oradan Medi-ne’ye hicret ederek iki hicreti birleştirdi.
Amr b. Hâris Bedir savaşında bulunmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



===============




OSMAN B. ABD. GANM (r.anh)


Osman b. Abd. Ganm b. Züheyr Hilâl oğullarından olup annesi Bint-i Abd. Avfb. Abd. b.Haris bç Zühre’dir.
Osman b. Abd. Ganm, Abdurrahman b. Avf’ın halaoğludur.
Osman b. Abd. Ganm Mekke’de ilk sıralarda müslüman oldu. Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıl-mış, daha sonra Hz. Cafer ile birlikte Medine’ye, peygamberi-mizin yanına gelmiştir.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



=================




SA’D (SAİD) B. ABD. KAYS (r.anh)


Sa’d (Said) b. Abd. Kays b. Lekît Ümeyye oğullarındadır. Mekkede ilk sıralarda Müslüman olmuş, Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmış, Hz. Cafer’den önce Medine’ye peygamberimizin yanına gelmiştir.

Allah (c.c) ondan razı olsun.




===========



ABDULLAH B. HÜBEYB (r.anh)


Abdullah b. Hübeyb b. Üheyb Kinâne’lerdendir. Annesi Ümmü Nevfel b. Hüveylid b. Esed olup Hz. Hatice’nin karde-şinin kızıdır.
Abdullah b. Hübeyb Mekke’de ilk sıralarda müslüman ol-du. Medine’ye peygamberimizin yanına hicret etmiş, Uhud savaşında şehit olmuştur.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



=================



ABDURRAHMAN B. HÜBEYB (r.anh)


Abdurrahman b. Hübeyb b. Üheyb Kinâneler’den olup Abdullah b. Hüveyb’in anne baba bir kardeşidir.
Abdurrahman b. Hübeyb Mekkede ilk sıralarda müslüman oldu ve Medine’ye peygamberimizin yanına hicret etti. Uhud savaşında şehit oldu.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


================





EBÛ SEBRE B. EBİ RUHM (r.anh)
ve

ÜMMÜ KÜLSÜM Bint-i SÜHEYL B. AMR (r.anha)

Ebu Sebre ilk sıralarda Mekke’de Müslüman oldu ve Allah (c.c) yolunda yapılan birinci Habeş hicretine yalnız, ikinci Ha-beş hicretine de zevcesi ilk sıralarda Müslüman olan Ümmü Külsüm Süheyl b. Amr ile birlikte katıldı. Sonra Medine’ye de hicret ederek bütün hicretleri üzerlerinde birleştirdiler.
Ebu Sebre bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bu-lundu. Hz. Osman’ın halifeliği döneminde vefat etmiştir.

Allah (c.c) onlardan razı olsun.



==================



MIKDAD B. AMR (ESVED) (r.anh)


Mıkdad b. Amr b. Sâlebe’nin annesi Amr b. Sâlebe’den sonra Esved b. Abd. Yagus ile evlenmiş olup Esved b. Abd. Yagus’ta Mıkdat’ı oğul edindiğinden o Mıkdad b. Esved adıyla da anılır.
Mıkdad b. Amr Mekke’de ilk sıralarda müslüman olmuş-tur. Müslümanlığını açıklamaktan çekinmeyen yedi İslam mü-cahitlerinden olup Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katılmış, Medine’ye de hicret ederek iki hicreti bir-leştirmiştir.
Mıkdad b. Amr bütün savaşlarda peygamberimizin yanın-da bulundu. Ashabın sayılı okçularındandı.
Mıkdad b. Amr uzun boylu, esmer tenli, büyük ve geniş karınlı, çok saçlı, büyük gözlü, çatık kaşlı, ince burunlu, iri yapılı ve heybetli bir zat-ı Muhterem idi.
Mıkdad b Amr hicretin otuz üçüncü yılında vefat etmiştir. Cenaze namazını Hz. Osman kıldırdı ve Baki mezarlığına def-nedildi.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


=============


CUAYL B. SÜRÂKA (r.anh)

Cuayl b. Sürâka Damre’lerdendir. Damreler Abd. Menat b. Kinânelerin bir koludur. Bazı kaynaklarda Benî Gifarlardan ya da Salebîlerden olduğu yazılıdır.
Cuayl b. Sürâka Mekke’de ilk sıralarda müslüman oldu. Bedir dışındaki bütün savaşlarda peygamberimizin yanında bulundu. O’ndan hiç ayrılmadı.
Cuayl b. Süraka kısa boylu, çirkin görünüşlü bir zat idi. Bu nedenle kendisine Cuayl (Bok böceği) ismi verilmişti.
Fakat kendisi muhacirlerin fakirlerinden, iyi amelli, pek çok manevi güzellikleri üzerinde birleştirmiş bir zat-ı muhte-remdir. Dış görünüşün fazla önemli olmadığının canlı örneği gibidir. Üzerinde topladığı faziletler nedeniyle peygamberi-mizin yanında çok kıymetli idi.
Resulallah onun hakkında:
-Varlığım kudret elinde olan Allah’a yemin ederim ki yer yüzü (kabile reisi olupta kötü halli kişileden olan) Uyeyne ve Akra gibi kimselerle dolup taşsa Cuayl b. Süraka onların tü-münden daha hayırlıdır buyurmuştur.
Cuayl b. Sürâka Benî Kurayza savaşında bir gözünü kay-betmişti.

Allah (c.c) ondan razı olsun.

=================




YÂSİR B. ÂMİR (r.anh)


Yâsir b. Âmir b. Malik Mezhıc’lerin Malik b. Üded oğulla-rındandır.
Yâsir b. Âmir kerdeşleri Hâris ve Mâlik ile diğer kardeşle-rini aramak için Yemen’den Mekke’ye gelmişlerdi. Hâris ile Mâlik Yemen’e dönmüş Yâsir ise Mekke’de kalıp Ebu Huzeyfe b. Mugire’nin andlaşmalısı olmuş, o da onu kadın kölesi Sü-meyye bint-i Huyyat (Hubat) (Hubbat) ile evlendirmişti. Ammar b. Yâsir doğurunca Ebu Huzeyfe Sümeyye hatunu azat etmiştir.
Yâsir’in Sümeyye hatundan Ammar’dan başka Abdullah isminde bir oğlu daha oldu.
Yâsir b. Âmir ailesi Ebu Huzeyfe’ye bağlılıklarını devam ettirdiler, yanından ayrılmadılar.
Yâsir b. Âmir Mekke’de ilk sıralarda Müslüman oldu. Kendisi hanımı ve oğulları en ağır işkencelere uğratıldılar. Yâsir b. Âmir işkenceler altında Müslüman olarak can verdi.
Yâsir b. Âmir Allah yolunda can veren ilk İslam şehididir.

Allah (c.c) ondan razı olsun


==============



ABDURRAHMAN B. HÜBEYB (r.anh)


Abdurrahman b. Hübeyb b. Üheyb Kinâneler’den olup Abdullah b. Hüveyb’in anne baba bir kardeşidir.
Abdurrahman b. Hübeyb Mekkede ilk sıralarda müslüman oldu ve Medine’ye peygamberimizin yanına hicret etti. Uhud savaşında şehit oldu.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


================





UTBE B. GAZVAN (r.anh)


Utbe b. Gazvan b. Câbir Mekke’de ilk sıralarda Müslüman oldu ve Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine ka-tıldı. Oradan Mekke’ye döndü ve hemen Medine’ye hicret ederek iki hicreti birleştirdi.
Bütün savaşlarda peygamberimizn yanında bulundu. As-habın sayılı okçularındandı. Hz. Ömer onu Basra valiliğine tayin etmiştir. Hicretin onyedinci yılında Basrada vefat etti.
Utbe b. Gazvan uzun boylu ve güzel yüzlüydü. Gözlerinin akı biraz kırmızıya çalardı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.

==============



SÜHEYB B. SİNAN (SÜHEYB-İ RUMİ) (r.anh)


Süheyb b. Sinan’ın annesi Temim oğullarından Selma bint-i Kaîd b. Mehid’tir.
Süheyb b. Sinanın babası ve amcası Kisra’nın Übülle vali-siydi. El Cezire ve Musul yakınlarındaki bir karyede oturmak-taydılar.
Bu karye Rumlar tarafından baskına uğrayıp yağmalanmış, henüz bir çocuk olan Süheyb’te esir edilerek götürülmüş Rum-ların arasında büyümüştü. Bu nedenle Arapçası biraz Rumcaya çalardı.
Büyüdüğü yerin Denizli’nin Tavas ilçesi olduğu rivayet edilir.
Büyüyünce Rum efendileri onu Kelb kabilesinden birine sattılar. Satın alan onu Mekke’ye getirip tekrar satışa çıkardı. Mekke’nin tanınmış kişilerinden Abdullah b. Cüd’an da satın alarak azat etti.
Bazı eserlerde Süheyb b. Sinan’ın ailesi ve çocukları kay-nak gösterilerek; onun esir edildikten sonra satılmadığını, kendisi çocukluktan kurtulup büluğ çağına erince Rumların yanından kaçarak Mekke’ye geldiğini, Abdullah b. Cüd’an’ın antlaşmalısı olarak Mekke’de kaldığını bildirmektedir.
Süheyb b. Sinan nübüvvet gelmeden öncede peygamberi-mizle tanışır, görüşürdü. Bu nedenle peygamberimizi çok ya-kından ve iyi tanımaktaydı.
Peygamberimizin yeni bir din getirdiğini duyunca yanına gitmeye ve ne getirdiğini öğrenmeye karar verdi. Peygambe-rimiz o sıralarda Dar-ı Erkamdaydı.
Dar-ı Erkamın kapısı önünde Ammar b. Yasir ile karşılaştı. İkisi de peygamberimizin yanına gitmeye niyetlenmekte fakat ortam şartları nedeniyle niyetlerini gizlemekteydiler. Sonunda birbirlerini teşvik edip cesaretlendirerek peygamberimizin huzuruna girdiler. Peygamberimiz onlara Kuran-ı Kerim oku-du, islamiyet’i arz ve teklif etti. Onlarda hemen müslüman ol-dular. O gün akşama kadar Dar-ı Erkamda peygamberimizin yanında gizlendiler. Akşam olunca da gizlice çıktılar.
Süheyb b. Sinan Ammar b. Yasir gibi müslümanlığını açık-lamaktan çekinmeyen ilk yedi mücahitten birisiydi. Mekke’de Allah (c.c) yolunda uğratıldıkları ağır işkencelere sabredip kat-lanan mümin ve Müslümanlardandı.
Süheyb b. Sinan nesi var, nesi yoksa Mekke’de müşriklere bırakarak peygamberimizin arkasından Medine’ye hicret etti. Ona Kûba köyünde varıp kavuştu.
Peygamberimiz onun her şeyini Mekke’de müşriklere bı-rakıp ardı sıra Medine’ye nicret ettiğini duyunca:
-Ya Ebu Yahya! Satış kârlı çıktı, satış kârlı çıktı buyurdu. Mekkede müşriklere bırakmak zorunda kaldığı malı ve mül-küne karşılık Allah’ın (c.c) onu çok daha güzel bir şekilde ödüllendireceği müjdesini verdi.
Süheyb b. Sinan bütün savaşlarda peygamberimizin ya-nında bulundu. Ondan hiç ayrılmadı.
Hicretin otuz sekizinci yılında Medine’de vefat etmiş olup, Baki mezarlığına defnedilmiştir.
Süheyb b. Sinan orta boylu, kızıl benizli, çok saçlı bir Zat-ı Muhterem idi.
Allah (c.c) ondan razı olsun.


=================


MUS’AB B. UMEYR (r.anh)


Mus’ab b. Umeyr Abdüddar oğullarından olup peygambe-rimizin soyu ile soyu Kusayy b. Kilab’ta birleşir.
Mus’ab b. Umeyr’in annesi Hunas bint-i Malik’tir.
Mus’ab b. Umeyr peygamberimizin Dar-ı Erkamda halkı İslam’a davet ettiğini işitince hemen yanına gelip ilk sıralarda Müslüman oldu, ancak Müslümanlığını annesinden ve kav-minden korkarak gizli tuttu. Gizli, gizli peygamberimizin ya-nına gider gelirdi. Fakat müşriklerden Osman b. Talha onun namaz kıldığını görünce gidip kavmine ve annesine haber verdi. Onlarda Mus’ab’ı tutup hapsettiler. Allah (c.c) yolunda yapılan birnci Habeş hicretine katılıncaya kadar serbest bı-rakmadılar.
Musab bir müddet sonra Habeş ülkesinden Mekkeye geri geldi. Fakat gerek ailesinin, gerekse kavminin baskısına daya-namayarak ikinci Habeş hicretine de katıldı. Böylece her iki Habeş hicretini birleştirme şerefine erdi.
Peygamberimiz onu İbn. Ümmü Mektum ile Kur’an öğret-meni ve imam olarak Medine’ye gönderdi. Böylece Medine’ye ilk hicret eden Müslümanlardan biri olma şerefine de nail ol-du.
Mus’ab b. Umeyr İslam için her çeşit zorluklara katlanır, her türlü fedakârlıkları yapmaktan çekinmezdi.
Bu konuda Hz. Ali derki:
-Ben Medine’de Resulallah ile birlikte mescide oturuyor-dum. Yanımıza Mus’ab b. Umeyr geldi. Kendisinin üzerinde yamalı bir deri hırkadan başka bir şey yoktu. Dabaklanmamış bir koyun postunu elbise diye üzerine almıştı. Resullah onu böyle görünce gözleri yaşardı ve şöyle buyurdu.
-Bakınız şu yiğite ki Allah (c.c) onun kalbini nurlandırdı da o anne ve babası arasında sizin görmediğiniz yiyecek ve içe-ceklerin en iyileriyle beslenmekte olduğunu görüp dururken Allah (c.c) ve Resulünün sevgisi ona onların hepsini bıraktırdı.
Sonra Resulallah Mus’ab’a dönerek:
-Ey Mus’ab! Ben seni Mekke’de gördüğüm zaman senden daha ince elbise giyen, senden daha güzel ve uzun saçlı yiğit yoktu. Şimdi sen bir hırka içinde saçı başı karma karışık bir haldesin buyurdu.
Mus’ab Müslüman olmadan önce her türlü nimetler içinde yüzüyordu. O gün ise yamalı bir derinin içinde bulunuyordu.
Yine bu konuda Âmir b. Rebia da:
-Mus’ab b. Umeyr Müslüman olduğu günden Uhud’ta şehit düştüğü güne kadar benim dostum ve arkdaşımdı. Biz birbi-rimizden hiç ayrılmazdık. Habeş ülkesine yapılan her iki hic-rette bizimle birlikte yola çıkmıştı. Kafile içinde benim yol arkadaşımdı. Ben onun kadar güzel huylu ve onun kadar aykı-rı davranışı az bir kimse görmedim demiştir.
Mus’ab b. Umeyr Bedir ve Uhud savaşlarında peygambe-rimizin yanında bulundu. Uhud savaşında şehit oldu. Defne-dilirken bir kefen bezi bulunamadı da üzeri ızhır otuyla kap-lanıp öyle defnedildi.
Abdurrahman b. Avf (r.anh) onun bu halini imrenip dur-muştu.
Musab b Umeyr orta boylu, ince derili, güzel ve uzun saçlı olup Mekke delikanlılarının en yakışıklısı idi. Anne ve babası onu çok severdi. Çok zengin olan annesi ona elbisenin en in-cesi ve en güzelini giydirirdi.
Musab b. Umeyr Mekkelilerin en güzel koku sürünen genci idi. Ayakkabıları da Hadrami diye anılan en iyi cins ayakkabı-lardı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.



===============


ŞEMMAS B. OSMAN B. ŞERİD (r.anh)


Şemmas b. Osman Mahzum oğullarındandır. Şemmas’ın asıl ismi Osman olup yüzünün güzelliği ve parlaklığı nedeniy-le Şemmas (Güneş gibi parlak) diye anılmıştır.
Şemmas b. Osman’ın annesi Abd. Şems oğullarından Safiyye bint-i Rebia’dır.
Şemmas ilk sıralarda Mekke’de müslüman oldu ve Allah (c.c) yolunda yapılan ikinci Habeş hicretine katıldı, sonrada Medine’ye hicret ederek iki hicreti üzerinde birleştirdi.
Bedir ve Uhud savaşlarında peygambermizin yanında bu-lundu.
Uhud savaşında Müslümanlar dağılınca peygamberimizin yanından ayrılmayan, Onun için ölümü seve seve göze alan sahabilerden birisiydi. Peygamberimiz sağa sola dönüp bak-tıkça bütün gücüyle savaşan Şemmas’ı görürdü. Bir ara pey-gamberimiz müşrikler tarafından kuşatılınca Şemmas vücu-dunu peygamberimize siper yaptı ve vurularak yere düştü.
Peygamberimiz onun bu husustaki fedakârlığı hakkında:
-Uhud günü Şemmas’ı kendime bir siper ve kalkan olarak buldum buyurmuştur.
Şemmas b. Osman Uhud günü ağır yaralı olarak Hz. Ümmü Seleme’nin evine getirldi. Hiç bir şey tatmadan bir gün ve bir gece yaşadıktan sonra şehîden vefat etti. Uhud şehitliğine def-nedildi.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


================

EBÛ MUSA’L’EŞ’ARİ (r.anh)


Ebu Musa Abdullah b. Kays Eş’arî’lerdendir. Eş’arî’lerin yurdu Yemen’dir.
Ebu Musa’l’eş’arî’nin annesi Zabya bint-i Vehb. B.Akk’tır. Bazı kaynaklarda annesinin Tayyibe bint-i Vehb b. Atik oldu-ğu yazılıdır.
Ebu Musa’l’eş’arî ailenin en küçüğüydü. Peygamberimizin ortaya çıktığı haberi Yemen’de duyulunca ağabeyleri Ebu Bürde ve Ebu Rühm ile yanlarında kavimlerinden elli üç kişi olduğu halde muhacir olarak peygamberimizin yanına gitmek üzere gemi ile yola çıktılar. Fakat çıkan ters bir rüzgâr onları Habeş ülkesine götürdü. Hz. Cafer ve arkadaları Habeş necaşisinin yanında bulunuyorlardı. Necaşi onları koruyup kollamakta, çok iyi davranmaktaydı.
Cafer b. Ebu Talib onlara:
-Bizi buraya resulallah göndermiş ve bize burada bir müd-det oturmamızı emretmiş bulunmaktadır. Sizde burada bizimle birlikte oturunuz dedi.
Gelen Eş’arîler diğer muhacirlerle birlikte bir müddet Ha-beş ülkesinde oturdular. Sonra Necaşi onları bir gemiye, Cafer b. Ebu Talib ve arkadaşlarını diğer bir gemiye bindirerek pey-gamberimizin yanına gönderdi.
Hayber fethedildiği sıralarda Resulallah’ın yanına ulaştılar. Resulallah onlara Hayber fethinde bulunmamış olmalarına rağmen ganimetten pay ayırdı, bir şeyler verdi. Halbuki Resulallah Hayber’in fethinde bulunmayan hiç kimseye ga-nimetten pay vermemişti.
Bazı insanlar sonradan gelen bu gemi halkına:
-Biz hicrette sizleri geçmiş bulunmaktayız diyorlar, bir ba-kıma onları küçük görüyorlardı. Bunlardan biri de Hz. Ömer idi.
Hz. Cafer’in hanımı Esma bint-i Umeys peygamberimizin zevcesi müminlerin annelerinden Hz. Hafsa bint-i Ömer’e zi-yarete gittiğinde kızının yaınında bulunan Hz. Ömer onu gös-tererek:
-Ya Hafsa! Yanında bulunan şu kadın kimdir? Diye sordu.
Hz. Hafsa’da:
-O Cafer b. Ebu Talib’in zevcesi Esma bint-i Umeys’tir. O Habeş ülkesinden gelen mıuhacirlerdendir dedi.
Bunun üzerine Hz. Ömer Esma bint-i Ümeysi bir parça kü-çümseyerek:
-Hâ! Şu Habeşle ilgili olan, şu denizci kadın ha dedi.
Hz. Hafsa’da:
-Evet! O tavsif ettiğindir dedi.
Bunun üzerine Hz. Ömer Esma bint-i Ümeyse dönerek:
-Bizler muhakkak ki hicrette sizleri geçmiş, hicret yönünden bizler sizlerden daha yükseklerde bulunmaktayız. Bunun için bizler Resulallaha sizlerden daha layık ve daha yakınızdır dedi.
Hz. Ömer’in bu sözleri Esma bint-i Ümeys’i kızdırdı.
Hz. Ömer’e dönerek:
-Vallahi ey Ömer! İş senin söylediğin gibi değildir. Sizler Resulullah’ın yanında bulunuyordunuz da o açlarınızı doyu-ruyor, cahillerinizi vaazlar ve öğütler vererek yetiştiriyordu. Sizler onun koruması ve etekleri altındaydınız.
Bizler ise din yolunda uğradığımız düşmanlıklar yüzünden yurdumuzdan ayrılıp, en uzak yerlere Habeş yurtlarına düş-müştük. Oralarda türlü eziyetler, sıkıntılar çektik. Pek çok şey-lerden mahrum kaldık. Bu da ancak Allah (c.c) ve Resulünün, Allah’ın (c.c) ve Resulünün hoşnutluğunu kazanmak için göze alınmıştı.
Vallahi ey Ömer! Ben şu dediğini Resulallah’a söyleyece-ğim ve şu sözlerinin doğru olup olmadığını Ona soracağım. Vallahi ben bu hususta ne yalan söylerim, ne yalana tenezzül ederim, ne de alacağım cevaba kendimden bir şeyler katıp ço-ğaltırım dedi.
O sırada bir rastlantı olarak peygamberimiz yanlarına geldi. Esma bint-i Ümeys onu görünce çok sevindi.
Peygamberimize Hz. Ömer’in sözlerini haber verdi.
Peygamberimiz:
-Ey Esma! Sen bu konuda karşılık olarak ona ne söyledin? Diye sordu. Esma’da Hz. Ömer’e söylediklerini nakletti. Bu-nun üzerine peygamberimiz:
-Ey Esma! Bu hususta O bana sizlerden daha layık ve yakın değildir. Onun ve arkadaşlarının bir hicreti ve bir hicret sevabı vardır. Siz gemi halkının ise iki hicreti ve iki hicret sevabı vardır. Sizin ecriniz iki keredir. Siz hem Necaşi’nin ülkesine hicret ettiniz, hemde yanıma hicret ettiniz buyurdu.
Eş’arilerde bu çifte hicretin şerefinden nasiplenmiş mutlu topluluklardan biridir.
Ebu Musa’l’eş’arî kendisini ibadete vermiş çok oruç tutan çok namaz kılan dünyadan yüz çevirmiş; ilimle, ameli birleş-tirmiş, dünyaya aldanmamış bir zat-ı Muhterem idi.
Peygamberimizin azatlılarından Mesruk’un bildirdiğine göre:
-İlim peygamberimizin ashabından şu zatlara:
Ömer b. Hattab’a
Ali b Ebu Talib’e
Abdullah b. Mes’ud’a
Übeyy b. K’âb’a
Muaz b. Cebel’e
Zeyd b. Sabit’e
Ebüdderdâ’ya
Ve
Ebu Musa’l’eş’arî’ye varır dayanır.
Kadılarda dörttür. Onlarda:
Ömer b. Hattab,
Ali b. Ebu Talib,
Zeyd b. Sabit,
Ve
Ebu Musa’l’eş’arî’ dir demiştir.
Ebu Musa’l’eş’arî son derece güzel ve gür sesli olup asha-bın içinde Kuran-ı Kerimi en güzel okuyanı ve fıkıh ilminde en üstünlerinden birisi idi. Ashab arasından ondan daha gü-zel, daha gür sesli olanı yoktu.
Peygamberimiz birisinin Kur’an okuduğunu duyunca:
-Şu Kuran okuyan kimdir? Diye sordu. Yanındakiler:
-O Ebu Musa’l’eş’arî Abdullah b. Kays’tır dediler.
Bunun üzerine Resulallah aleyhisselam okunan kuranı bir kere daha hayranlıkla dinledikten sonra:
-Muhakkak ki Ebu Musa’ya Davud ailesinin mizmarla- rından (nefes borusu, hançerelerinden) bir mizmar verilmiştir buyurdu.
Ebu Musa’l’eş’arî son derece edebli ve hâyâlı bir kişi idi. Uyurken üzerinin açılmasından korkarak elbisesi ile uyur, ge-ce karanlığında evinde yıkanırken Rabbinden hâyâ eder, edeb yerlerini kapalı tutmaya çalışırdı.
Ebu Musa’l’eş’arî Hz. Ali ile Muaviye b. Ebu Süfyan ara-sındaki anlaşmazlıkta Hz. Ali’nin hakemi idi.
Ebu Musa’l’eş’arî zayıf ve kuru, kısa ve köse bir zattı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


==================
View tersinim's Resim Albumu tersinim isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Alt 10-26-2010, 07:24   #10 (permalink)
Yeni Kullanıcı
Bilgiler
Üyelik tarihi: Oct 2010
Cinsiyet:
Mesajlar: 68
Seviye: 7 [♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥♥ Bé-Yêu ♥]
Aktiflik: 0 / 153
Güç: 22 / 1745
Deneyim: 15%
İletisim
Lightbulb

HZ. ABBAS B. ABDÜLMUTTALİB (r.anh)


Hz. Abbas b. Abdülmuttalib peygamberimizin amcasıdır. Yaşça peygamberimizden üç yaş büyüktür.
Hz. Abbas’ın annesi Hazrecîlerden Nüteyle bint-i Ceneb b. Küleyb’tir.
Hz. Abbas, Hz. Abbas’ın hanımı Ümmül Fadl ve kölesi Ebu Rafi peygamberimizin Allah’ın (c.c) emri üzerine en yakınlarını islamiyete davet ettikten, İslamiyet ev halkı içinde konuşulmaya başladıktan sonra Müslüman olmuştur.
Hz. Abbas ticaretle uğraşan zengin bir kişi idi. Pek çok serveti vardı. Fakat servetinin büyük bir kısmı kavmi içinde veresiyede dağınık dururdu. Hz. Abbas bu durumunu göz önüne alarak Müs-lümanlığını açıklamak istemedi, gizli tuttu. Müşriklerden yana gö-ründü. Onun bu tutuma daha sonra İslamiyet açısında pek çok hayırlara vesile olmuştur.
Kendisi Haşim oğullarının yöneticisi idi. Akılda herkesten üs-tündü.
Nübüvvetten sonra onuncu yılda yapılan Akabe bey’âtinde
Peygamberimizin yanındaydı.
Peygamberimizin Müslüman olan Medineliler ile birlikte gitmeye niyetlendiğini öğrenince Medinelilerin karşılarına çıkmış ve:
-Ey Hazrecîler topluluğu! Bilirsinizki Muhammed bizdendir. O dostu da düşmanı da çok olan ulu ve şerefli bir kişidir.
Biz kendisini düşmanlarının, muhaliflerinin tecavüzünden ko-ruduk ve koruyoruz. O kavmi arasında, memleketi içinde izzet ve şerefiyle emin bir surette yaşamaktadır.
Halbuki şimdi size katılmaya, sizinle birlikte gitmeye karar vermiş bulunuyor. O sizinle giderse bizim korumamız altından çı-kıp, sizin korumanız altına girmiş olacaktır. Sizlerse bu konuda aht ve misak vermiş, Ona biat etmiş bulunmaktasınız.
Ona verdiğiniz sözü yerine getirebilecek ve muhalafet edip düşmanlık gösterenlerden kendisini hakkıyle koruyabilecek misiniz? Bunu hakkıyle ifa edebilecek misiniz?
Bunu hakkıyle yerine getirebilecekseniz ne âlâ?
Yok eğer Mekke’den çıktıktan sonra kendisini bırakıp hüsranla karşılaşmasına sebep olacaksanız şimdiden bu işten vazgeçiniz. Onu bırakınız, kendisi yine kavmi arasında ve yurdunda aziz ve emin bir surttte yaşasın demiş, kavmi içinde olduğu gibi Medine’de de korunup kollansın diyerek kesin himaye ve yardım teminatı al-madan peygamberimizin onlarla gitmesine razı olmamıştı.
Hz. Abbas peygamberimizin emriyle Mekke’de Mekke’nin fet-hine kadar Müslümanlığnı gizli tutmuş, Mekke’de olan bitenleri peygaberimize bildirerek İslam davasına büyük hizmetlerde bu-lunmuş, ayrıca hicret edemeyip Mekke’de kalmak zorunda kalan Müslümanlara da destek olmuştur.
Peygamberimizi Hz. Abası çok sever ve saygı gösterir, onun hak-kında:
-Abbas bendendir bende Abbastanım. O benim amcamdır. Ki-şinin amcası babasının bir eşidir derdi.
Yine Onun hakkında:
-Kim Abbas’a eza ederse Bana eza etmiş olur buyurmuştu.
Hz. Abbas ashab-i kiram arasında da saygın bir mevkiye sahipti. Onlar Onun faziletini ikrâr ve tasdik ederler, mühim işilerini Ona danışırlar, Onun görüşünü almadan bir karara varmazlardı.
Peygamberimizin irtihalinden sonra kıtlık ve kuraklık sırasında Hz. Abbas’a tevessül edilerek yağmur duasına çıkılır:
-Ey Allah’ım! Bizler peygamberimizle tevessül ederek Senden niyazda bulunurduk da bize yağmurlar ihsan ederdin. Şu kişi pey-gamberinin amcasıdır. Şimdi de peygamberimizin amcasıyla teves-sül ederek senden yağmur niyaz ediyoruz. Bize yine yağmur ihsan et diye dua eder ve yağmur ihsanında bulunurlardı.
Şanı yüce Allah (c.c) Hz. Abbas’ın yağmur duasını kabul buyu-rur, O’nun duasından sonra yapmurlar yapmaya başlayınca halk Ona ellerini sürer:
-Ey Harameynin suvarıcısı! Bu ihsan senin yüzü suyun hürme-tinedir derler Ona teşekkür ederlerdi.
Ashab-ı Kiram hayvan üzerinde bulundukları zamanlarda Hz. Abbas’a rastlasalar ona olan hürmetlerinden dolayı hemen hay-vanlarından inerlerdi.
Hz. Abbas Mekke’nin fethinde bulundu. Huneyn, Taif ve Tebük gazalarına katıldı. Hicretin otuz ikinci yılında Hz. Osman’ın halifeliği döneminde vefat etti.
Vefat edeceğini anlayınca yetmiş köleyi birden azat etmişti.
Hz. Ali ve üç oğlu Abdullah b. Abbas, Ubeydullah b. Abbas ve Kusem b. Abbas tarafından yıkandı.
Cenaze namazın Hz. Osman kıldırmış olup, Baki kabristanına, Haşim oğulları kabirlerinden birine defnedildi.
Hz. Abbas uzun boylu, ak ve nazik tenli, güzel yüzlü, iki bölüm örülmüş uzun saçlı, iri gövdeli, gösterişli ve heybetli, gür sesli bir zat-ı Muhterem idi.
Öyle gür sesli idi ki Medine otlaklarında yüksek bir yere çıkıp seslendiğinde sesini Medine’ye duyururdu.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


======================


ÜMMÜLFADL LÜBÂBETÜLKÜBRÂ Bint-i HÂRİS (r.anha)


Ümmülfadl Lübâbetülkübrâ bint-i Haris peygamberimizin am-cası Hz. Abbas’ın zevcesidir.
Annesi Zi Huleyl’el’Cüreşî’lerden Hind Havle bint-i Avf olup peygamberimizin zevcelerinden ve müminlerin annelerinden Hz. Meymune’nin kız kardeşi yani peygamberimizin baldızı ve Halid b. Velid’in halasıdır.
Hz. Abbas’ın Abdullah, Ubeydullah, Mâbed, Kusem ve Abdurrahman isimli erkek çocuklarıyla Ümmü Habib ismindeki kız evladı bu hanımından doğmuştur.
Ümmülfadl Medine’ye, peygamberimizin yanına geldikten sonra peygamberimiz ona sık sık ziyarete gider, bazen öğle uykusunu onun evinde uyuduğu olurdu.
Ümmülfadl hatun oğlu Kusem ile birlikte Hz. Hüseyin’i emzir-miştir.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


================


EBÛ RÂFİ (r.anh)


Ebu Râfi Mısır Kıptîlerindendir. Kaynaklarda ismi Eslem, İb-rahim, Hürmüz veya Salih olarak bildirilmektedir. Bunların dışında başka isimlerinin de olduğu rivayet edilir. Kendisi isimlerinden çok Ebu Râfi künyesiyle anılırdı.
Ebu Rafi Hz. Abbas’ın kölesiydi. Hz. Abbas onu peygamberi-mize hediye edince peygamberimiz hemen azat etmiş ve azatlı kölesi Selma hatunla evlendirmişti.
Selma hatun peygamberimizin Hz. Mariye’den olan oğlu Hz. İbrahim’in doğum ebesidir.
Ebu Râfi Hz. Abbas ve Ümmülfadl ile birlikte müslüman oldu. Bedir savaşından sonra Medine’ye hicret ederek peygamberimizin yanında oturdu. Bedir’den sonraki bütün savaşlarda peygamberi-mizin yanında bulundu.
Ebu Rafi marangozdu. Mescid-i Nebevinin acı ılgın ağacından üç basamaklı minberini o yapmıştır.
Peygamberimiz onu Ehl-i Beytinden kabul ederdi. Bu nedenle bir pay karşılığı zekat tahsil işini yapmasını engel olmuş:
-Ey Ebu Rafi! Biz Ehl-i Beytiz. Zekat ve sadaka bize helal de-ğildir. Bir kavmin azatlısı o kavimden sayılır buyurmuştu.
Ebu Rafi Hz. Osman’ın veya Hz. Ali’nin halifeliği döneminde vefat etti.
Allah (c.c) ondan razı olsun.

=================

AMR B. ABESE (r.anh)

Amr b. Abese Halid b. Huzeyfe Süleymî olup annesi Remle bint-i Vakia’dır. Remle bint-i Vakia hatun Benî Gıfarlardandı.
Amr b. Abese Ebu Zerr’el’Gıfarî’nin aynı anneden olma karde-şidir.
Amr b. Abese peygamberimize peygamberlik verilmeden önce putlara tapmaktan yüz çevirmişti. Tapılan putların boş olduklarını görüyor, insanların putlara taparak nasıl bir dalâlet içine düştük-lerini daha iyi anlıyordu. Onlar bir takım taşlara tapıyorlardı ki taptıkları o taşlar kendilerine ne yarar, nede zarar verebilirdi. Put-lara tapmanın boşluğunu iyice anlayıp bilmişti. Fakat içinde yaşa-dığı evreninde bir yaratıcı tarafından yaratıldığını, tesadüfler so-nucunda oluşamayacak kadar girift ve dengeli olduğununda far-kındaydı.
Amr b. Abese işte o zaman Âlemleri Yaratan’ı aramaya başladı. Bu arayış sırasında Teyma halkından bir ehl-i kitaba rastladı. Ona:
-Ey kişi! Ben bir yere konduklarında yanlarında put bulunma-yınca içlerinden birisi giderek dört taş gitiren, sonrada üçü ile ten-ceresi için ocak çatan, en yakışıklısı olan dördüncüsüne Tanrı diye tapan, oradan gideceği zaman da onu orada bırakan, her konduğu yerde bulduğu daha yakışıklı taşlara tapan kabile halkından bir kimseyim.
İnsana ne yarar ne de zarar veremeyen bir şeyi put edinmenin bâtıl ve boş dolduğunu sanıyorum. Eğer sen elinden geliyorsa beni daha hayırlısına kıvaluzla dedi.
Ehl-i kitapta:
-Ey doğru yola kılavuzlanmak isteyen kişi! Sen aradığını başka yerlerde arama. O senin hemen yanındadır. Mekke’de bir zat zuhur edecek, kavminin tapa geldikleri putlardan yüz çevirip halkı onlardan başkasına davet edecektir. Onun çıkışını gördüğün ya da duyduğun zaman sen Ona hemen tabi ol. Bu konuda kimse seni geçmesin. Çünkü o dinin üstününü getirecektir dedi.
O günden sonra Amr b. Abese Mekke yolunun üzerine oturur, deve üzerinde Mekke’den gelen kimselerin önlerini kesip:
-Mekke’de bildiklerimiz dışında her hangi bir haber var mı? Diye sorar, onlarda:
-Hayır yok derlerdi.
Yine bir gün Amr b. Abese Mekke yolunun üzerine oturmuş gelen gidenleri gözetlemekteydi. Deve üzerinde bir adam çıka geldi. Amr b. Abese hemen onu durdurarak:
-Ey kişi! Nereden geliyorsun? Diye sordu.
Deve üzerindeki adam:
-Ben Mekke’den gelmekteyim dedi.
Amr b. Abese her zamanki gibi:
-Mekke’de bildiklerimiz dışında bir haber var mıdır? Diye sor-du.
Adamda:
-Evet vardır. Bir Zat zuhur etti de kavminin putlarına yüz çevi-rip halkı onlardan başkasına, tek bir İlaha imana ve ibadete davet ediyor dedi.
Bu haber üzerine Amr b. Abese hemen ev halkının yanına dö-nerek:
-Ben ne zamandır beklediğim haberi duymuş bulunmaktayım deyip hemen devesinin üzerine atladı, Mekke’nin yoluna tuttu. Mekkeye gelince devesini ıhdırdı, önüne gelen ilk kişiye Resulallah’ı sordu.
-O şimdi ortada yoktur, gizlenmiştir dediler.
Amr b. Abese:
-O niçin gizlenmiştir? Diye sordu.
Sorduğu kişilerde:
-Çünkü getirdiği yeni dinden dolayı kavmi ona karşı çok cüretli ve şiddetli davranmaktadır. Geleceleyin Kâbe’yi tavaf ettiği zaman dışında sen Onu görmeye kadir olamazsın dediler.
Bunun üzerine Amr b. Abese Kâbe kapısının önüne yatıp uyu-du. Tehlil ve telbiye sesi duyunca hemen yerinden fırlayıp kalktı. Hem Ses Sahibi’nin yanına vardı, ona selam verdi. Sonrada:
-Ey tehlil ve telbiye getiren kişi! Sen kimsin ve nesin? Diye sordu.
Resulallah’ta:
-Ben Allah’ın (c.c) şu kavme göndermiş olduğu peygamberiyim buyurdu.
Amr b. Abese onun ne demek istediğini anlayamadı. Bu kez:
-Ey kişi! Peygamber ne demektir? Diye sordu.
Peygamberimiz:
-Peygamber Allah’ın (c.c) kulu ve resulü olan Zattır buyurdu.
Amr b. Abese:
-Ey kişi! Seni peygamber olarak kim gönderdi? Diye sordu.
Peygamberimiz:
-Beni yüce Allah (c.c) göndermiştir. Emrettiklerinin haberini bana Ruhulkudüs ile bildirmektedir dedi.
Amr b. Abese iyice meraklanarak:
-Ey kişi! Söyle bana! Yüce Allah (c.c) seni neyi emretmen için göndermiştir? Diye sordu.
Peygamberimizde:
-Beni Allah (c.c); bir olan Allah’a (c.c) eş ve ortak koşmaksızın ibadet etmek, putları kırıp atmak, akrabalara yardım etmek, kan dökmemek, yol emniyetini sağlamak gibi nice vazifelerle gönder-miştir. Bu emirler yüce Rabbimin emirleridir buyurdu.
Amr b. Abese hemen:
-Ey Allah’ın (c.c) resulü! Sen ne güzel emirlerle gönderilmişsin. Ben sana ve getirdiklerini inandım ve iman ettim. Rabbimden ge-tirdiklerini eksiksiz tasdik ediyorum. Uzat elini de sana biat edeyim dedi.
Resulallah elini ona doğru uzatınca Amr b. Abese hemen İsla-miyet üzere biat edip, müslüman oldu.
Amr b. Abese bey’at ettikten sonra:
-Ey Resulallah! Gönderildiğin hususta yardımcıların var mıdır? Sana kimler yardım etmektedir? Diye sordu.
Resulallah:
-Şu anda yanımda Bana yardımcı olan bir hür ile bir köle vardır buyurdu.
Amr b. Abese biraz daha dikkatle bakınca Resulallah’ın geri-sinde, karanlıklar içinde bekleşmekte olan iki kişi gördü. Onlar Hz. Ebu Bekir ile Bilâl-i Habeşîydi.
Bunun üzerine Amr b. Abese:
-Ey Resulallah! Bende iman etmiş bulunuyorum. Artık bundan sonra bende yarin ve yardımcınım. Sen bana yeterki emret. Yanın-da mı kalayım? Yoksa ev halkımın yanına mı döneyim. Ne buyu-rursun? Ne istersen yaparım dedi.
Reulallah’ta:
-Ey Amr b. Abese! Sen şu günde yanımda kalamazsın. Benim durumumu, Allah’tan (c.c) getirip tebliğ ettiğim şeylere karşı in-sanların tutumunu, Bana karşı nasıl katı ve sevimsiz davrandıkla-rını görmüyor musun?
Sen şimdi hiç durma, hemen ev halkının yanına dön. Onların yanında selametle otur. Benim gideceğim yere çıkıp gittiğimi işittiğin zaman yanıma gel. O zaman bana tabi ol buyurdu.
Bunun üzerine Amr b. Abese yurduna döndü. Fakat Resulallah hakkında soruşturmaktan, haberlerini almaktan da geri durmadı. Resulallah’ın Mekke’den Medine’ye hicret ettiğini duyuncaya ka-dar ailesinin yanında oturdu. Nihayet bir gün Yesrip’lilerden (Me-dine’lilerden) bir grup yanına geldi.
Amr b. Abese:
-Ey Yesripli kadeşler! Mekke’den yurdunuza hicret eden o Zat ne yapıyor? Diye sordu.
Yesriplilerde:
-Kavmi onu öldürmek istemiş fakat muvaffak olamamışlardır. Kavmi ile aralarında birbirlerine karşı tedbirler alma var. Halk ona doğru akın, akın koşmaktadır dediler.
Bunu üzerine Amr b. Abese hemen devesine binip Medine’ye geldi. Resulallah’ın huzuruna çıkıp:
-Ey Resulallah! Sen beni tanıdın mı? Diye sordu.
Resulallah’ta:
-Evet tanıdım. Sen Mekke’de yanıma gelip iman etmiş olan Süleymî’sindir. Sen bana şunları sormuştun. Bende sana şöyle şöyle cevaplar vermiştim buyurdu.
Amr b. Abese’de:
-Ey Resulallah! Her zaman olduğu gibi yine doğrulardansın dedi. Amr b. Abese Resulallahın yanından hiç ayrılmadı.

Allah (c.c) ondan razı olsun.


===================



EBÛ ZERR’EL’GIFARİ (r.anh)


Ebu Zerr’el’Gıfarî’nin asıl adı Cündüb b. Cünâde olup Gifar kabilesindendir. Annesi Remle bint-i Vakîa hatunda Benî Gıfarlardandı.
Ebu Zerr’el’Gıfarî ile Amr b. Abese aynı anneden doğma kar-deş idiler.
Ebu Zerr’el’Gıfarî’de cahiliye devrinde putlara tapmaktan hoş-lanmaz, Allah’a ibadet eder, Onu bir tanırdı.
Müslüman olduktan ve Medine’ye peygamberimizn yanına gel-dikten sonra yakın arkadaşlarına:
-Ben Resulallah Aleyhiiselama kavuşmadan üç yıl önce Rabbim beni ne yöne döndürürse o yöne dönerek namaz kılardım. Namaz kılışım Allah (c.c) için olurdu. Bu namazım yatsı namazı gibiydi. Gecenin sonu gelipte güneş üzerime vuruncaya kadar bir örtü gibi serilir kalırdım.
Yine Ebu Zerr’el’Gıfarî ashaptan arkadaşlarına:
-Ben kavmimin taptığı putlardan yüz çevirmiş bir kişiydim. Al-lah’tan (c.c) başkasını tapmıyordum demiştir.
Ebu Zerr Gıfarlara ait yurtta otururken Mekke halkından bir adam yanına gelip:
-Ey Ebu Zerr! Mekkede bir Zat zuhur etmiş olup senin dediğin gibi Lâ ilâhe illâllah diyor ve kendisinin peygamber olduğunu söy-lüyor diye haber vermişti.
Ebu Zerr yerinden fırlayarak:
-Şu söylediğin Zat kimlerdenmiş? Diye sordu.
Gelen kişi de:
-O Zat Kureyştendir diye cevap vermişti.
Ebu Zerrin kalbine Lâ ilâhe illâllah sözün duyunca İslam sevgisi düşüverdi. Ne zamandır arayıp durduğunu bulduğunu anladı. Hemen kardeşi Üneys’in yanına giderek:
-Ey Üneys! Sen hemen hayvanına bin ve Mekke vadisine doğru git. Kendisine gökten haber geldiğini söyleyen adamla konuş. Söy-lediklerini iyi dinleyip ezberle. Kendisi hakkında benim için bilgi edin. Haberini bana tez getir dedi.
Üneys peygamberimizle buluştu söylediklerni dinledikten sonra Ebu Zerr’in yanına geldi.
Ebu Zerr kardeşine:
-Ey Üneys! Ne yaptın, bana ne haber getirdin? Diye sordu.
Üneys:
-Ben Mekke’de senin ne zamandır üzerinde bulunduğun dinde bir Adama rastladım ki kendisini Allah’ın (c.c) gönderdiğini, Al-lah’ın (c.c) resûlü olduğunu söylüyor dedi.
Ebu Zerr:
-Sen bana halkın onun hakkında ne söylediğinden haber ver dedi.
Üneys:
-Halk onun kâhin, şair ya da sihirbaz olduğunu söylüyor. Fakat ben şair bir kişiyim. Şiirin her çeşidini bilirim. Onun söyledikleri şiir değildir. Onun söylediklerini şiirin her çeşidine tatbik ettim. Vallahi benden sonra ona şiir demeye kimsenin dili varmaz.
Ben kahinlerin sözlerini de dinlemiş bir kişiyim. Onun söyledik-leri kahinlerin söylediklerinden değildir.
Vallahi O muhakkak Sadıktır. Kahinler ise muhakkak ki ya-lancıdır.
Ey kardeşim! Ben öyle bir Zat gördüm ki hayrı, iyiliği ahlakî faziletleri emrediyor, şerden kötülükten de sakındırıyor.
Onu ahlakî faziletleri emrederken ve öyle bir söz söylerken gördüm ki o söz şiir değildir dedi.
Ebu Zerr kardeşine:
-Ey Üneys! Ben senden daha üstün bir şair bilmiyorum. Gör-düm ki sen o zatın söylediklerinin etkisinde kalmışsın. Sen bana bu hususta arzu ettiğim gönlüme şifa verir, müşküllerimi giderir bir haber getirmedin. Ben kendim gidip onu göreceğim dedi.
Üneys:
-Ey kardeşim! Sen onu görmeye git. Fakat gidersen Mekke hal-kından sakınıcı ol. Çünkü onlar Ona karşı son derecede kin besli-yorlar. Ondan bahsedildiğinde suratlarını asıp duruyorlar. Taraf-tarlarına da işkencelere uğratıyorlar dedi.
Ebu Zerr hemen azık dağarcığını hazırladı, su tulumunu yük-ledi. Eline bir asa alıp yollara düştü, Mekke’ye ulaştı. Fakat Resulallah’ı şahsen tanımadığı gibi tanımadığı kimselere Onu sor-mayı da uygun bulmuyordu.
Mescidi Harama gelip zemzem kuyusunun başında oturdu. Orada ne yapacağını karar vermeye çalıştı.
Bu ara yanına birisi gelip ona:
-Şu adam her halde gariplerden bir gariptir dedi.
Ebu Zerr’de:
-Evet! Ben garip ve şu bulunduğum yere yabancı bir kişiyim dedi.
Yanına gelen kişi Hz. Ali b. Ebu Talip’ti. Fakat EbuZerr onun Hz. Ali b. Ebu Talip olduğunu bilmiyordu.
Hz. Ali Ebu Zerr’e:
-Madem ki garip ve yabancısın, hadi kalk, benimle birlikte bizim eve gel dedi.
Yol boyunca hiç bir şey konuşmadılar. Birbirlerinden haberleri olmadı. Ebu Zerr o gece Hz. Ali’nin evinde misafir oldu.
Sabah olunca Ebu Zerr evden çıkıp Resulallah’ı sormak üzere tekrar Mescid-i Harama geldi. Fakat kime sorduysa Resulallah hakkında bir bilgi vermedi. Akşam yaklaşınca Hz. Ali tekrar yanına gelip:
-Bu adam için daha yerini öğrenmek zamanı gelmedi mi? Diye sordu.
Ebu Zerr:
-Gideceğim yeri henüz öğrenemedim dedi.
Hz. Ali tekrar:
-O halde benimle bizim eve gel dedi.
Eve vardıklarında Hz. Ali Ebu Zerr’e:
-Ey kişi! Senin şuradaki işin nedir? Sen bu şehre ne için geldin? Diye sordu.
Ebu Zerr:
-Ben işim hususunda sana bilgi verebilirim. Yalnız işimi gizli tutacağına, işim hakkında bana kılavuzluk edeceğine söz vermen gerek dedi.
Hz. Ali:
-Ben senin istediğin sözü verir, istediğini yaparım dedi.
Bunun üzerine Ebu Zerr:
-Ben Gifarlardan bir adamım. Bize erişen haberlere göre bura-da bir Zat çıkmış kendisine gökten haberler geldiğini, peygamber olduğunu söylüyormuş. Onunla konuşmasını işittiklerini ezberleyip bana haberini getirmesi için kardeşimi göndermiştim. Fakat kar-deşim gönlüme şifa verecek haberlerle gelmedi. Kardeşimin getirdiği haber gönlüme şifa vermediği için onunla kendim konuşmak üzere buraya gelmiş bulunuyorum dedi.
Hz. Ali:
-Sen geldiğine isabet ve akıllılık etmişsin. Senin şu yaptığın uzak görüşlü olmaktır. Muhakkak ki doğru yol üzerindesin. O haberini aldığın Zat Allah’ın (c.c) resulü olup, hak peygamberdir.
Sabaha çıktığımızda Ona ulaşmak için sen beni takip et. Fakat çok dikkatli ol. Ben senin için korkulacak bir şey görürsem ya ayakkabımı düzeltiyormuş gibi duvara doğru yönelir dururum, ya da su döküyormuş gibi yaparım. O zaman sen beni beklemeden burnunun doğrultusunda git.
Ben bir şey yapmadan geçer gidersem arkam sıra gel ve girdi-ğim yere sende gir dedi.
Ebu Zerr Hz. Aliyi takip etti. Hz. Ali onu peygamberimizin ya-nına götürdü.
Ebu Zerr yanına girince peygamberimizi:
-Eselâmü aleyke yâ Resulallah diyere İslam selâmıyla selamladı.
Peygamberimiz ona:
-Ey kişi! Sen kimsin? Diye sordu.
Bu Zerr’de:
-Ben gifar oğullarından bir adamım deyip ilave etti:
-Ya Muhammed! Sen insanları nelere davet ediyorsun?
Resulallah onun bu sorusuna karşılık:
-Bir ve şeriki olmayan Allah’a (c.c) imana ve putları inkâr et-meye ve gidermeye, benimde Resulallah olduğuma şehadet etmeye davet ediyorum buyurdu.
Ebu Zerr:
-Ey Muıhammed (a.s)! Davet ettiklerin ne güzel şeylerdir. Sen bana nasıl Müslüman olacağımı bildir dedi.
Peygamberimiz bildirince Ebu Zerr:
-Eşhedü en lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abduhü ve resûluhü diyerek şehadet getirdi.
O Müslüman olunca Resulallahın yüznde sevindiğinin belirtisi olarak bazı işaretler göründü. Sonra Ebu Zerr’e dönerek:
-Ey Ebu Zerr! Sen artık bizim kardeşimizsin. Fakat sen bu işi şimdilik Mekke’lilerden gizli tut. Memleketine dönüp git ve orada selametle otur buyurdu.
Fakat Ebu Zerr inançlarını gizlemeye uygun görmeyecek kadar açık yürekli ve cesur bir kişi idi.
Peygamberimize:
-Ya Resulallah! Şu müşrik kişiler batıl üzere oldukları halde dinlerini açıkladıkları, açıkça yaşadıkları halde biz hak üzerinde olduğumuz halde gizlememiz doğru olmaz. Ben dinimi açıklamak istiyorum dedi.
Resulallah onun yüzne endişe ile bakarak:
-Ey Ebu Zerr! Ben senin hakkında Mekkelilerden korkmakta-yım. Onlar bizlere karşı son derece sert ve haşin davranan bir ka-vimdir. Seni öldürürler buyurdu.
Ebu Zerr kararlılıkla:
-Ey Resulallah ben öldürüleceğimi bilsem bile muhakkak bunu yapacağım dedi.
Onun bu isteğine karşılık Resulallah sustu ne yap, ne de yapma demedi. Yapmak itediği iş konusunda kararı Ebu Zerr’e bıraktı.
Bunun üzerine Ebu Zerr:
-Ey Resulallah! Seni hak dinle peygamber gönderen varlığım kudret elinde bulunan Allah’a (c.c) yemin ederim ki Mescid-i Ha-ram’da, onların arasında Müslüman olduğumu haykıracağım. İslamiyeti açıklamadan yurduma dönüp gitmeyeceğim dedi.
Peygamberimiz yine ses çıkarmayınca Ebu Zerr müşriklerin Mescid-i Haram’da halkalanarak oturdukları, konuştukları Mescid-i Haramın yüksek yerlerinden birine çıkarak yüksek sesle:
-Ey Kureyş cemmati! Biliniz ki ben Allah’tan (c.c) başka ilah olmadığına Muhammed’in (a.s) Onun kulu ve resulü olduğuna şehadet ederim diye bağırdı.
Müşrikler ona doğru şaşkınlıkla bakarak:
-Şu adam muhakkak ki sapıtmış, aklını kaçırmıştır dediler. Bir kaçı yerlerinden silkinip kalkarken:
-Ey ahali! Yürüyünüz şu sapıtmışın üzerine diye bağırıp Ebu Zerr’in üzerine çullandılar. Onu öldüresiye dövdüler.
Bu bağırışmalara Abbas b. Abdülmuttalib koşup gelmişti. Kavminin bir Gifarîyi öldüresiye dövdüklerini görünce hemen Ebu Zerr’in üzerine kapanıp:
-Yazıklar olsun size diye bağırdı. Siz Gıfar kabilesinden olan bir adamı döve, döve öldürüyorsunuz ha! Onun Gıfar kabilesinden olduğunu, tüccarlarınızın Şam’a giden yolunun bu kabilenin yur-dundan geçtiğini bilmiyor musunuz?
Ey Kureyş cemaati! Sizler tüccar insanlarsınız. Ticaret yolunuz şu öldürmek üzere olduğunuz adamın yurdundan geçmektedir. Eğer onu öldürürseniz Gıfarîler size yurtlarından geçirmezler. Ti-caret yollarınızı kapatırlar. Sizler ticaret yolunuzun kesilip ka-panmasını mı istiyorsunuz?
Müşrikler Abbas b. Abdülmuttalib’in bu haklı çıkışması üzerine Ebu Zerr’i bıraktılar, başından dağıldılar.
Ebu Zerr yüzü gözü morarmış, başı yarılmış bir halde peygambeimizin yanına geldi ve onun yanında sabahladı.
Sabah olunca yine Mescid-i Haram’a vardı. Bir gün önce yaptığı gibi yine yüksekçe bir yere çıkarak:
-Ey Kureyşiler! Bilinizki ben Muhammed’in (a.s) dinine girmiş bulunmaktayım. Eşhedü en lâ ilâhe illalllah ve eşhedü enne Muhammeden abduhü ve resulü diye bağırdı.
Kureyşilerden kimileri yerinden silkinip kalktılar. Ebu Zerr’in üzerine çullandılar. Onu öldüresiye dövmeye başladılar. Döve, döve yere serdiler. Abbas b. Abdülmuttalib yine koşup gelinceye kadar dövdüler. Onu öldü zannettiler. Abbas b. Abdlmuttalib kavmini bir kez daha azarlayıp çıkıştı ve öldü zannettiği Ebu Zerr’i pey-gamberimizin yanına götürdü.
Peygamberimiz onun içler acısı halini görünce:
-Ey Ebu Zerr! Ben seni şu yaptığın iş konusunda men etmemiş mi idim? buyurdu.
Ebu Zerr’de:
-Ey Resulallah! Bu kalbimde Allah (c.c) için bir istek idi. Bende onu yerine getirdim dedi.
Ebu Zerr iyileşinceye kadar Resulallah’ın yanında bulundu. İyileşince:
-Ey Allah’ın Resulü! İstediğini bana emret dedi.
Peygamberimizde:
-Ey Ebu Zerr! Emrin sana gelinceye imanını kabilene haber ver. Onlara İslamı tebliğ et. Ortaya çıkışımız haberi sana eriştiği zaman hemen yanına gel buyurdu.
Bunun üzerine Ebu Zerr:
-Ya Resulallah! Ben şimdi ev halkımın yanına döneceğim. Senin ortaya çıktığın haberi gelinceye kadar bekleyecek, o zaman yanına gelip sana katılacağım dedi.
Ebu Zerr yurduna dönünce Gazal seniyesinin aşağısında bir yere yerleşti.
Gazal seriyesi Herşa yolu üzerinde Huzâalara ait bir dağ üstü olup, bol kuyuları bulunan bir yerdir.
Herşa ile Cuhfe arasında üç vadi vardır. Kureyşilerin Şam tica-ret yolu buradan geçmekteydi.
Ebu Zerr burada durur, Kureyş kafilelerin yolunu keser ve:
-Sizler Eşhedü en la ilahe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abduhü ve resulü diyerek şehadet getirmedikçe kervan mallarınız-dan hiç bir şeyi geri vermeyeceğim der, şehadet getirenlere mallarını iade eder, getirmeyenlerin mallarını ise iade etmez, yanında alıkordu.
Peygamberimiz Medine’ye hicret edinceye kadar böyle dav-ranmakta devam etti.
Bedir, Uhud ve Hendek savaşlarından sonra Medine’ye pey-gamberimizin yanına geldi.
Ebu Zerr’el’Gıfarî ilimde Abdullah b. Mes’ud ile denk sayılır; zühdte, dünyadan yüz çevirmede, doğru sözlülük ve doğru özlülük-te ise başta gelirdi.
Peygamberimiz onun hakkında:
-Ebu Zerr’den daha doğru sözlüsünü ne gök kubbesi gölgelemiş, ne de yer yüzü taşımıştır.
-İsa b. Meryemn zühdünü görmek isteyen Ebu Zerr’in zühdüne baksın
-Ebu Zerr’e Allah rahmet etsin. O yalnız başına yürür, yalnız başına ölür ve yalnız başınada haşr olur buyurmuşlardı.
Son hadiste belirtilenlerden birincisi Ebu Zerr’in Tebük sefe-rinde Tebük’e kadar yalnız başına yürüyerek gitmesiyle gerçek-leşmiştir.
İkincisi ise şöyle gerçekleşmiştir.
Ebu Zerr peygamberimizin vefatından sonra en çok hadis riva-yet eden sahabilerden birisiydi.
Ebu Zerr orta cemrede oturup başına biriken halkın sorularını yanıtlar peygamberimizden duyduğu hadisleri onlara anlatırdı.
Onun bu tutumundan bazı kişiler rahatsız oldular ve hadis ri-vayet etmesini yasakladılar.
Yine böyle hadis rivayet ederken başına dikilen bir adam:
-Ey Ebu Zerr! Müminlerin emiri fetva vererek seni hadis rivayet etmekten men etmedi mi? Diye sordu.
Bunun üzerine Ebu Zerr:
-Sen benim üzerimde gözcü müsün? Diye sordu. Sonra boynunu işaret ederek:
-Keskin kılıcı şurama koysanız bende Resulallah Aleyhisselamdan işittiğim bir sözü siz kılıcı çalıncaya kadar rivayet edebileceğimi kanaat getirsem hiç tereddüt etmeden muhakkak o hadisi rivayet ederdim demişti.
Bir müddet sonra Ebu Zerr’el’Gıfarî Medine’nin dışında bulu-nan Rebeze denen mahalde ikamete mecbur bırakıldı. Oraya sür-gün edildi.
Ebu Zerr burada otururken ölüm deöşeğine düştü. Yanında bulunan hanımı ağlamaya başladı.
Ebu Zerr ona:
-Ey hanımım! Sen niye ağlıyorsun? Diye sordu.
Hanımı da:
-Ey Ebu Zerr! Sen şu ıssız yerde ölüm döşeğine düşmüş bulun-maktasın. Eğer ölürsen elimde avucumda hiç bir şey yoktur. Seni saracak bir kefene bile sahip değilim dedi.
Bunu üzerine Ebu Zerr:
-Ey hanımım! Sen hiç ağlama! Bu konuda hiç üzülme. Resulallah bir gün bize sizden birisi kırlık, ıssız bir yerde vefat edecek, onun cenazesinde müminlerden küçük bir topluluk hazır bulunacaktır buyurmuştu. O mecliste bulunan kimselerden benden başka sağ kalan olmadı. Gördüğün gibi kırlık ıssız ve bir yerde ölmek üzereyim. Sen yolu gözetmeye bak. Söylediğim sözlerin doğru olduğunu göreceksin! Vallahi ben şimdiye kadar ne yalan söylemiş, nede söylediğim bir sözden ötürü yalanlanmış bir kimseyim dedi.
Kadıncağız umutsuzca başını sallayarak:
-Ey Ebu Zerr! Şu dediğin nasıl mümkün olabilir? Ben bunu nasıl umabilirim? Burası ıssız ve kırlık bir yerdir. Hac yolcularının ise ardı kesilmiş bulunmaktadır dedi.
Bunun üzerine Ebu Zerr:
-Ey hanımım! Sen benim dediğimi yap. Vefat edince cenazemi yolun ortasına koy. Muhakkak ki beni defnedecek bir grup müslüman gelecektir dedi.
Ebu Zerr vefat edince cenazesini çıkarıp yolun ortasına koydu-lar. Bu sırada umre yapmak için Irak’tan içlerinde Abdullah b. Mes’ud’un bulunduğu küçük bir kafile çıka geldi. Yol üzerinde gördükleri cenaze önce onları korkuttu. Develer ürkünce az kalsın cenazeyi çiğniyorlardı.
Ebu Zerr’in hanımı bulunduğu yerden çıkıp:
-Bu Resulallah’ın sabahilerinden Ebu Zerr’in cenazesidir. O sizin geleceğinizi bize sağlığında bildirmişti. Onun gömülmesi hu-susunda bize yardım ediniz dedi.
Bunu duyan Abdullah b. Mes’ud hüngür, hüngür ağlamaya başlayarak:
-Ey yanımda bulunan kişiler! Dinleyiniz. Resulallah Aleyhisselam onun hakkında; Ey Ebu Zerr! Sen tek başına yürüye-cek, tek başına ölecek, tek başına ba’s olunup diriltileceksin bu-yurmuştu. Muhakkak ki Resulallah her zaman doğru söylemiştir dedi.
Abdullah b. Mes’ud ve yanındakiler Ebu Zerr’in cenaze nama-zını kılıp defnettiler.
Cenazeden sonra Abdullah b. Mesud arkadaşların Tebük sefe-rinde olanları anlattı.
Ebu Zerr dünyadan ve dünya mallarından yüz çevirmiş bir in-sandı. Şam valisi ona:
-Ey Ebu Zerr! Ben sana üç yüz altın dinar gönderiyorum Sen geçim işinde bu altınlardan yararlan diye haber ve altın gönder-mişti. Ebu Zerr bu altınları kabul etmemiş ihtiyacı olmadığını bil-dirip; ben fazla olan şeylerden korkarım demişti.
Yine zengin zat kendisine geçimlik vermek isteyince:
-Ey cömert kişi! Yanımızda sütünü içeceğimiz keçilerimiz, bizi taşıyacak bir merkebimiz, üzerimizdeki elbiseden fazla olarak bir de abamız var. Ben şu fazla olan abadan dolayı hesap vermekten korkmaktayım demişti.
Ebu Zerr’in en zengin olduğu dönemlerde iki dişi ve bir erkek merkebi ile bir miktar keçi ve bir kaçta yük devesi bulunmaktaydı.
Ebu Zerr’el’Gıfarî uzun boylu, esmer tenli, sık ve ak saçlı, ak-sakallı, iri yapılı, kuru ve zayıf bir Zat-ı Muhterem idi.

Allah (c.c) ondan razı olsun.

================
View tersinim's Resim Albumu tersinim isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Cevapla

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 
Seçenekler

Yetkileriniz
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is Açık
Smileler Açık
[IMG] Kodları Açık
HTML KodlarıKapalı
Trackbacks are Açık
Pingbacks are Açık
Refbacks are Açık


Bütün Zaman Ayarları WEZ +2 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 06:33 .
http://www.islamportali.com

Powered by vBulletin® Version 3.8.5
Copyright ©2000 - 2014, Jelsoft Enterprises Ltd.
SEO by vBSEO 3.3.2
islamportali islamportali.comislami portal

Hosting Hizmetleri ExForum | Rüya Tabirleri | Dini Hikayeler
islamportali| islami Sohbet